Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νομίζω πως σε όλη μας τη ζωή δεν αναζητούμε παρά τις μνήμες της παιδικής μας ηλικίας.

Τη ραστώνη εκείνων των καλοκαιρινών μεσημεριών, το αργό νανούρισμα της αιώρας κάτω από τον ίσκιο μιας καστανιάς, την αρμύρα που έμενε πάνω στο δέρμα μέχρι αργά το βράδυ, τα μαλλιά που μύριζαν αντιηλιακό και θάλασσα, τα κοχύλια που γίνονταν θησαυροί μέσα στις παιδικές μας παλάμες.

Αυτό να μας λείπει περισσότερο δεν είναι η ηλικία.

Είναι ο τρόπος που τότε κατοικούσαμε τον κόσμο, μετρώντας τη ζωή με τα καλοκαίρια της.

Είθε το παιδί που υπήρξαμε να μη φύγει ποτέ. Να το συναντάμε κάπως κάπου μέσα σε κάθε καλοκαίρι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους