Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το scouting report του Σάσα Βολκόφ Με την μεταγραφή του Μους Φαλλ μένουμε σε mood παικτών που έπαιξαν και στους δυο αιωνίους και σήμερα θα θυμηθούμε τον αγαπημένο μας Σάσα Βολκόφ.

Το επίθετο underrated είναι ίσως η πιο κοινότυπη λέξη στην εποχή του ίντερνετ, όμως πιστεύω περιγράφει πλήρως τον Ουκρανό.

Συζητώντας για τις τεράστιες φουρνιές Γιουγκοσλάβων και Σοβιετικών της δεκαετίας του '80, την πρώτη γενιά που έσπασε το φράγμα του ΝΒΑ, ο Βολκόφ βρίσκεται πολύ πίσω στην συζήτηση.

Ίσως γιατί δεν έκανε λαμπρή συλλογική καριέρα στην Ευρώπη, παίζοντας σχεδόν όλη την δεκαετία του '80 στην Στρόιτελ (Μπουντιβέλνικ) Κιέβου, από την οποία έφυγε το 1989 αφού την οδήγησε στο πρωτάθλημα ΕΣΣΔ, χωρίς έτσι να παίξει ποτέ στο κύπελλο πρωταθλητριών.

Ίσως γιατί στο ΝΒΑ έπαιξε σε λιγότερο φαντεζί ομάδα (Χοκς) από ό,τι ο Ντίβατς (Λέικερς) ή ο Ντράζεν (Μπλέιζερς). Και ίσως γιατί όταν επέστρεψε στην Ευρώπη το 1992 xαράμισε μια χρονιά στην Ρέτζιο Καλάμπρια, στον Παναθηναϊκό έπαιξε σε μια κακοστημένη ομάδα, ενώ στον Ολυμπιακό ήταν ερείπιο από ένα σημείο και μετά.

Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί, δεν δικαιολογούν όμως να μην εκτιμάμε τι παικταράς ήταν ο Ουκρανός.

Στα μάτια μου ήταν ο καλύτερος και πληρέστερος φόργουορντ από όλους τους Γιουγκο-Σοβιετικούς πλην Κούκοτς.

Χτιστό κορμί και αλτικότητα, πλαστικές κινήσεις κοντά στο καλάθι, εξαιρετικός χειρισμός στο ανοικτό γήπεδο, σουτ, παιχνίδι με πρόσωπο και πλάτη, εξαιρετικός πασέρ και ριμπάουντερ, γρήγορος στον αιφνιδιασμό, θηρίο στην άμυνα.

Ουσιαστικά ένας Πάσπαλι, Ράτζα και Σάβιτς σε ένα πακέτο, ο ορισμός του εργαλείου πολυτελείας, μπορούσε να παίξει και στο 3 και στο 4 σε επίθεση/άμυνα, ενώ στον Παναθηναϊκό τον είδαμε ακόμα και στο 5 όταν έλειψε ο Στόγιαν στα ματς με την Λιμόζ.

Στο βίντεο βλέπουμε τον Σάσα σε ιστορικούς αγώνες στις δυο τελευταίες παγκόσμιες διοργανώσεις του με την Σοβιετική Ένωση, τον ημιτελικό με τις ΗΠΑ στην Σεούλ το 1988 και τον τελικό του Μουντομπάσκετ στην Αργεντινή με την Γιουγκοσλαβία το 1990. Στην Σεούλ τον βλέπουμε να βρίσκεται με κλειστά μάτια με τον Σαμπόνις, ένα δίδυμο στην φροντλάιν που ήδη τότε ήταν επιπέδου ΝΒΑ (άρρωστη πάσα πίσω από το κεφάλι στον γίγαντα). Στην Αργεντινή ήταν αναγκασμένος να σολάρει σε μια ελλειμματική ΕΣΣΔ (χωρίς τους Λιθουανούς) όμως τον βλέπουμε να στέκεται άνετα απέναντι στους υπερπλήρεις Γιουγκοσλάβους. Ο Βολκόφ τα έκανε όλα στο υψηλότατο επίπεδο. Στο ΝΒΑ ο Ουκρανός βρέθηκε συμπαίκτης με τον Ντομινίκ - και πάλι underrated το πόσο γρήγορα προσαρμόστηκε σε σχέση με τους Γιουγκοσλάβους που πήγαν εκεί το 1989 και έφτυσαν αίμα για να αντέξουν (Ντίβατς, Ντράζεν) ή τους ξέβρασε η λίγκα (Πάσπαλι, Βράνκοβιτς). Ταίριαζε τόσο ως τεσσάρι δίπλα στον Ντομινίκ όσο και τριάρι δίπλα στον Κέβιν Γουίλις.

Και εκεί ήταν εξαιρετικός ως δευτερογενής πασέρ στον σέντερ, και αυτό ήταν τελικά το απόλυτο skill του: να παίζει τον ρόλο της 'σκάλας' μεταξύ περιφέρειας και ψηλών ως εναλλακτική πηγή δημιουργίας.

Σε ένα βίντεο στο youtube με χάιλαϊτ από τους Χοκς κάποιος τον χαρακτήρισε 'μια χειρότερη εκδοχή του Ντέτλεφ Σρεμπφ'. Διαφωνώ (αν και λατρεύω και τον Γερμανό). Ο Σάσα ήταν πιο ολοκληρωμένος σωματικά και μπασκετικά.

Αλλά στην εποχή του η πληθωρικότητα, ειδικά από έναν μη-Αμερικάνο, δεν ήταν κάτι που σε βοηθούσε στο ΝΒΑ.

Με βάση τα παραπάνω βλέπουμε γιατί ο Βολκόφ είχε μέτρια παρουσία στον Παναθηναϊκό.

Ο παρτενέρ του στα φόργουορντ ήταν ο Μυριούνης με τον οποίο δεν υπήρχε καθόλου spacing - ο Έλληνας που θα του ταίριαζε πολύ περισσότερο ήταν ο Αλβέρτης, που όμως ήταν ακόμα άγουρος.

Κυρίως δεν ταίριαζε με τον Βράνκοβιτς, που ήταν κατασκηνωμένος στην ρακέτα και δεν άνοιγε χώρους για τις διεισδύσεις του.

Αντίθετα, ο Βολκόφ ήταν απολαυστικός όσο ήταν υγιής στο πρώτο του τρίμηνο στον Ολυμπιακό, που είχε ξεκινήσει σαρωτικά το 1994.

Με σέντερ τον Φασούλα και ακροβολισμένο τον Έντι Τζόνσον, ήταν απολαυστικός στον ίδιο ρόλο που είχε στην Σοβιετική Ένωση, με ανοικτούς χώρους στην ρακέτα και αποστάσεις στην επίθεση για να σπάει την μπάλα έξω.

Τότε όμως τον εγκατέλειψε η μέση του και τελικά αποσύρθηκε.

Με σημερινές αναλογίες, ο παίκτης που του μοιάζει πολύ είναι ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις.

Με ιστορικές αναλογίες, θα έλεγα ότι ήταν συνδυασμός Τσαρτσαρή-Ντικούδη.

Σε όποια περίπτωση, ο Βολκόφ ήταν ο πρώτος αγαπημένους μου παίκτης στον Παναθηναϊκό και θυμάμαι ακόμα τα μικρά του τικ που τόσο μου αρέσαν: το ότι δεν έσκαγε ποτέ την μπάλα όταν στηνόταν να σουτάρει βολές, ότι έτρεχε με τα χέρια μαζεμένα στο στήθος, την μικρή κίνηση που έκανε με το δάχτυλο που έδειχνε τον πασέρ όταν έβαζε ένα καλάθι, το αυτοκρατορικό/ράθυμο στυλ όταν γύριζε στην άμυνα, το δάγκωμα στα χείλη όταν έδινε μάχες κάτω από το καλάθι. Σούπερ σε όλα του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους