Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε μια μικρή πόλη της Ιαπωνιας, ζούσε αποτραβηγμένος ένας ηλικιωμένος ronin.

Ronin, ήταν εκείνοι οι samurai που με την κατάργηση της φεουδαρχίας και την προσπάθεια εκδυτικοποίησης εχασαν τον αρχηγό της φατρίας τους, τα όπλα τους, το κοινωνικό τους στάτους και τον τίτλο τους, μένοντας φτωχοί και περιπλανώμενοι.

Παρά την μεταβολή της θέσης του όμως, όλοι οι κάτοικοι σεβόντουσαν τον παλιό πολεμιστή.

Του έδειχναν πάντα αυτόν τον σεβασμό τους, όταν εμφανίζονταν μπροστά τους στην αγορά ή οπουδήποτε.

Όλοι οι κάτοικοι της πόλης, εκτός από έναν θρασύ και προκλητικό νεαρό.

Αυτός κάθε φορά που τον συναντούσε, του μιλούσε προσβλητικά: "είσαι πια ένα τίποτα! Που είναι η περηφάνια σου; Γιατί δεν αφαιρείς ο ίδιος την ζωή σου; Είσαι ένας δειλός γέρος..." Ο ηλικιωμένος ronin, ο παλιός samurai, τον άκουγε αλλά τον προσπερνούσε.

Απέφευγε να τον κοιτάξει και δεν απαντούσε ποτέ, λες και ο νεαρός δεν υπήρχε καν.

Η ίδια κατάσταση επαναλαμβάνονταν κάθε φορά που οι δρόμοι τους συναντιόντουσαν.

Κάθε φορά, οι ίδιες προσβολές...η ίδια επίθεση...η ίδια προσπάθεια γελοιοποίησης.

Αυτό είχε επαναληφθεί ξανά και ξανά, μέχρι την ημέρα που ο νεαρός αποφάσισε να πάει ένα βήμα πιο πέρα.

Κάποιο πρωί, βλέποντας τον παλιό πολεμιστή να βαδίζει στον πολυσύχναστο δρόμο της αγοράς ανάμεσα σε πολύ κόσμο, σκέφτηκε πως ήταν μια καλή ευκαιρία να φτάσει την προσβολή στα άκρα και να τον γελοιοποιήσει απολυτα! Με δυνατή φωνή, ώστε να ακούν όσο το δυνατόν περισσότεροι, του απευθύνθηκε έτσι: "Ε, γέρο! Τόσους μήνες γελάω μαζί σου, τόσους μήνες σε προσβάλω με τα λόγια μου κι εσυ δεν τολμάς να κανείς τίποτα! Μα καλά, δεν έχεις καμία αξιοπρέπεια; Δεν νιώθεις καθόλου ντροπή για αυτό που κατάντησες; Φοβάσαι λοιπόν ακόμα και να με κοιτάξεις στα μάτια; " Λέγοντας αυτά τα λόγια, πήγε και στάθηκε μπροστά στον ηλικιωμένο samurai εμπιδίζοντας αυτήν την φορά ακομη και τον πορεία του.

Σκέφτηκε πως έτσι θα κατάφερνε να τον εξευτελίσει οριστικά, ενώπιον ολων.

Τότε για πρώτη φορά, ο ronin σήκωσε τα μάτια του και τον κοίταξε βαθιά μέσα στα δικά του.

Με ήρεμη και σταθερή φωνή, του αποκρίθηκε: "Όταν κάποιος τεντώνει τα χέρια του προς το μέρος σου προσφέροντάς σου ένα δώρο, που εσυ όμως κρίνεις ότι δεν είναι για εσένα και δεν απλώνεις τα δικά σου χέρια για να το πάρεις...τότε σε ποιανού τα χέρια μένει το 'δώρο'; " Ακολούθησε μια σιωπή.

Αμέσως μετά, ο νεαρός παραμέρισε ανοίγοντας τον δρόμο στον ηλικιωμένο samurai.

Και καθώς εκείνος περνούσε δίπλα του, ο θρασύς νεαρός υποκλίθηκε στην ψυχή του πολεμιστή.

Είχε πάρει από αυτόν, το δικό του 'δωρο'. Και είχε καταλάβει.

Νομίζω ότι αυτό, είναι μια ολοκληρη στάση ζωής.

Πολλές φορές κάποιοι μας προσφέρουν απλόχερα την επιθετικότητά τους, την ζήλεια τους, το μίσος τους, την αγένειά τους, την αχαριστια τους, και τόσα αλλά που μπορεί -πολυ ανθρωπινα- να μας πικραίνουν . Αν δεν απλώσουμε τα χέρια μας για να τα "πάρουμε", σε ποιανού τα χέρια όλα αυτά θα μείνουν; 😊 Καλημέρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους