Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Άλε, πήγαινε στην κουζίνα! — άκουσα τη φωνή του συζύγου μου, χωρίς να μπορώ να συγκρατήσω την οργή. Η Νέφελη κοίταζε την οθόνη του κινητού της. Ο Ανδρέας της είχε στείλει για τέταρτη φορά μέσα σε μισή ώρα: «Αχάριστη, άσε τη γραμμή». Ήταν στα καθίσματα μιας οδηγικής σχολής· ο εκπαιδευτής της εξηγούσε πώς να παρκάρει παράλληλα.

Το τηλέφωνο ξανά ηδονίστηκε. — Μπορώ να απαντήσω; Ο άνδρας με ενοχλεί. — Φυσικά. — Ανδρέα, οδηγώ… — Τι δεν παίρνεις; Καλώ! — Δεν μπορώ να μιλήσω ενώ… — Καταλαβαίνω.

Η άδεια είναι πιο σημαντική από τον σύζυγο.

Πότε επιστρέφεις σπίτι; — Σε μια ώρα. — Ποιος θα ετοιμάσει το βραδινό; Εγώ ή εσύ; Ο εκπαιδευτής γύρισε το βλέμμα του, προσποιούμενος ότι δεν άκουγε. — Θα έρθω αμέσως, θα το ετοιμάσω. — Ωραία.

Σκέφτηκα ότι η σύζυγός μου τώρα είναι επιχειρηματίας.

Στο σπίτι, ο Ανδρέας κουνά το κινητό του πάνω από το καναπέ.

Τρία μήνες είχε χάσει τη δουλειά· τόνιζε ότι ήταν προσωρινή, αλλά οι αναζητήσεις παρατεθούν. — Πώς πάει η οδηγική σου σχολή; Σκληρή επιστήμη; Η φωνή του έφερνε μια γνώριμη ειρωνεία. — Κανονικά.

Σήμερα εξασκηθήκαμε στο παράλληλο παρκάρισμα. — Αλήθεια; Μπράβο, μια ολόκληρη επιστήμη. Η Νέφελη διέσχισε το σαλόνι.

Στο νεροχύτη βρισκόταν τα ακαθάριστα πιάτα – το πρωινό του. — Ανδρέα, μπορεί να ξεφορτωθούμε τα κουτιά; Ήδη είναι Φεβρουάριος, και φαίνεται πως μόλις μετακομίσαμε χθες.

Ο άνδρας σήκωσε το κεφάλι από την οθόνη. — Τι κουτιά; Θα τα κάνονταν μόνος σου. — Θα τα κάνουμε μαζί.

Και το καθάρισμα ταυτόχρονα… Ο Ανδρέας σηκώθηκε και πλησίασε.

Στα μάτια του έλαμψε κάτι ψυχρό. — Άλε, πήγαινε στην κουζίνα! Το είπε ήσυχα, αλλά με απόλυτη βαρύτητα.

Δεν φώναξε· η σιωπή ήταν πιο φοβερή από κάθε κραυγή. Η Νέφελη πάγωσε. — Τι είπες; — Ό,τι άκουσες! Πήγαινε να ετοιμάσεις το δείπνο! — Μιλάγαμε για τα κουτιά… — Για τι συζητάγαμε; Εσύ ασχολούσουνταν.

Είπα «θα τα κάνεις μόνη σου». Κάτι έσπασε μέσα στη Νέφελη.

Δεν από την προσβολή· αλλά από την κατανόηση.

Θυμήθηκε το Πρωτοχρονιάτικο πάρτι στη βίλα των φίλων του, όπου ήταν ο κέντρο της προσοχής.

Καμαρώνει και αστεία όλους τους φίλους, βοηθάει τη οικοδέσποινα.

Αργότερα, στο αυτοκίνητο, της είπε: — Γιατί έμεινες σιωπηλή όλη τη βραδιά; Νιώθεις ντροπή; — Δεν θα πάω στην κουζίνα! Ο Ανδρέας σήκωσε με έκπληξη τα φρύδια. — Τι; — Δεν θα πάω! — Νέφελη, μην με απομακρύνεις.

Μιλήσαμε ήρεμα. — Ήρεμα; Πότε ήταν η τελευταία φορά που μίλησες ήρεμα μαζί μου; Ο Ανδρέας άφησε το τηλέφωνο. — Τι απαιτήσεις; Απλώς έκανα ένα λογοπαίγνιο. — Λογοπαίγνιο; «Αχάριστη, άσε τη γραμμή»— είναι επίσης λογοπαίγνιο; — Μπορεί κανείς να γράψει στην σύζυγο; — απάντησε με ύβρη. — Ναι, αλλά όχι «αχάριστη». — Άντε, ποια διαφορά! Ξέρεις ότι δεν το ήθελα κακό. — Το καταλαβαίνω.

Γι’ αυτό μιλίσθηκα όλο αυτό το διάστημα. Η Νέφελη καθόταν στο άκρο του κρεβατιού. — Ξέρεις τι μου είπε ο εκπαιδευτής σήμερα; «Έχεις σίγουρα χέρια». Φαντάσου; Σίγουρα.

Στο σπίτι φοβάμαι να ζητήσω βοήθεια για τα κουτιά. — Φοβάσαι; Ο Ανδρέας γέλασε. — Σ'ευχαριστώ! — Φοβάμαι.

Ξέρω ότι θα βρεις τρόπο να με δείξεις ανίκανη. — Τίποτα τέτοιο! Το φαντάζεσαι μόνο. — Φαντάζομαι; Θυμάσαι όταν έλεγες στους φίλους σου ότι «στην οδηγική σχολή διασκεδάζω»; — Ήταν αστείο! — Σε έκανε να γελάς.

Εμένα με κέρδισε η ντροπή. Ο Ανδρέας κάθισε δίπλα της στον καναπέ. — Άκου, αν δεν σου αρέσει ο τρόπος που μιλάω… — Και τι; — Οι πόρτες είναι εκεί που ήταν. Σιωπή. Η Νέφελη κοίταξε τον άντρα.

Δεν μάλιστα, δεν εξήγησε· απλώς έδειξε την πόρτα. — Εντάξει.

Σήκωσε μια ταξιδιωτική τσάντα από την ντουλάπα.

Άρχισε να πακετάρει. — Τι κάνεις; — Ό,τι ζήτησες. — Πού πηγαίνεις; — Στην Ουζού. — Περνάς λίγο, μετά θα ξαναγυρίσεις.

Συμπαγώς. — Συμπαγώς; — Οι γυναίκες αγαπούν το δράμα.

Να κρακάρουν τις πόρτες, να κλαίξουν στα φίλικα.

Τύλιξε μέσα στην τσάντα έγγραφα, καλλυντικά, φορτιστή. — Και μετά να επιστρέψω.

Πήρε το κουτί με τις φωτογραφίες του γάμου.

Πήρε ένα στιγμιότυπο· ήταν στο Κρατικό Υπογραφικό Γραφείο, χαρούμενοι. — Εδώ θα μιλούσες έτσι μαζί μου; Ο Ανδρέας κοίταξε τη φωτογραφία. — Εκεί υπήρχαν άνθρωποι. — Και εδώ; — Εδώ η οικογένεια.

Μπορείς να χαλαρώσεις. Η Νέφελη άφησε προσεκτικά τη φωτογραφία ξανά στη θέση της, έκλεισε την τσάντα. — Χαλάρωσε… Καλά. — Σταματάμε.

Συζήτηση. — Τι να συζητήσουμε; Ήδη μου έδειξες τι σημαίνω στο σπίτι.

Στο προαύλιο φόρεσε το μπουφόνο. Ο Ανδρέας στεκόταν ξυπόλητος, σε σπιτικά παντελόνια. — Άφησέ το! Όλοι οι ζευγάρια λέγονται. — Δεν τσακώναμε. Η Νέφελη έπιασε τη λαβή της πόρτας: — Απλώς αποφάσισες ότι τώρα μπορείς.

Η πόρτα έσκασε.

Πίσω από την ηχώ: — Δεν θα φύγεις μακριά! Δυο εβδομάδες αργότερα έφτασε ένα μήνυμα: «Θα έρθω αύριο, μόλις βρω χρόνο». Η φίλη της Ουζού κούνησε το κεφάλι: — Γιατί να συναντάς ξανά αυτόν; — Θέλω να σιγουρευτώ ότι έχω δίκιο.

Καφές κοντά στο σταθμό. Ο Ανδρέας άργησε μισή ώρα. — Πώς πάει; Κάθισε, δεν ζήτησε συγγνώμη. — Καλά. — Πού μένεις; — Στην Ουζού, προς το παρόν.

Η φράση «προς το παρόν» αντέφυγε από την συνηθισμένη τάση να μαλακώνει τις λέξεις. — Το σπίτι είναι σκουπίδια.

Τα πιάτα βρώμικα, τα ρούχα ακαθάριστα.

Η γειτόνισσα βοήθησε με τα ψώνια.

Προσεγγίστηκε η σερβιτόρα· μια όμορφη καστανή κοπέλα περίπου 25 χρόνων. — Τι θα πιείτε; — Δύο καφέ, είπε ο Ανδρέας, χαμογελώντας. — Τι επιδοτάρι έχουμε; — Έχουμε υπέροχα γλυκίσματα… — Τότε όλα είναι νόστιμα.

Άφησε το δαχτυλίδι στο τραπέζι. — Τώρα, όταν το σπίτι είναι τακτοποιημένο, μπορώ να απολαύσω το γλυκό.

Η σερβιτόρα γέλασε. — Μπορείς να μαγειρέψεις και μόνος σου; — Φυσικά! Ο άνδρας μπορεί να βάλει χυλό.

Το μόνο που δεν θέλουμε είναι παπούτσια κουνισμένα στο πάτωμα. Η Νέφελη κοίταξε το δαχτυλίδι. — Κανείς δεν απαιτεί βοήθεια για το καθάρισμα. Συνέχισε.

Τότε συνειδητοποίησε πως ο Ανδρέας μετατρέπει την ιστορία τους σε ανέκδοτο για μια ξένη γυναίκα. — Λοιπόν, — κοίταξε τη σύζυγό του, — θα τελειώσουμε την παράσταση; Στο σπίτι χωρίς εσένα είναι βαρετό. — Όχι. — Τι «όχι»; — Δεν θα επιστρέψω.

Για πρώτη φορά στην κουβέντα του, ο Ανδρέας την κοίταξε προσεκτικά. — Σοβαρά; — Ναι. Η Νέφελη σήκωσε τα χρήματα για τον καφέ και τα… Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους