Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγο σεντόνι, αλλά είναι ένα μέρος μόνο αυτών που σκέφτομαι και βλέπω.

Θα μπορούσε να είναι και πολύ μεγαλύτερο 😀 Μετά την επικράτηση της ΝΔ το 2019, ο χώρος της κεντροαριστεράς βιώνει ένα πρόβλημα υπαρξιακής τοποθέτησης.

Φυσικά αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο ενός εκλογικού αποτελέσματος, αλλά και της επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού, ως κεντρική ιδεολογία, στην Ευρώπη.

Παρόλη την οικονομική κρίση του 2008, που αντιμετωπίστηκε από την επικρατούσα ελίτ όχι ως κρίση του καπιταλισμού, αλλά ως πρόβλημα διαχείρισης των εθνικών κρατών, ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχασε την πρό κρίσης ορμή του.

Αυτό που ίσως ανέδειξε η υγειονομική κρίση το 2020, ήταν η ανάγκη ισχυρού κρατικού παρεμβατισμού, αλλά δεν αμφισβήτησε ούτε στο ελάχιστο την νεοφιλελεύθερη οικονομική επικράτηση.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, διαμορφώθηκε ως "θέατρο για έναν ρόλο". Η αντιπολίτευση, αξιωματική και άλλη, δεν μπόρεσε μέχρι και σήμερα να πείσει για μια εναλλακτική πρόταση.

Για την κεντροαριστερή αντιπολίτευση μιλώντας, ο πολύ κατακερματισμός της, όχι φυσικά για πρώτη φορά, ήταν αυτό που επικράτησε όλο αυτό το χρονικό διάστημα μέχρι και σήμερα.

Η ανάγκη για συσπείρωση του χώρου από το κέντρο και προς τα αριστερά του ιδεολογικού χώρου, παρόλο που αναγνωρίστηκε από αρκετά κόμματα αυτού του χώρου, δεν απέδωσε μέχρι σήμερα καρπούς.

Για την συσπείρωση μιλώντας, μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει δύο τρόπους που μπορεί να γίνει.

Ο ένας είναι η συμφωνία των ήδη υπαρχόντων κομματικών οργανισμών σε ένα πλέγμα θέσεων που θα τα γίνει αποδεκτό από, αν όχι όλα, τα περισσότερα.

Ο δεύτερος τρόπος είναι η ηγεμονία, στον χώρο, ενός από όλα αυτά και η σύμπλευση των υπολοίπων με τις θέσεις του.

Η τρίτη εναλλακτική είναι η δημιουργία ενός κόμματος, που θα υπερισχύσει στον χώρο έναντι όλων των υπολοίπων και αυτή η υπερίσχυση θα καθοριστεί από την ζήτηση των ψηφοφόρων, με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα να διαλυθούν, είτε στις πρώτες είτε στις δεύτερες εκλογές.

Η τρίτη εναλλακτική προϋποθέτει αυτό που λέει σε όλους τους τόνους, θεωρώ ξεκάθαρα από την ημέρα ίδρυσης του, το κόμμα που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Δεν μιλάει για συμπαράταξη κομμάτων αλλά για συμπαράταξη στελεχών, καθορίζοντας τον ιδεολογικό χώρο ως κριτήριο.

Η υλοποίηση αυτής της πρότασης έχει θετικά και αρνητικά, όπως όλες οι προτάσεις φυσικά.

Το θετικό και υπό προϋποθέσεις υλοποιήσιμο, είναι πως δημιουργεί ένα κόμμα με πολυσυλετικότητα ιδεολογικών αναπαραστάσεων, χωρίς να προσλαμβάνει και τα αρνητικά πλαίσια αυτών των αναπαραστάσεων από τα ήδη υπάρχοντα κόμματα.

Με άλλα λόγια ενσωματώνει στελέχη αλλά χωρίς την κομματική φθορά αυτών των στελεχών.

Για να γίνει αυτό, απαραίτητη προϋπόθεση είναι πρώτον η αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία του κόμματος στον χώρο και δεύτερον η , συνεπαγόμενη, διάλυση των ήδη υπαρχόντων κομμάτων του χώρου.

Αυτές είναι δύο βασικές προϋποθέσεις που είναι ικανές όχι όμως και επαρκείς για να επιτύχει το εγχείρημα.

Νομίζω πως η πρώτη προϋπόθεση επιβεβαιώνεται από τις δημοσκοπήσεις, ενώ η δεύτερη βρίσκεται σε δρόμο επιβεβαίωσης, αν αναλογιστεί κανείς τις αποχωρήσεις, τις διενέξεις και , γενικά, τις ζυμώσεις, στα υπόλοιπα κόμματα του χώρου.

Φυσικά δεν είναι ούτε προδικασμένη, ούτε εύκολη η πορεία και η κατάληξη αυτού του εγχειρήματος.

Μια καλή εκκίνηση είναι σημαντική για έναν αγώνα.

Επειδή όμως ο πολιτικός στίβος δεν είναι σπριντ αλλά αγώνας δρόμου μεγάλων αποστάσεων, η επιτυχημένη κατάληξη του εγχειρήματος θα κριθεί από πολλές λεπτομέρειες.

Φυσικά και από τον εν γένει πολιτικό ανταγωνισμό που θα διαμορφωθεί μέχρι την τυπική έναρξη της προεκλογικής περιόδου.

Το σίγουρο είναι πως βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη πολιτική καμπή, μια ακόμη από την έναρξη της οικονομικής κρίσης, όπου η ζήτηση αλλά και η προσφορά πολιτικών θα διαμορφώσει το ελληνικό κομματικό σύστημα και την πορεία διακυβέρνησης της χώρας.

Μέχρι τις εκλογές έχουμε να δούμε και να ακούσουμε πολλά ακόμη. ΥΓ. Πιστεύω πως πολλοί ψηφοφόροι, όπως κατά ένα μεγάλο μέρος και εγώ, είναι σε στάση αναμονής. TJOR

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους