Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μαρία Καρυστιανού εκφράζει αυθεντικά (;) την αγανάκτηση μιας κοινωνίας που πληγώθηκε από την τραγωδία των Τεμπών και από τη γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.

Ωστόσο, όταν αυτή η αγανάκτηση διεκδικεί να μετατραπεί σε πολιτική πρόταση, ανακύπτουν κρίσιμα ερωτήματα που το δημόσιο αφήγημά της δεν απαντά.

Σε μια Ελλάδα που έχει περάσει δεκαπέντε χρόνια μνημονίων, αποβιομηχάνισης, ιδιωτικοποιήσεων, διεύρυνσης των ανισοτήτων, απορρύθμισης της εργασίας και συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, δεν αρκεί να καταγγέλλεται η διαφθορά ως η βασική αιτία της κρίσης.

Η διαφθορά είναι σύμπτωμα.

Το πολιτικό ερώτημα είναι ποιο οικονομικό, κοινωνικό και θεσμικό σύστημα την παράγει και ποιο σχέδιο μπορεί να το αλλάξει.

Στα κείμενα της Καρυστιανού η έννοια της "κάθαρσης" κυριαρχεί, αλλά απουσιάζει μια αντίστοιχη ανάλυση των δομικών αιτίων της κρίσης και ένα συγκεκριμένο σχέδιο μετασχηματισμού των θεσμών.

Έτσι, ο λόγος της παραμένει κυρίως ηθικός και καταγγελτικός.

Η αντιπαράθεση οργανώνεται γύρω από το δίπολο "οι καθαροί" εναντίον "του συστήματος", χωρίς να διευκρινίζεται τι είναι αυτό το σύστημα, ποιες κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις το συγκροτούν και με ποιες πολιτικές θα ανατραπεί ή θα μεταρρυθμιστεί.

Αυτό είναι το όριο της πολιτικής της πρότασης.

Είναι ότι η ηθική δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική.

Η πολιτική δεν εξαντλείται στην καταγγελία των διεφθαρμένων προσώπων· οφείλει να εξηγεί γιατί οι δομές παράγουν διαρκώς τέτοια πρόσωπα και πώς αυτές οι δομές μπορούν να αλλάξουν. Νίκος Σκαρίπας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους