Διαβάζω αυτές τις μέρες όλη την παραφιλολογία γύρω από την αποβολή του Μωβ από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ και ανακαλύπτω διάφορες τοποθετήσεις που θα περίμενα να βρίσκονται στην αντίθετη πλευρά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατά τη γνώμη μου το Μωβ δε χωράει στο φεστιβάλ όπως έχουν γίνει τα πράγματα αλλά πρώτον, πολύ πιθανόν να μη χωράνε και άλλοι όπως έχει επισημανθεί από τους υποστηρικτές του, και δεύτερον, αυτό είναι μόνο ένα σύμπτωμα δύο - τουλάχιστον - παθογενειών που ταλανίζουν το ανταγωνιστικό κίνημα εδώ και 20 τουλάχιστον χρόνια - καλά για την πρώτη παθογένεια εδώ και 200 χρόνια εδώ που τα λέμε.

Πόσα χρόνια το συγκεκριμένο πρόσωπο - του οποίου τα άρθρα πυροδότησαν πέρυσι το όλο ζήτημα - ηγείται του ανταγωνιστικού φεμινιστικού κινήματος στη χώρα? Μακριά από μένα ο ηλικιακός ρατσισμός αλλά όπως και να το κάνουμε με την ταχύτητα που εξελίσσονται ειδικά τα συγκεκριμένα ζητήματα, διαβάζοντας το περίφημο άρθρο ένιωσα σα να διαβάζω κριτική του Johann Sebastian Bach πάνω στην trip-hop σκηνή του Bristol.

Αυτή η προσκόλληση των κινηματικών οργανώσεων στη “φυσική ηγεσία” σαν να βρισκόμαστε μονίμως σε προ-επαναστατική περίοδο έχει οδηγήσει σε τέρατα και συνδυαζόμενη με το γεγονός ότι αν τολμήσει να πει κανείς σε κάποια διαδικασία τη φράση “να εκλέξουμε” οι μισοί πεθαίνουν από ανεύρυσμα εγκεφάλου έχει οδηγήσει σε αυτά ακριβώς τα φαινόμενα.

Οι φυσικοί ηγέτες των αριστερών/επαναστατικών/κινηματικών/whatever οργανώσεων στην Ελλάδα είναι πια κατά 25-30 χρόνια γηραιότεροι των Πρωθυπουργών της χώρας.

Στα τιμημένα 80s ίσχυε το ακριβώς αντίστροφο.

Πιο boomer φράση από το “άντρες με βυζιά” για να περιγράψει ένα τρανς άτομο δεν υπάρχει.

Ο μπαρμπα-Κώτσος σε καφενείο στο χωριό τα ίδια λέει ακριβώς ακόμα κι αν δεν είναι απαραίτητα εχθρικός απέναντι στους τρανς.

Το άλλο πρόβλημα είναι φυσικά ο μονοθεματισμός, πιο πρόσφατο αυτό.

Ομαδοποιήσεις που συνέρχονται πάνω στο μερικό, όποιο κι αν είναι αυτό, πάντα έχουν πρόβλημα αντίληψης επί του γενικού.

Αντι-σπε βιγκανισμοί, φεμινισμοί μια χαρά είναι αρκεί να εντάσσονται σε μια πολιτική αντίληψη που ξεπερνά τα στενά όρια.

Κάπως έτσι έχουμε καταλήξει στον πραγματικό Δυτικό Κόσμο - του οποίου ευτυχώς δεν είμαστε ακόμα πλήρες μέλος - να βλέπουμε νεοφιλελέ στη βάση τους μπερδεμένα μετεφηβάκια να “απελευθερώνουν” κοτόπουλα και να περιμένουν κάτω από δέντρα να πέσει κάτι για να φάνε.

Φυσικά το όλο συμβάν δεν απασχολεί παρά τους ελάχιστους παροικούντες την Ιερουσαλήμ που σε πολιτική συγκυρία απόλυτης ήττας βρήκαν πεδίο εφαρμογής του χόμπι τους και συντάσσουν σεντόνια επι σεντονιών.

Τα ίδια κι εγώ αλλά ελπίζω τουλάχιστον να εντόπισα κάποιες αιτίες που οδήγησαν στα εν λόγω συμπτώματα. Είμαι βέβαιος πως δε θα πάει καλά αυτό το ποστ αλλά ας είναι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους