Δεν θα ξεχάσω ποτέ μερικούς ταξιδιώτες... Σχεδόν πενήντα χρόνια ασκησης της Ιατρικής μού έδωσαν την ευκαιρία να αντιμετωπίσω ασθένειες που οι περισσότεροι συνάδελφοί μου δεν θα συναντήσουν ποτέ στην...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν θυμάμαι όμως τόσο τις διαγνώσεις, ούτε τις αμέτρητες εξετάσεις που τις επιβεβαίωσαν.

Θυμάμαι τα πρόσωπα.

Κάθε φορά λοιπόν που κάποιος μου λέει: «Γιατρέ, ετοιμάζομαι για ένα ταξίδι...» τέσσερα από αυτά τα πρόσωπα έρχονται αμέσως στο μυαλό μου.

Θυμάμαι έναν άνδρα, απόστρατο αξιωματικό, που είχε ζήσει αρκετά χρόνια στο εξωτερικό.

Επέστρεψε στην Ελλάδα με κάποια άγνωστη ηπατοπάθεια.

Οι μήνες περνούσαν και η ηπατοπάθεια επιδεινώνονταν.

Πολλές εξετάσεις... Πολλές απορίες... Καμία γνωστή αιτία χρόνιας ηπατοπάθειας.

Μέχρι που κάποιος έκανε τη σωστή ερώτηση: «Είχατε ταξιδέψει ποτέ στην Αίγυπτο;» Η διάγνωση; Σχιστοσωμίαση.

Θυμάμαι έναν άλλο αξιωματικό του Εμπορικού Ναυτικού.

Επέστρεψε από μακρύ ταξίδι με πολύ υψηλό πυρετό.

Στην αρχή έμοιαζε με μια συνηθισμένη ιογενή λοίμωξη.

Λίγες ώρες αργότερα όμως εμφανίστηκαν έμετοι και αιμορραγικό εξάνθημα.

Ακολούθησε οξεία νεφρική ανεπάρκεια.

Η κατάσταση επιδεινωνόταν ώρα με την ώρα.

Ο ασθενής παρουσίαζε ανά σάρκα οίδημα και μπήκε στην ΜΕΘ.

Η διάγνωση; Αιμορραγικός δάγκειος πυρετός.

Θυμάμαι έναν ακόμη αξιωματικό των ΕΔ. Επέστρεφε από μια σύσκεψη του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες.

Στην επιστροφή, όταν βγήκε από το αεροδρόμιο, δεν θυμόταν πώς να επιστρέψει στο σπίτι του.

Είχε ξεχάσει που άφησε το αυτοκίνητό του, τους δρόμους που ακολουθούσε καθημερινά.

Δεν μπορούσε καν να εξηγήσει για ποιο λόγο βρισκόταν στο αεροδρόμιο.

Όλοι σκέφτηκαν ότι είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο.

Τελικά είχε συμβεί κάτι εντελώς διαφορετικό.

Το μόνο ασυνήθιστο που είχε κάνει ήταν να φάει μύδια λίγες ώρες πριν στα στενάκια γύρω από την Grand Place.

Η αιτία; Μια σπάνια θαλάσσια τοξίνη που προκαλεί παροδική αμνησία.

Και δεν θα ξεχάσω ποτέ μια άλλη γυναίκα.

Ξεκίνησε με υψηλό πυρετό.

Στα πόδια της εμφανίστηκαν λίγες κόκκινες βλάβες.

Μέσα σε λίγες ώρες οι κοκκινίλες έγιναν φουσκάλες και μετά μεγάλες νεκρωτικές εσχάρες.

Όταν έφτασε στο νοσοκομείο, η εικόνα ήταν τόσο δραματική, ώστε είχε ήδη αρχίσει η συζήτηση για ακρωτηριασμό.

Ευτυχώς, η πραγματική αιτία αναγνωρίστηκε εγκαίρως.

Ο ένοχος; Το βακτήριο Vibrio vulnificus.

Ένα βακτηρίδιο που βρίσκεται στο θαλασσινό νερό.

Το πόδι τελικά σώθηκε.

Θα μπορούσα να διηγηθώ πολλές ακόμη ιστορίες.

Και καμία δεν μοιάζει με την άλλη.

Όλες όμως έχουν κάτι κοινό: Το ταξίδι.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν απρόσεκτοι.

Δεν είχαν ταξιδέψει απαραίτητα σε κάποια απομονωμένη ζούγκλα.

Δεν είχαν κάνει κάτι που να φαίνεται επικίνδυνο.

Το μόνο κοινό τους στοιχείο ήταν ότι εκτέθηκαν σε κινδύνους που δεν γνώριζαν ότι υπήρχαν.

Άλλοι από ένα τσίμπημα κουνουπιού.

Άλλοι από μια βουτιά σε γλυκά νερά.

Άλλοι από ένα γεύμα.

Άλλοι από την επαφή μιας μικρής πληγής με θαλασσινό νερό.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους κινδύνους θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Με μια σωστή ενημέρωση.

Με μερικές απλές οδηγίες.

Με ένα εμβόλιο όταν χρειάζεται.

Ή με μια προληπτική αγωγή.

Αυτός είναι ο πραγματικός ρόλος της ταξιδιωτικής ιατρικής.

Όχι να φοβίσει τον ταξιδιώτη.

Αλλά να του δώσει τη γνώση που θα του επιτρέψει να απολαύσει το ταξίδι του με ασφάλεια.

Από τότε, κάθε φορά που κάποιος μου λέει ότι ετοιμάζεται για ένα ταξίδι, δεν σκέφτομαι απλά τον προορισμό του.

Σκέφτομαι αν θα επιστρέψει έχοντας μαζί του μόνο όμορφες αναμνήσεις και ωραίες φωτογραφίες κι όχι ένα παράσιτο, έναν ιό ή ένα μικρόβιο.

Και αυτός είναι ο λόγος που πιστεύω πως λίγα λεπτά σωστής ενημέρωσης πριν από την αναχώρηση μπορούν μερικές φορές να αποδειχθούν ανεκτίμητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους