Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Η τοξικότητα που έχει πιάσει ταβάνι και η φορολογία Γράφει ο Γιώργος Σιακαντάρης Γιώργος Σιακαντάρης στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ Σήμερα πραγματοποιείται η Πρώτη Σύνοδος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Η ΕΛΑΣ μέχρι στιγμής έχει δεχθεί τα πιο πολλά πυρά για τις θέσεις της για τη φορολογία και για τις σχέσεις της με τα άλλα κόμματα της Κεντροαριστεράς.

Η φορολογία είναι το σημείο τομής που διαχωρίζει το τι είναι αριστερό από το τι είναι δεξιό.

Εύλογα τα πυρά κατά των «εμμονικών» αριστερών όλων όσοι είναι με το δεξιό.

Η άριστη επιλογή ως τομεάρχη Οικονομικών του εξαιρετικού Φραγκίσκου Κουτεντάκη θα συμβάλει στη συγκεκριμενοποίηση όσων σημαντικών ειπώθηκαν μέχρι στιγμής από τα στελέχη του κόμματος και τον Αλέξη Τσίπρα για το μείγμα μιας άλλης φορολογίας.

Τι γίνεται όμως με τις σχέσεις της ΕΛΑΣ με τα άλλα κόμματα της Κεντροαριστεράς; Εδώ τα πάντα φιλόξενα «ΝΕΑ» μου ζήτησαν να εξηγήσω την τηλεοπτική αναφορά μου στην τοξικότητα του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ και του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ. O Μορίς Ντιβερζέ στην ανάλυσή του (Les partis politiques – 1951) για τα μαζικά αντιελιτίστικα κόμματα και ο Ρόμπερτ Α. Νταλ στην ανάλυσή του(Who governs? – 1961) για τα κόμματα ανταγωνιστικών μερίδων ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για την τοξικότητα.

Και οι δύο εννοούσαν τον πολωτικό, διχαστικό, πολλές φορές και υβριστικό λόγο των μαζικών κομμάτων.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, την οποία επίσης προσέγγισαν οι δύο επιστήμονες.

Πολλά κόμματα στον πλουραλιστικό ανταγωνισμό πιάνουν ταβάνι και έκτοτε σταδιακά εξαφανίζονται.

Δηλαδή γίνονται τοξικά για τον εαυτό τους. Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός λίγων γνωστών ατομικών εξαιρέσεων, οι οποίες δεν έχουν καμία πολιτική βαρύτητα, βρίσκονται μακριά κάθε τοξικότητας με την πρώτη προσέγγιση.

Εχουν όμως πιάσει ταβάνι.

Η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά έκανε πολλά για να τρυπήσει αυτό το ταβάνι, αλλά δεν έκανε το καθοριστικό βήμα.

Δηλαδή τόσο με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη όσο και με το Κίνημα Αλλαγής δεν προχώρησε στην κατάργηση όλων των συνιστωσών – και του ΠΑΣΟΚ – επιχειρώντας ένα ριψοκίνδυνο big bang.

Ο δε Νίκος Ανδρουλάκης όχι μόνο δεν προχώρησε σε κάτι τέτοιο, αλλά ουσιαστικά μετονομάζοντας το ΚΙΝΑΛ σε ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ επέστρεψε στο σκέτο ΠΑΣΟΚ.

Αυτό το brand name για το 10% με 12% είναι θείο δώρο και για το υπόλοιπο 90% είναι από αδιάφορο έως τοξικό.

Αυτοδιάλυση λοιπόν και ανασυγκρότηση; Προλάβαν άλλοι.

Αυτά τα έχω διατυπώσει στην αρθρογραφία μου πολλές φορές στο παρελθόν.

Αν και ο θόρυβος προέκυψε για άλλους λόγους.

Ολοι αυτοί που «θορυβήθηκαν», δεν το έκαναν γιατί αγωνιούν για το ΠΑΣΟΚ.

Το έκαναν γιατί «ποθούν» μια Κεντροαριστερά έτοιμη να συγκυβερνήσει με το σημερινό μοντέλο διακυβέρνησης: όλα στον μεγάλο πλούτο και ό,τι περισσέψει pass για τους «μη άριστους». Και η ΕΛΑΣ χαλάει αυτούς τους ασεβείς πόθους.

Εδώ όμως εγείρεται και ένα άλλο θέμα.

Το πώς παρουσιάστηκε η παραπάνω αναφορά έδειξε την ποιοτική διαφορά της έντυπης και «αργής» ελεγχόμενης δημοσιογραφίας (με ελάχιστες εξαιρέσεις) από τη γρήγορη και ανεξέλεγκτη «δημοσιογραφία» του Διαδικτύου.

Στην πρώτη για να γράψεις περνάς από κρίση (σύνταξη, αρχισυνταξία κ.λπ.). Εδώ σημασία έχουν η είδηση και η γνώμη.

Στη δεύτερη ο καθένας λέει και γράφει ό,τι θέλει και ο μόνος κριτής είναι τα likes.

Εδώ σημασία έχει η εντυπωσιοθηρία.

Μία είναι η απάντηση στο ερώτημα πώς θα ανασάνουν οι δημοκρατίες.

Διαβάζοντας ξανά εφημερίδες. Δύσκολο; Ε, τότε δεν θα ανασάνουν. Απλούστατο. Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι κοινωνιολόγος, συγγραφέας . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους