Όσο αντίκτυπο προκάλεσε τότε η ανακοίνωση για το δημοψήφισμα το 2015 τόσο ίσως σήμερα φαίνεται μια ξεχασμένη επέτειος...Αν και έχει μεσολαβήσει ένας σεβαστός χρόνος από τότε οι αναμνήσεις που...

Πλήρες Κείμενο:

Όσο αντίκτυπο προκάλεσε τότε η ανακοίνωση για το δημοψήφισμα το 2015 τόσο ίσως σήμερα φαίνεται μια ξεχασμένη επέτειος...Αν και έχει μεσολαβήσει ένας σεβαστός χρόνος από τότε οι αναμνήσεις που ανακαλεί νομίζεις πως ανήκουν σε μια άλλη ζωή: σε ένα σύντομο καλοκαίρι,όπως εκείνου Χανς-Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ για τη πυρετώδη κατάσταση της αναρχικής Ισπανίας εν όψει του καταστροφικού εμφυλίου, που τίποτα από όσα υποσχέθηκε δεν έμειναν αλώβητα από τη διάψευση τους σε πρόσωπα και καταστάσεις.

Η μια πλευρά της ιστορίας είναι οι Ανικητοι Ηττημένοι του Γιάνη Βαρουφάκη για τη σημερινή επέτειο. Ο Βαρουφάκης υπήρξε ενας ακαδημαϊκός-κάτι σαν το βασιλιά φιλόσοφο του Πλάτωνα;- ευαισθητοποιημένος για τα ελληνικά δρώμενα της κρίσης του ευρώ και του χρέους που πείστηκε να συνδράμει στην επίλυση μιας μετριοπαθής ανατροπής της λογικής των μνημονίων.

Όμως οι αρμοί που συνδέουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ένας λαβύρινθος εξουσίας που στήθηκε στο όνομα της Ένωσης των κρατών της που την αποτελούν το οποίο αποφασίζει για αυτά χωρίς αυτά: η λογική του ισχυρού που επιβιώνει αναλλοίωτη από την εποχή του Θουκυδίδη μέχρι το εγχώριο κατεστημένο ήταν οι λόγοι που το εγχείρημα Σύριζα 2015 καταβαθρωθηκε από τις ίδιες ελπίδες που είχε υποδαυλίσει, έπεσε από το ίδιο βάθρο που έθεσε το πήχυ της ριζοσπαστικής του πνοής.

Όμως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν υπόλογος για αυτή τη διάψευση; Ο Βαρουφάκης καταγράφει μετά από μια αλληλουχία συγκρούσεων τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό τη προϊούσα οπισθοδρόμηση του ριζοσπαστικού Σύριζα σε ένα κόμμα που δεν ήθελε πραγματικά να αλλάξει τίποτα τη κρίσιμη στιγμή.

Το δημοψήφισμα ήταν μια έξοδος ανάγκης, μια επιθυμία- αν και γινόταν επίκληση στο ύψιστο δημοκρατικό καθήκον- μετά κύλισης της ευθύνης προς τους ψηφοφόρους για να πουν ένα ναι το οποίο η κυβέρνηση δεν μπορούσε να εκφέρει...Ίσως, την επαύριο της συνειδητοποίησης της αδυναμίας των συζητήσεων, ήταν μια ειλικρινής δήλωση που εξηγούσε ένα αγώνα που ηττήθηκε όχι όμως χωρίς μάχη: η ηθική που πηγάζει από τη δύναμη του προσεταιρισμού ενός σκοπού που δικαιώνει τη θυσία.

Πολύ ενδιαφέρον έχουν οι κρίσεις του συγγραφέα, ως δρων υποκείμενο και μάρτυρα της ιστορίας, για το κόμμα και κυρίως τη κεφαλή του. Ο Αλέξης Τσίπρας αγάπησε αυτό το σκοπό, το δίκαιο σκοπό της μάχης με ένα αδυσώπητο μνημόνιο φτώχειας και πόνου, όμως στη πορεία αυτό που εν τέλει πρυτανεύσε για τον ίδιο για πολλούς υψηλά ιστάμενους ήταν η συνέχιση της πολιτικής καριέρας αντικαθιστώντας το αντισυστημικο πρόσημο με ένα άλλο εκ διαμέτρου αντίθετο εκείνο της ευθυγράμμισης με τα υπόλοιπα " αστικά κόμματα"... Ίσως τότε φάνταζε η πιο σώφρων επιλογή και ένας φιλόσοφος βασιλιάς, αυτός που τότε ήθελε τη ρήξη αντί συμβιβασμού, σαν το πρότυπο του τον ίδιο τον Πλάτων δεν είχε διαπιστευτήρια επιτυχίας: ο ίδιος φιλόσοφος απέτυχε κάθε φορά που προσπάθησε να υλοποιήσει τη Πολιτεία σε μια πραγματική πόλη... Όμως τι έμεινε από τότε; Τι απέμεινε από το Σύριζα σήμερα, τι σήμαινε αυτό το σύντομο καλοκαίρι της άρνησης και ποιο ήταν το ιστορικό τους βάρος; Ερωτήματα που φαντάζουν ξένα προς το σήμερα, οποία πλευρά και αν αποδέχεσαι, πόσο μάλλον η απάντηση τους...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους