Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μετά από χρόνια, θα ανακαλέσω πως ήταν προχωρημένο απόγευμα σε διαμέρισμα της Δεξαμενής.

Νεοκλασικό και ψηλοτάβανο, μεγάλα παράθυρα, σκιερά, αναρριχητικά γιασεμιά σκόρπιζαν το μέθυσμά τους στο αεράκι που θρόιζε τις υπόλευκες κουρτίνες, από φίνα γαλλική δαντέλα.

Ένα πιάνο στη μέση του δωματίου, μελωδικό φάντασμα, έπαιζε μόνο του μουσικές από τα παλιά.

Ξαπλωμένοι δίπλα-δίπλα, γιατί το «να ξαπλώνεις μαζί έχει ρίζες βαθιές· έμβλημα ειλικρίνειας μεταξύ δυο ανθρώπων», θα θυμηθώ πως τα αναλύσαμε όλα το βράδυ εκείνο.

Εσένα, που, όταν ήρθες με φόρα και τόλμη, σαρωτικός, σαν ήρωας του Νικολαΐδη, ενώ είχα κουραστεί, από την προσμονή, την αναμονή, τις αναβολές και την προσδοκία.

Εμένα, που σε αντιμετωπίζω πλέον σαν κόλπο σε πόκα, με μπλόφες και φλου πονταρίσματα, μετρώντας τη μια χασούρα μετά την άλλη.

Τα παιδιά-ερείπια της Γάζας· λωρίδα φωτός που δύει στο βάθος του ορίζοντα.

Τον πόλεμο στο Ιράν, τις γυναικοκτονίες, τον φονικό σεισμό στη Βενεζουέλα.

Τις εμμονές μας, τα μίση, τα πάθη, τα λάθη, τα κόστη ανυπολόγιστα, στον βωμό των εγωισμών.

Την περηφάνια μας, τις πράξεις ανιδιοτέλειας, προσφοράς και αλληλεγγύης.

Καδράρω με την κάμερα το ξύλινο κρεβάτι, το λικέρ δίπλα στο κομοδίνο, ενόσω κοιμάσαι και το μεταξωτό σεντόνι έχει γλιστρήσει ελαφρά, φανερώνοντας μία από τις ημισελήνους του μηρού σου, και λίγο από τον όχθο των οπισθίων σου.

Ανασυστήθηκαν οι μνήμες, από τις μπλοκαρισμένες αισθήσεις.

Ένα δωμάτιο στο Chelsea Hotel, είπες.

Μια κλίνη μεγάλη και ξέστρωτη. «Γιατί άλλος τρόπος από το σώμα δεν υπάρχει.» Τι είναι έρωτας, τι είναι αγάπη.

Είναι το να βλέπεις πέρα από εσένα.

Ανάμεσα σε εμένα και σε εσένα στέκει η αφοσίωση και η γύμνια, μαγνήτης που μας κολλάει άρρηκτα.

Όταν είσαι και παραβάτης και αισθηματίας μαζί, όμως, και κυρίως δεινός ποκαδόρος, όλα τελούν υπό αίρεση.

Υπό αναχώρηση.

Τα πάντα βρίσκονται, την ίδια στιγμή, εντός και εκτός ιστορίας.

Οι ερωτικοί άνθρωποι δεν είναι φθαρτοί, είπα.

Αλλά, είναι μαχαίρια δίκοπα. «Είναι αγών ο έρως.

Αγών επικρατήσεως.» Γιατί η στάση μας στα πράγματα και στη ζωή, η στάση μας απέναντι στα πρόσωπα που επιλέγουμε, αποτελεί τη σύνδεση με ό,τι, λυτρωτικό, ακυρωτικό, νικημένο ή νικηφόρο, αισιόδοξο και λυπημένο, βαθύτερα βλέπουμε στα μάτια του άλλου.

Είναι η δυνάμει καθολική ελευθερία μας.

Κάθισα στο μικρό σεκρετέρ και κάτι πήγα να γράψω στη λευκή σελίδα, εκεί, που επιστρέφεις σε ό,τι υπήρξες.

Εκεί που σε δικάζουν όλα όσα υπήρξες.

Και έρχονται με φόρα καταπάνω σου όλοι οι τρόμοι και «προσκρούεις επισφαλής εις τα κυρίως». Καθόλου λυρικοί.

Καμένοι, σκληροί, ενσώματοι, καταστροφές εγκιβωτισμένες, η μία μέσα στην άλλη.

Αλλά, μπορεί στο φινάλε και να σε αθωώσουν.

Μέχρι να βρω τον τρόπο να μιλήσω, οι λέξεις θα γίνονται εφιάλτες και θα εκφοβίζουν τη σκέψη και τις νύχτες μου, σε όνειρα που βουβά τις παρακολουθούν γραμμένες στις πιο κρυφές εσοχές του έπους που μοιραζόμαστε.

Ο έρωτας είναι αυθύπαρκτος, πρωτογενής και υπεράνω προσώπων.

Ναι, όμως, ο μεγάλος έρωτας είναι θέμα προσώπων, είπες.

Παράλληλα, είναι μια διέξοδος (ενδεχομένως και άσκηση) να διαχωρίζεις την πράξη, εκφράζοντας, σωματοποιημένα, τη φοβία ότι η σύγκλιση του πρωτογενούς με το πνευματικό και το συναίσθημα, μπορεί να οδηγήσει σε μια μεγαλειώδη, αλλά επικίνδυνη κορύφωση.

Επικίνδυνη, ως εισιτήριο για την απόλυτη παράνοια του ανεξέλεγκτου, ξέφρενου, έρωτα, η οποία ενέχει την πιθανότητα του κινδύνου της εγκατάλειψης.

Βέβαια, όσο και να στρέφεις την πλάτη σε αισθήματα, δεν σου τη στρέφουν αυτά.

Ο τρόπος που κάνουμε έρωτα, μάλλον περισσότερο και από τις επιλογές μας, αποκαλύπτει τα πάντα για εμάς.

Σε αυτό το σημείο, καταλάβαμε, μάλλον, από τι κουράζονται οι άνθρωποι.

Πώς, άθελά τους, γίνονται φιλύποπτοι.

Γιατί φοβούνται περισσότερο το μαζί από τη μοναξιά τους.

Γιατί φοβούνται περισσότερο το να ζήσουν από το να πεθάνουν.

Γιατί είναι ήδη νεκροζώντανοι μέσα σε μια άδεια, βαρετή, ισοπεδωμένη, πανομοιότυπη με τη χθεσινή, την περσινή, την αυριανή και τη μελλούμενη ζωή.

Καταλάβαμε, ακόμη, πως η Γάζα είναι η λωρίδα που θα μας διαφοροποιεί από το ανάλγητο, το λίγο, το μικρό, το δειλό, το μίζερο και το απάνθρωπο.

Καταλάβαμε πως η Γάζα είναι ένας δρόμος, ο οικουμενικός πόνος, που θα μας σημαδεύει για πάντα, μια λωρίδα φωτός που η προοπτική της λιγοστεύει όσο προχωρούμε προς τη γραμμή της Δύσης.

Κάπως έτσι, έσπασε ο κρίκος ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα: Ο άνθρωπος πρέπει να μοχθεί, κάθε στιγμή, για την ύπαρξή του και την αγάπη.

Αλλιώς, δεν νοείται ζωή.

Η αγάπη δεν είναι θέμα αντανακλαστικών, αλλά μια πράξη υπέρτατη.

Δεν είναι ικανοί όλοι οι άνθρωποι για τόσο υψηλές πράξεις.

Μα, και οι άνθρωποι δεν είναι κατά περίσταση.

Τα δεδηλωμένα αισθήματα φέρουν ευθύνες και υποχρεώσεις. «Giving me head on the unmade bead». Στίχος που θα μας στοιχειώνει ατέρμονα, ομολογήσαμε.

Επειδή η ποίηση είναι ο πιο ζωντανός, ο πιο εναργής, ο πιο αντισυμβατικός, οργανισμός στο βασίλειο των εμψύχων.

Γύρω, και εντός μας, συνέβαινε, συμβαίνει, θα συμβαίνει «έρως, θέρος, πόλεμος». Μέτρησα τις αγρύπνιες μας, τον όγκο του αέρα που αναπνέεις δίπλα μου.

Το κενό που σου παραχωρώ, για να μας πλάσεις, κόντρα στην ομοίωση, ντουέτο από την αρχή.

Σε φωτίζω με τα μάτια μου, εικόνα αχειροποίητη, αχνή, αναφήγητη αγιογραφία.

Κι έπειτα μίσησα τα αφηρημένα λόγια των ποιητών⋅ στον έρωτά μου θέλω να δώσω πρόσωπο, όνομα και σχήμα το περίγραμμα του πιάτου που τον ταΐζω της αγκαλιάς σου που με σφίγγει των δακτύλων σου που μπλέκονται ανάμεσα στα μαλλιά μου του χαδιού σου που με σημαδεύει στο κορμί της παλάμης μου στο πρόσωπό σου όταν μπαίνεις και βυθίζεσαι στο άγριο βένθος της απόλυτης παράδοσής μου σε εσένα.

Εδώ, σε αυτή τη μικρή και πεπερασμένη, ζωή Στην Πρώτη και οριστική μας Παρουσία στη γη⋅ Εδώ, -ναι, εδώ-, θα κριθούν όλα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους