Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ Επεισόδιο 4 Γιατί διαλέγουμε ξανά και ξανά τους ανθρώπους που μας πληγώνουν; Θέλω να σου κάνω μια δύσκολη ερώτηση.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ... γιατί ενώ λες ότι θέλεις έναν άνθρωπο που να σε αγαπάει... καταλήγεις ξανά και ξανά με ανθρώπους που σε πληγώνουν; Γιατί επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο; Άλλο πρόσωπο.

Άλλη ιστορία.

Άλλα λόγια.

Και όμως... το τέλος είναι σχεδόν πάντα το ίδιο.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι απλώς κακή τύχη; Ή μήπως υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο που δεν έχουμε καταλάβει ακόμη; Δεν επιλέγουμε μόνο με τη λογική.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι επιλέγουν τον σύντροφό τους λογικά.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο λάθος.

Η λογική συμμετέχει.

Αλλά δεν αποφασίζει.

Αυτός που αποφασίζει τις περισσότερες φορές είναι ένας πολύ πιο παλιός εαυτός.

Ο εαυτός που δημιουργήθηκε στα παιδικά μας χρόνια.

Εκεί που μάθαμε για πρώτη φορά τι σημαίνει αγάπη.

Τι σημαίνει αποδοχή.

Τι σημαίνει απόρριψη.

Τι σημαίνει ασφάλεια.

Και τι σημαίνει φόβος.

Η πρώτη μας σχέση γίνεται το πρότυπο όλων των επόμενων.

Όταν γεννιέται ένα παιδί... δεν μαθαίνει την αγάπη από βιβλία.

Τη μαθαίνει από το βλέμμα των γονιών του.

Από τον τρόπο που το αγγίζουν.

Από τον τρόπο που το ακούν.

Από τον τρόπο που το απορρίπτουν.

Από τον τρόπο που το αγκαλιάζουν.

Όλα αυτά χαράζονται μέσα του.

Και γίνονται ένας εσωτερικός χάρτης.

Έτσι... πολλά χρόνια αργότερα... χωρίς να το καταλαβαίνουμε... δεν ψάχνουμε απλώς έναν σύντροφο.

Ψάχνουμε κάποιον που να ταιριάζει σε αυτόν τον παλιό χάρτη.

Ακόμη κι αν αυτός ο χάρτης μας κάνει δυστυχισμένους.

Το οικείο δεν είναι πάντα και υγιές.

Αυτό είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα να καταλάβει ένας άνθρωπος.

Δεν μας ελκύει πάντα αυτό που είναι καλό.

Μας ελκύει πολύ συχνά... αυτό που μας είναι γνώριμο.

Αν μεγάλωσες μέσα στην αδιαφορία... η αδιαφορία μπορεί να σου φαίνεται φυσιολογική.

Αν μεγάλωσες μέσα στην ανασφάλεια... ίσως μπερδεύεις την ανασφάλεια με τον έρωτα.

Αν έμαθες ότι πρέπει να παλεύεις για να σε αγαπήσουν... ίσως διαλέγεις ανθρώπους που δεν είναι ποτέ πραγματικά διαθέσιμοι. Γιατί; Γιατί αυτό αναγνωρίζει το νευρικό σου σύστημα.

Ερωτευόμαστε ή θεραπεύουμε το παρελθόν μας; Πολλές φορές λέμε: «Ερωτεύτηκα.» Εγώ θα το έλεγα λίγο διαφορετικά.

Πολλές φορές... δεν ερωτευόμαστε.

Προσπαθούμε να ξαναγράψουμε μια παλιά ιστορία.

Αν κάποτε δεν πήραμε την αγάπη που χρειαζόμασταν... ψάχνουμε ασυνείδητα κάποιον που μοιάζει με εκείνον που δεν μας την έδωσε.

Με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά... η ιστορία θα έχει διαφορετικό τέλος.

Γι' αυτό βλέπεις ανθρώπους να γυρίζουν συνεχώς στον ίδιο τύπο συντρόφου.

Αλλάζει μόνο το όνομα.

Όχι το μοτίβο.

Γιατί δεν βλέπουμε τα προειδοποιητικά σημάδια; Επειδή όταν έχουμε μεγάλη ανάγκη να αγαπηθούμε... σταματάμε να παρατηρούμε.

Αρχίζουμε να δικαιολογούμε. «Δεν πειράζει.» «Θα αλλάξει.» «Απλώς φοβάται.» «Έχει περάσει δύσκολα.» «Εγώ θα τον βοηθήσω.» Και κάπως έτσι... δεν ερωτευόμαστε μόνο τον άλλον.

Ερωτευόμαστε και τον ρόλο του σωτήρα.

Μόνο που οι σχέσεις δεν σώζονται όταν ο ένας γίνεται θεραπευτής του άλλου.

Σώζονται όταν δύο ώριμοι άνθρωποι αποφασίζουν να περπατήσουν μαζί.

Η μεγαλύτερη παγίδα Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι το αντίθετο της αγάπης είναι το μίσος.

Δεν συμφωνώ.

Το αντίθετο της αγάπης είναι η ασυνειδησία.

Να ζεις χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί κάνεις ό,τι κάνεις.

Να επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη.

Να κατηγορείς πάντα τους άλλους.

Ή να κατηγορείς πάντα τον εαυτό σου.

Χωρίς ποτέ να δεις το μοτίβο.

Η μεγάλη αλλαγή Η ζωή αλλάζει όταν πάψεις να ρωτάς: «Γιατί μου συνέβη αυτό;» και αρχίσεις να ρωτάς: «Τι προσπαθεί να μου δείξει αυτή η επανάληψη;» Γιατί κάθε σχέση... είναι ένας καθρέφτης.

Δεν δείχνει μόνο ποιος είναι ο άλλος.

Δείχνει και ποιος είμαι εγώ.

Τι φοβάμαι.

Τι ζητάω.

Τι ανέχομαι.

Τι πιστεύω ότι αξίζω. Συμπέρασμα Ίσως τελικά να μην είναι αλήθεια ότι συναντάμε συνεχώς τους λάθος ανθρώπους.

Ίσως... μέχρι να αλλάξουμε εμείς... να επιλέγουμε συνεχώς την ίδια ιστορία με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Και όταν αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας... τότε αλλάζουν και οι άνθρωποι που επιτρέπουμε να μπουν στη ζωή μας.

Θα σου αφήσω μία μόνο σκέψη.

Δεν επιλέγουμε πάντα αυτόν που μας αξίζει.

Πολύ συχνά επιλέγουμε αυτόν που ταιριάζει στις βαθύτερες πεποιθήσεις που έχουμε για τον εαυτό μας.

Και ίσως... η πιο σημαντική σχέση που πρέπει να θεραπεύσουμε... να μην είναι με κάποιον άλλον. Αλλά με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους