Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ Η Ιστορική και Θεολογική Εξέλιξη του Χριστιανισμού από τον 1ο έως τον 21ο Αιώνα ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ Η Κλήση των Πρώτων Μαθητών και η Γέννηση της Αποστολικής Μαθητείας Ο Ιησούς δεν ήρθε για να ιδρύσει μία νέα θρησκεία Ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά λάθη που συναντά κανείς σήμερα είναι η άποψη ότι ο Ιησούς ήρθε για να δημιουργήσει μία καινούργια θρησκεία, διαφορετική από όλα όσα είχαν προηγηθεί.

Η πραγματικότητα που παρουσιάζει η Αγία Γραφή είναι διαφορετική. Ο Χριστός δεν ήρθε να καταργήσει όσα είχε αποκαλύψει ο Θεός στο παρελθόν, αλλά να τα ολοκληρώσει και να τα εκπληρώσει.

Το δήλωσε ο ίδιος με απόλυτη σαφήνεια στην Επί του Όρους Ομιλία.

ΜΑΤΘΑΙΟΣ 5:17 «ΜΗ ΝΟΜΙΣΗΤΕ ΟΤΙ ΗΛΘΟΝ ΚΑΤΑΛΥΣΑΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟΝ Η ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΑΣ· ΟΥΚ ΗΛΘΟΝ ΚΑΤΑΛΥΣΑΙ ΑΛΛΑ ΠΛΗΡΩΣΑΙ.» «Μη νομίσετε ότι ήρθα να καταργήσω τον Νόμο ή τους Προφήτες.

Δεν ήρθα να καταργήσω αλλά να εκπληρώσω.» Η δήλωση αυτή αποτελεί θεμέλιο για την κατανόηση ολόκληρης της διακονίας Του. Ο Ιησούς δεν παρουσίασε έναν νέο Θεό.

Δεν παρουσίασε μία νέα Αγία Γραφή.

Δεν δίδαξε ότι η αποκάλυψη που είχε δοθεί στους προφήτες ήταν λανθασμένη.

Αντίθετα, επιβεβαίωσε ότι η Παλαιά Διαθήκη αποτελούσε τον λόγο του Θεού και ότι όλα όσα είχαν προφητευθεί οδηγούσαν στο πρόσωπό Του.

Γι' αυτό, σε όλη τη διάρκεια της δημόσιας διακονίας Του, χρησιμοποιούσε συνεχώς τις Γραφές για να αποδείξει την αποστολή Του.

Η διδασκαλία του Χριστού βασιζόταν στην αποκάλυψη και όχι στην ανθρώπινη φιλοσοφία Ο πρώτος αιώνας ήταν μια εποχή όπου η ελληνική φιλοσοφία είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη σχεδόν τη Μεσόγειο. Ο Πλατωνισμός, ο Αριστοτελισμός, ο Στωικισμός και ο Επικουρισμός επηρέαζαν βαθιά τον τρόπο σκέψης πολλών ανθρώπων.

Οι μεγάλες πόλεις, όπως η Αλεξάνδρεια, η Αντιόχεια, η Έφεσος και η Αθήνα, αποτελούσαν κέντρα φιλοσοφικής αναζήτησης. Ο Ιησούς όμως δεν στηρίχθηκε ποτέ στις φιλοσοφικές θεωρίες της εποχής Του.

Δεν προσπάθησε να συνδυάσει το Ευαγγέλιο με την ελληνική μεταφυσική.

Δεν χρησιμοποίησε τις μεθόδους των φιλοσόφων για να εξηγήσει τον Θεό.

Η διδασκαλία Του βασιζόταν αποκλειστικά στην αποκάλυψη του ουράνιου Πατέρα.

Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την ιστορική πορεία που θα εξετάσουμε στα επόμενα κεφάλαια.

Διότι αργότερα θα δούμε ότι, καθώς ο χριστιανισμός εξαπλω-νόταν μέσα στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, πολλοί θεολόγοι επιχείρησαν να εκφράσουν τη χριστιανική πίστη χρησιμο-ποιώντας φιλοσοφικούς όρους και έννοιες της ελληνικής σκέψης.

Από εκείνο το σημείο αρχίζει μία νέα περίοδος της ιστορίας, την οποία θα παρακολουθήσουμε αναλυτικά όταν φθάσουμε στις μεγάλες θεολογικές σχολές της Αλεξάνδρειας και της Αντιόχειας.

Πριν όμως συμβεί αυτό, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε ποια ήταν η αρχική διδασκαλία του ίδιου του Χριστού. Η ΕΞΟΥΣΙΑ του Ιησού προερχόταν από τον Πατέρα Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της δημόσιας διακονίας του Χριστού είναι ότι απέδιδε πάντοτε τη δόξα και την εξουσία στον Πατέρα.

Δεν δίδασκε ότι ενεργούσε ανεξάρτητα από Εκείνον.

Αντίθετα, επαναλάμβανε συνεχώς ότι είχε αποσταλεί από τον Πατέρα και ότι το έργο Του ήταν να πραγματοποιήσει το θέλημά Του.

ΙΩΑΝΝΗΣ 5:30 «ΟΥ ΔΥΝΑΜΑΙ ΕΓΩ ΠΟΙΕΙΝ ΑΠ' ΕΜΑΥΤΟΥ ΟΥΔΕΝ· ΚΑΘΩΣ ΑΚΟΥΩ ΚΡΙΝΩ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΙΣ Η ΕΜΗ ΔΙΚΑΙΑ ΕΣΤΙΝ ΟΤΙ ΟΥ ΖΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟ ΕΜΟΝ ΑΛΛΑ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΜΨΑΝΤΟΣ ΜΕ ΠΑΤΡΟΣ.» «Δεν μπορώ να κάνω τίποτε από μόνος μου.

Όπως ακούω, έτσι κρίνω, και η κρίση μου είναι δίκαιη, γιατί δεν ζητώ το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα του Πατέρα που με απέστειλε.» Η δήλωση αυτή φανερώνει τη σχέση που ο ίδιος ο Χριστός περιγράφει ανάμεσα στον εαυτό Του και τον Πατέρα.

Στα επόμενα κεφάλαια, όταν εξετάσουμε τις μεγάλες χριστολογικές διαμάχες των πρώτων αιώνων, θα διαπιστώσουμε ότι χωρία όπως αυτό αποτέλεσαν αντικείμενο έντονων θεολογικών συζητήσεων.

Πριν όμως μελετήσουμε τις μεταγενέστερες ερμηνείες, είναι απαραίτητο να ακούσουμε πρώτα τι είπε ο ίδιος ο Ιησούς.

Η εκπαίδευση των Αποστόλων είχε έναν σκοπό Καθώς περνούσαν οι μήνες της δημόσιας διακονίας, οι μαθητές άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι ο Διδάσκαλός τους δεν τους προετοίμαζε απλώς για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.

Τους προετοίμαζε για μια παγκόσμια αποστολή.

Ο μικρός κύκλος των Δώδεκα επρόκειτο, μέσα σε λίγα χρόνια, να μεταφέρει το Ευαγγέλιο από την Ιερουσαλήμ μέχρι τα πέρατα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Κανείς από αυτούς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί ότι οι αποφάσεις, οι εμπειρίες και η μαρτυρία τους θα αποτελούσαν το θεμέλιο πάνω στο οποίο θα οικοδομούνταν ολόκληρη η ιστορία του χριστιανισμού.

Αυτό το έργο όμως δεν είχε ακόμη αρχίσει.

Πριν οι μαθητές γίνουν Απόστολοι των εθνών, έπρεπε να γνωρίσουν βαθύτερα τον Διδάσκαλό τους.

Και το πρώτο μεγάλο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα γίνει στην περιοχή της Καισάρειας του Φιλίππου, όταν ο ίδιος ο Ιησούς θα τους θέσει ένα ερώτημα που θα αλλάξει για πάντα την πορεία της ιστορίας: «Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι;» Η απάντηση που θα δοθεί σε αυτό το ερώτημα δεν θα αποτελέσει μόνο ομολογία πίστεως των Αποστόλων, αλλά θα επηρεάσει καθοριστικά όλες τις μεγάλες θεολογικές συζητήσεις που θα ακολουθήσουν στους επόμενους είκοσι αιώνες. Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ Η Κλήση των Πρώτων Μαθητών και η Γέννηση της Αποστολικής Μαθητείας Η πρώτη αποστολή των μαθητών Αφού οι μαθητές πέρασαν αρκετό χρόνο κοντά στον Ιησού, παρακολουθώντας τη διδασκαλία και το παράδειγμά Του, ήρθε η στιγμή που ο Διδάσκαλος αποφάσισε να τους αναθέσει την πρώτη τους αποστολή.

Δεν τους έστειλε αμέσως σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δεν τους ανέθεσε να ιδρύσουν εκκλησίες.

Δεν τους ζήτησε να οργανώσουν κάποια θρησκευτική διοίκηση.

Πρώτα τους έδωσε την ευκαιρία να εφαρμόσουν όσα είχαν ήδη μάθει.

Η εκπαίδευση του Χριστού ακολουθούσε μία απλή αλλά διαχρονική αρχή.

Πρώτα η μαθητεία.

Έπειτα η πράξη.

Και στη συνέχεια η αξιολόγηση και η περαιτέρω εκπαίδευση.

Αυτή η μέθοδος θα ακολουθηθεί αργότερα και από τους ίδιους τους Αποστόλους, όταν θα αρχίσουν να εκπαιδεύουν νέους εργάτες για τη διάδοση του Ευαγγελίου.

ΜΑΤΘΑΙΟΣ 10:5-7 «ΤΟΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΕΣΤΕΙΛΕΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΑΣ ΑΥΤΟΙΣ ΛΕΓΩΝ· ΕΙΣ ΟΔΟΝ ΕΘΝΩΝ ΜΗ ΑΠΕΛΘΗΤΕ ΚΑΙ ΕΙΣ ΠΟΛΙΝ ΣΑΜΑΡΕΙΤΩΝ ΜΗ ΕΙΣΕΛΘΗΤΕ· ΠΟΡΕΥΕΣΘΕ ΔΕ ΜΑΛΛΟΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΤΑ ΑΠΟΛΩΛΟΤΑ ΟΙΚΟΥ ΙΣΡΑΗΛ. ΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΙ ΔΕ ΚΗΡΥΣΣΕΤΕ ΛΕΓΟΝΤΕΣ ΟΤΙ ΗΓΓΙΚΕΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ.» «Αυτούς τους δώδεκα απέστειλε ο Ιησούς δίνοντάς τους τις εξής οδηγίες: "Μην πάτε στον δρόμο των εθνικών και μην μπείτε σε πόλη Σαμαρειτών.

Πηγαίνετε μάλλον στα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ.

Και καθώς πηγαίνετε, να κηρύττετε λέγοντας ότι πλησίασε η Βασιλεία των Ουρανών."» Οι οδηγίες αυτές ήταν προσωρινές και αφορούσαν την πρώτη περιορισμένη αποστολή των μαθητών.

Μετά την ανάσταση του Χριστού, η εντολή θα αλλάξει και θα επεκταθεί σε όλα τα έθνη.

Εκείνο όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι το περιεχόμενο του μηνύματος.

Οι μαθητές δεν στάλθηκαν να παρουσιάσουν φιλοσοφικές θεωρίες.

Δεν στάλθηκαν να αναπτύξουν δογματικά συστήματα.

Δεν στάλθηκαν να δημιουργήσουν νέα θρησκευτική οργάνωση.

Το μήνυμά τους ήταν ακριβώς το ίδιο με εκείνο του Διδασκάλου τους: «Η Βασιλεία των Ουρανών πλησίασε.» Αυτό ήταν το πρώτο αποστολικό κήρυγμα.

Η διδασκαλία συνοδευόταν από την υπηρεσία Η δημόσια διακονία του Χριστού δεν περιοριζόταν στη διδασκαλία.

Ο λόγος συνοδευόταν πάντοτε από έργα αγάπης. Ο Ιησούς θεράπευε τους ασθενείς.

Έδινε ελπίδα στους απελπισμένους.

Παρηγορούσε τους πενθούντες.

Τάιζε τους πεινασμένους.

Αποκαθιστούσε ανθρώπους που η κοινωνία είχε απορρίψει.

Οι μαθητές έμαθαν ότι το Ευαγγέλιο δεν είναι μόνο λόγια.

Είναι τρόπος ζωής.

Είναι υπηρεσία.

Είναι θυσία.

Είναι έμπρακτη αγάπη.

Γι' αυτό και όταν αργότερα ιδρυθεί η αποστολική Εκκλησία, θα δούμε ότι η φροντίδα για τους φτωχούς, τις χήρες, τα ορφανά και όσους είχαν ανάγκη θα αποτελέσει βασικό στοιχείο της ζωής της.

Οι μαθητές δεν κατανοούσαν ακόμη πλήρως ποιος ήταν ο Ιησούς Παρόλο που ζούσαν καθημερινά μαζί Του, οι μαθητές δεν είχαν ακόμη πλήρη επίγνωση της ταυτότητας του Διδασκάλου τους.

Άλλοτε εντυπωσιάζονταν από τα θαύματά Του.

Άλλοτε δυσκολεύονταν να κατανοήσουν τις παραβολές.

Κάποιες φορές διαφωνούσαν μεταξύ τους για το ποιος ήταν μεγαλύτερος.

Πίστευαν ότι ο Ιησούς επρόκειτο σύντομα να εγκαθιδρύσει μία επίγεια βασιλεία και ότι εκείνοι θα κατείχαν εξέχουσες θέσεις σε αυτήν. Ο Χριστός όμως, με υπομονή, τους οδηγούσε βήμα προς βήμα σε βαθύτερη κατανόηση.

Δεν αποκάλυψε τα πάντα από την πρώτη ημέρα.

Σεβάστηκε την πνευματική τους ωρίμανση.

Κάθε γεγονός, κάθε θαύμα, κάθε συζήτηση και κάθε δοκιμασία αποτελούσε μέρος της εκπαίδευσής τους.

Αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε γιατί οι Απόστολοι, μετά την ανάσταση και ιδιαίτερα μετά την Πεντηκοστή, παρουσίασαν τόσο διαφορετική πνευματική ωριμότητα από εκείνη που είχαν κατά τη διάρκεια της δημόσιας διακονίας του Ιησού.

Η προετοιμασία για την ομολογία της Καισάρειας του Φιλίππου Όσο πλησίαζε το τέλος της επίγειας διακονίας Του, ο Ιησούς άρχισε να οδηγεί τους μαθητές σε ένα κρίσιμο ερώτημα.

Δεν τους ενδιαφέρει πλέον μόνο τι λέει ο κόσμος.

Τους ζητά να εκφράσουν τη δική τους πίστη.

Το ερώτημα αυτό θα αποτελέσει σημείο καμπής όχι μόνο για τους Δώδεκα, αλλά και για ολόκληρη την ιστορία του χριστιανισμού.

Στην περιοχή της Καισάρειας του Φιλίππου, ο Ιησούς θα τους ρωτήσει: «Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι;» Η απάντηση του Πέτρου θα ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στη δημόσια διακονία του Χριστού και θα αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες ομολογίες πίστεως που καταγράφονται στην Αγία Γραφή.

Από εκείνο το σημείο και μετά, οι μαθητές θα αρχίσουν να κατανοούν βαθύτερα όχι μόνο ποιος είναι ο Διδάσκαλός τους, αλλά και ποια είναι η αποστολή που τους περιμένει μετά την ανάστασή Του. Συνεχίζεται...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους