Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το rebranding του Τσίπρα. Είναι εντυπωσιακό το ανακάτεμα της τράπουλας που επιχειρεί στον δικό του χώρο.

Αφού παραιτήθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ, έκανε τρία χρόνια μια ιδιότυπη εξορία, επανέρχεται με διάθεση να αλλάξει την εικόνα του.

Που είχε φθαρεί από τις αλλεπάλληλες ήττες του.

Έγραψε ένα βιβλίο που εν πολλοίς αποδίδει όλες τις αποτυχίες στους συνεργάτες του, της εποχής «πρώτη φορά Αριστερά». Ετσι ήταν μοιραίο ότι όλοι αυτοί προορίζονταν για ένα είδος «καθαρτηρίου». Θα έπρεπε να ξεχάσουν και αυτοί τους παλιούς εαυτούς τους, να παραιτηθούν από το πρώην κόμμα (ή, να το κλείσουν) και να μπουν στην ουρά μιας νέας αξιολόγησης.

Πού θα κάνει μόνος του, ο Αρχηγός.

Προσπαθώ να βρω ανάλογες περιπτώσεις στην ιστορία, όπου ηγέτες στράφηκαν ενάντια στους δικούς τους επιτελείς, για να επιχειρήσουν και αυτοί rebranding, αλλαγή πολιτικής.

Μια περίπτωση είναι ο Μαο.

Που το 1966 εξαπέλυσε την Πολιτιστική Επανάσταση, καθαίρεσε και ταπείνωσε όλους τους πρώην μεγαλόσχημους συνεργάτες του, για να παγιώσει την απόλυτη προσωπική του εξουσία.

Το ότι σαν συνέπεια χάθηκαν περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι είναι απλώς μια ιστορική υποσημείωση.

Μετά βέβαια έχουμε τον Στάλιν.

Που κάθε 5-6 χρόνια καθάριζε όλους τους στενούς του συνεργάτες σαν προδότες, και ανέβαζε άλλους, για να τους καθαρίσει και αυτούς στον επόμενο γύρο, σαν αυγά.

Ετσι δεν προλάβαινε ποτέ να οργανωθεί μια συνωμοσία εναντίον του και η απόλυτη εξουσία του συνεχιζόταν.

Ευτυχώς, ήταν θνητός, φρόντισε η Φύση να μας απαλλάξει από αυτόν.

Σε λιγότερο θανατηφόρες εκδοχές, έχουμε την περίπτωση του Περόν, στην Αργεντινή.

Αφού κυβέρνησε 9 χρόνια και δημιούργησε το γνωστό περονικο κίνημα, ανετράπη το 1955 και οδηγήθηκε στην εξορία.

Οι περονιστες, ιδιαίτερα το αριστερό κομμάτι τους, έδωσε αγώνα ετών για να επιστρέψει ο Περόν.

Και τα κατάφερε, το 1973.

Γύρισε ο Περόν, αλλά είχε αλλάξει μυαλά (είχε αλλάξει και ο κόσμος), τους γύρισε την πλάτη.

Πέθανε όμως σύντομα και έτσι δεν μπόρεσαν να χωνέψουν την αλλαγή του.

Ακόμα βασανίζουν την Αργεντινή.

Θα έβαζα μέσα και τον Χιτλερ, που αφού στηρίχθηκε στα τάγματα εφόδου, του Ρεμ, για να πάρει την εξουσία, αποφάσισε μετά ότι του χαλούσαν τον έρωτα με την παλιά στρατιωτική αριστοκρατική ελίτ.

Και τους καθάρισε (κυριολεκτικά) στο αιματηρό πογκρομ της «νύχτας των μεγάλων μαχαιριών», το 1934.

Όχι ότι θρήνησε κανένας.

Το μοτίβο είναι περίπου αυτό: ένας ηγέτης που πιστεύει στην αποστολή του και την μοναδικότητα του, δεν απαιτεί απλά πλήρη υπακοή από τους επιτελείς του, την επιτυγχάνει μέσα από τον εξευτελισμό τους, ή την απάλειψη τους.

Τώρα, αν στην χώρα μας χρειαζόμαστε έναν τέτοιο ηγέτη, έναν ας πούμε Ντούτσε, τι να πω; Μερικοί (όχι εγώ), το πιστεύουν χρόνια. (Αλλά δεν ανήκουν αυτοί στην Αριστερά…)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους