Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΜΑΣΚΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ ΧΩΡΙΣ ΑΞΊΕΣ Στη ζωή, αργά ή γρήγορα, όλοι θα συναντήσουμε ανθρώπους που φαίνεται να έχουν ως μοναδική πυξίδα το προσωπικό τους συμφέρον.

Άνθρωποι που αξιολογούν τα πάντα με βάση το κέρδος, το χρήμα, την προσωπική τους άνεση ή την εικόνα που προβάλλουν προς τα έξω.

Δεν τους ενδιαφέρει τι κόστος έχουν οι πράξεις τους για τους άλλους, αρκεί οι ίδιοι να ωφεληθούν.

Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν ικανοποιούνται ποτέ.

Όσο περισσότερα αποκτούν, τόσο περισσότερα επιθυμούν.

Καμία προσφορά των άλλων δεν είναι αρκετή.

Η απληστία τους δεν έχει όριο, γιατί δεν πηγάζει από πραγματική ανάγκη αλλά από ένα μόνιμο αίσθημα ανικανοποίητου.

Ζουν με τη λογική ότι πάντα δικαιούνται κάτι περισσότερο και ότι οι άλλοι οφείλουν να τους το προσφέρουν.

Οι άνθρωποι αυτοί σπάνια αισθάνονται ευγνωμοσύνη.

Ξεχνούν εύκολα όσους στάθηκαν δίπλα τους στις δύσκολες στιγμές, όσους τους βοήθησαν να προχωρήσουν ή θυσίασαν χρόνο, κόπο και χρήματα για χάρη τους.

Αντί να αναγνωρίσουν αυτή την προσφορά, την θεωρούν δεδομένη.

Και μόλις πάψουν να έχουν όφελος από κάποιον τον κάνουν εχθρό χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το ψέμα αποτελεί για αυτούς τρόπο ζωής και όχι μια περιστασιακή αδυναμία.

Παραποιούν γεγονότα, αποκρύπτουν την αλήθεια, παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως θύμα όταν τους συμφέρει και δεν διστάζουν να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα για να πετύχουν τον σκοπό τους.

Δεν έχουν αναστολές να δώσουν υποσχέσεις που γνωρίζουν ότι δεν θα τηρήσουν ή να αλλάξουν στάση από τη μια στιγμή στην άλλη, εφόσον αυτό εξυπηρετεί τα σχέδιά τους.

Η χειραγώγηση είναι ένα από τα πιο ισχυρά όπλα τους.

Γνωρίζουν πώς να εκμεταλλεύονται τα συναισθήματα των άλλων, να προκαλούν ενοχές, να διχάζουν ανθρώπους, να δημιουργούν ίντριγκες και να στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου.

Δεν επιδιώκουν την συνεργασία αλλά τον έλεγχο.

Θέλουν οι γύρω τους να λειτουργούν σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες και αντιδρούν έντονα όταν κάποιος τολμήσει να τους θέσει όρια.

Ακόμα και οι πολυ δικοί τους άνθρωποι εκείνοι που τους στήριξαν, τους εμπιστεύθηκαν και τους συγχώρησαν επανειλημμένα βρίσκονται πολλές φορές αντιμέτωποι με ακραια αχαριστία, εκμετάλλευση και απαξίωση.

Χαρακτηριστικό τους είναι επίσης ότι σπάνια αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους.

Για κάθε αποτυχία υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που φταίει.

Για κάθε σύγκρουση υπάρχει πάντα ένας "ένοχος". Οι ίδιοι παρουσιάζονται ως αδικημένοι, ακόμη και όταν έχουν προκαλέσει οι ίδιοι το πρόβλημα.

Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγουν την αυτοκριτική και συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν την ίδια αισχρή στάση ζωής.

Τέτοιοι άνθρωποι μπορεί να δείχνουν ιδιαίτερα γοητευτικοί στην αρχή.

Ξέρουν να κερδίζουν την εμπιστοσύνη, να λένε αυτά που θέλει να ακούσει ο συνομιλητής τους και να παρουσιάζουν μια εικόνα καλοσύνης και ενδιαφέροντος.

Με τον χρόνο όμως η πραγματική τους φύση αποκαλύπτεται.

Οι αντιφάσεις πληθαίνουν, οι υποσχέσεις μένουν ανεκπλήρωτες και η σχέση μετατρέπεται σε μια διαρκή προσπάθεια του άλλου να τους ικανοποιήσει, χωρίς ποτέ να τα καταφέρνει.

Η μεγαλύτερη παγίδα είναι η ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα αλλάξουν.

Ότι αν τους στηρίξουμε περισσότερο, αν τους βοηθήσουμε περισσότερο ή αν κάνουμε λίγη ακόμη υπομονή, θα εκτιμήσουν όσα έχουν και θα συμπεριφερθούν διαφορετικά.

Αυτό δεν συμβαίνει.

Αντίθετα όσο περνά ο καιρός γίνονται όλο και πιο άπληστοι όλο και πιο απαιτητικοί όλο και πιο αχάριστοι, προσβλητικοι και αυθαδεις.

Δυστυχώς οι άνθρωποι αυτοί δεν αλλάζουν ποτέ ότι και να τους προσφερθεί, ότι και να κερδίσουν στην ζωή τους.

Η καλύτερη προστασία απέναντι σε τέτοιους ανθρώπους είναι η ψυχραιμία και τα ξεκάθαρα όρια.

Να μην επιτρέπουμε να εκμεταλλεύονται την καλοσύνη μας, να μη συγχέουμε την κατανόηση με την ανοχή και να θυμόμαστε ότι ο σεβασμός προς τους άλλους αρχίζει από τον σεβασμό προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η αξία του ανθρώπου μετριέται από τον τρόπο που φέρθηκε στους ανθρώπους που του φέρθηκαν με τον καλύτεροτρόπο, που τον στήριξαν και του στάθηκαν στα δύσκολα, από την εντιμότητα του λόγου του, από την ευγνωμοσύνη του, από την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά του.

Είναι αυτά τελικά που καθορίζουν την πραγματική κληρονομιά που αφήνει ένας άνθρωπος πίσω του όταν φύγει απο τουτο τον κόσμο. ...και οι άνθρωποι χωρίς αξιες η μόνη κληρονομιά που αφήνουν είναι το δηλητήριο που έχουν ποτίσει τούς συνανθρώπους τους και το χειρότερο τους δικούς τους ανθρώπους.. Είναι πραγματικά τραγικό να φύγεις από αυτή τη ζωή και να σε θυμούνται οι άνθρωποι μόνο ως ένα άνθρωπο χωρίς αξίες, ως ένα παλιανθρωπο , ενα σκατοχαρακτηρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους