Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"...Γιατί οι άνθρωποι σύντροφε ζουν απ'τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων..." Τάσος Λειβαδίτης Πως κυλάει ο καιρός! Πέρασαν κιόλας δώδεκα ολάκερα χρόνια.

Τέτοιες μέρες.

Που ένας από τους πιο όμορφους, πιο αγνούς και ανιδιοτελείς ανθρώπους των Γιατρών του Κόσμου, ένας από τους πολύ λίγους που υπέγραψαν το ιδρυτικό καταστατικό της Οργάνωσης, ο Βασίλης ο Κελλάρης περνούσε στην ιστορία της Οργάνωσης.

Αθόρυβα όπως αθόρυβα και ταπεινά πρόσφερε όλα του τα χρόνια.

Και όμως χωρίς ποτέ του -ούτε αυτός ούτε εμείς- να το έχει συνειδητοποιήσει -έτσι όπως κάνουν οι πραγματικά σπουδαίοι- άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμα του σε μία Οργάνωση που χωρίς την παρουσία του δεν θα ήταν η ίδια Στην πρώτη πρώτη αποστολή -ιδρυτική πράξη των Γιατρών του Κόσμου- την άνοιξη του 1990 στο Ιρακινό Κουρδιστάν και τη μαρτυρική Halabja που χρησιμοποιούνται χημικά ο Βασίλης δηλώνει εθελοντής.

Δεν είναι γιατρός αλλά διοικητικός υπάλληλος του ΟΤΕ.

Θέλει όμως να συνοδεύσει τους χειρουργούς της ομάδας.

Και έχει τον λόγο του.

Ζητάει επίμονα να συμμετάσχει ως ζωντανός δότης δέρματος για τους μικρούς εγκαυματίες που θα συναντήσουν!! Εκείνη την ημέρα και χωρίς ποτέ του να το συνειδητοποιήσει ο Βασίλης με την ηρωική του απόφαση σφραγίζει ανεξίτηλα τη φυσιογνωμία της Οργάνωσης.

Γιατί το κίνημα των Ελλήνων Γιατρών του Κόσμου που ξεκινά δειλά δεν θα είναι υπόθεση μόνο των Γιατρών, , των ειδικών, αλλά από την πρώτη ημέρα είναι πρώτα από όλα Οργάνωση των εθελοντών.

Η υπεράσπιση του δικαιώματος στην υγεία δεν αφορά πλέον μόνο τους υγειονομικούς αλλά και κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη. "Για να δώσεις γιατρειά δεν χρειάζεται να είσαι γιατρός, αρκεί να είσαι άνθρωπος " έλεγε το σλόγκαν της οργάνωσης τη δεκαετία του 90. Ο ανοιχτός συμμετοχικός και λαϊκός χαρακτήρας των Γιατρών του Κόσμου μέχρι και σήμερα, γεννιέται στα βουνά του Βόρειου Κουρδιστάν.

Γυρίζοντας πίσω συντετριμένος από όσα είδε, γράφει ένα υπέροχο βιβλίο που χαρίζει όλα τα δικαιωματά του στην Οργάνωση.

Το " εκεί που τα παιδιά δεν κλαίνε". Είναι ένα σπαρακτικό, λιτό και απέριττο ημερολόγιο καταστρώματος" της πρώτης εκείνης αποστολής! Μια συνταρακτική εξομολόγηση ενός ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με την αδικία.

Ένα χρονικό κάποιου που ζεί σαν αυτόπτης μάρτυρας μια γενοκτονία.

Αλλά συγχρόνως μια ανεκτίμητη ιστορική μαρτυρία για τη γέννηση των Γιατρών του Κόσμου.

Άθελα του ο Βασίλης με το βιβλίο του σφραγίζει τη δεύτερη μεγάλη αξία των Γιατρών του Κόσμου.

Εκτός από τη Δράση υπάρχει η Μαρτυρία.

Δεν περιθάλπουμε μόνο τους κατατρεγμένους, δίνουμε φωνή στη φωνή τους.

Μιλάμε στο όνομα των ασθενών μας.

Με σοβαρότητα, με στοιχεία, με παρρησία , με την εγκυρότητα αυτού που το ζεί από πρώτο χέρι.

Η σπουδαία ακτιβιστική παρουσία των Γιατρών του Κόσμου τριάντα έξι χρόνια τώρα γεννιέται και σφραγίζεται από τις σημειώσεις ενός εθελοντή.

Αλλά πέρα από όλα αυτά ο Βασίλης ήταν ίσως ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους στην Οργάνωση.

Δεν μπορώ να φανταστώ άλλον ανάμεσα μας που θα του ταίριαζε πιό πολύ ο κατά Καρούζο ορισμός του "μεταξωτού ανθρώπου" . Τρυφερός με τους άλλους.

Απαλός χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει.με ανοικτούς πόρους και πλατιά καρδιά.

Ποτέ δεν είπε όχι.

Ποτέ δεν αρνήθηκε αγγαρεία.

Παίρνοντας μέρος σε δεκάδες εθελοντικές αποστολές σε όλο τον κόσμο συνοδεύοντας γιατρούς.

Κουβάλησε, έστησε, οργάνωσε.

Και πάντα διακριτικά ένα βήμα πίσω.

Δεν άλλαξε ούτε όταν χρειάστηκε μόνος του να διασχίσει όλη την Αιθιοπία με ένα φορτηγό.

Ούτε όταν συνελήφθη από τον Τουρκικό στρατό.

Με μόνο γνώμονα το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.

Με την ίδια πραότητα, αντοχή αλλά και επιμονή και υπομονή.

Και όταν αισθάνθηκε πως ερχόταν στο προσκήνιο μια νέα γενιά Γιατρών του Κόσμου φουριόζα και αποφασισμένη, μόνος του με αυτή την απίστευτη γλυκύτητα όχι μόνο έκανε στην άκρη αλλά προστάτευσε και στήριξε τους νέους.

Και πάντα θα επέστρεφε εκεί στο Διμηνιό στο κτήμα - καταφύγιο του να δίνει άλλους αγώνες για την άλλη μεγάλη αγάπη του.

Την οικολογία και τον αγώνα για την προστασία του Κορινθιακού Κόλπου.

Συγκρουόμενος με μικρά και μεγάλα συμφέροντα, Πάντα με τον ίδιο μεταξωτό τρόπο.

Τον αγαπούσα τον Βασίλη.

Και ας μην του το είχα πεί όλα εκείνα τα χρόνια που μοιραστήκαμε μαζί το ίδιο δωμάτιο, την ίδια σκηνή σε δεκάδες αποστολές.

Γιατί με φρόντιζε σαν πατέρας, γιατί εκείνος περισσότερο από όλους με ενθάρρυνε στα πρώτα βήματα, γιατί πίστευε σε μένα.

Και γιατί με τον δικό του μεταξωτό τρόπο με προστάτευε, με "μάζευε" όταν η φούρια της νιότης και του χαρακτήρα μου μου με οδηγούσε σε υπερβολές και συγκρούσεις.

Γιατι εντέλει μου έμαθε πως αν κάτι πραγματικά μετράει είναι να είσαι χρήσιμος.

Και αυτό αρκεί... υ.γ. οι φωτογραφίες είναι από εκείνη την πρώτη αποστολή των Γιατρών του Κόσμου στο Ιρακινό Κουρδιστάν το 1990...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους