Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι ήταν για ένα παιδί ο Ανδρέας; Στο σπίτι θυμάμαι ότι οι γονείς, όταν αναφέρονταν σ' αυτόν, χρησιμοποιούσαν πάντα το μικρό όνομα. Ο Ανδρέας αυτό, ο Ανδρέας το άλλο.

Που και που ο φάδερ τον έλεγε και "Παπατζή", ιδίως όταν δημοσιοποιήθηκε ο δεσμός του με τη Δήμητρα.

Πήγαινα δημοτικό σχολείο όσο κυβερνούσε και στα μάτια μου έμοιαζε ως κάποιος τρομερά σημαντικός τύπος που αν και δεν μας ήξερε, μάς νοιαζόταν.

Από το 1984 θυμάμαι ότι ήξερα απ' έξω τους περισσότερους υπουργούς του αν και τα ονόματά τους μου φαίνονταν περίεργα (Κατσιφάρας, Δροσογιάννης, Γεννηματάς, Κακλαμάνης, Βερυβάκης κτλ). Μου έβαλε το μικρόβιο της πολιτικής μέσα μου, άκουγα όλες τις προεκλογικές ομιλίες του στο ραδιόφωνο, παρακολουθούσα τις αγορεύσεις του στη Βουλή, όταν μπορούσα.

Ο άνθρωπος αυτός ασκούσε, και εξακολουθεί να ασκεί, μία περίεργη επιρροή πάνω μου, σαν να χάραζε δρόμους για μένα, σαν να με οδηγούσε κάπου.

Επαιξε ρόλο σίγουρα το ότι οι γονείς τον είχαν κορώνα στο κεφάλι τους, τον παρουσίαζαν σαν τον άνθρωπο που με κάποιο τρόπο τους ευεργέτησε. "Ποιος άλλος έδωσε ένα μήνα άδεια στον εργάτη, ΑΤΑ, εκδρομές με την εργατική εστία" έλεγε ο φάδερ, πάντα με πάθος. Ο Ανδρέας κυκλοφορεί στο DNA αυτού του λαού ακόμα.

Υπάρχει μέσα μας. Ακόμα.

Ακόμα και τώρα που ξέρουμε ότι δεν υπήρξε άγιος και ότι είχε χίλια δυο κουσούρια. Ο Ανδρέας, πέρα από κάθε αμφιβολία αφού πρώτα ένωσε, εν συνεχεία άλλαξε την Ελλάδα.

Η ιστορία έγραψε, γράφει και θα γράψει.

Ηταν πραγματικά μεγάλος, πραγματικά χαρισματικός και πάντα έτοιμος για το επόμενο μεγάλο αμάρτημα ή λάθος. Ενας σαρκώδης θεός (αλλά και διάβολος) της πολιτικής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους