Τουρκία – ο αιώνιος Επιτήδειος Ουδέτερος🚫 Σε αντίθεση με εμάς την Ελλάδα, που από την πρώτη κιόλας φάση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βρεθήκαμε μέσα στην δίνη της ιστορίας το 1940 με πόλεμο στα βουνά της...

Πλήρες Κείμενο:

Τουρκία – ο αιώνιος Επιτήδειος Ουδέτερος🚫 Σε αντίθεση με εμάς την Ελλάδα, που από την πρώτη κιόλας φάση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βρεθήκαμε μέσα στην δίνη της ιστορίας το 1940 με πόλεμο στα βουνά της Πίνδου, με ιταλική επίθεση, με γερμανική εισβολή, με κατοχή και με μια από τις πρώτες μαζικές αντιστάσεις στην κατεχόμενη Ευρώπη η Τουρκία κινήθηκε σε έναν εντελώς διαφορετικό ιστορικό δρόμο.

Όχι ως πεδίο μάχης.Όχι ως χώρα κατοχής.

Αλλά ως ένα ουδέτερο κράτος-ισορροπιστής σε έναν κόσμο που καιγόταν.Ένα κράτος ανάμεσα σε τρεις φόβους.Η Τουρκία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν είχε την «πολυτέλεια» της απόστασης από τη σύγκρουση.

Στα βόρεια η Σοβιετική Ένωση.

Στα δυτικά η ναζιστική Γερμανία που σάρωσε την Ευρώπη και στα νότια και θαλάσσια η βρετανική αυτοκρατορική ισχύς που έπνεε πλέον τα λοίσθια.

Σε έναν πόλεμο όπου οι περισσότερες χώρες αναγκάστηκαν να διαλέξουν στρατόπεδο, η Τουρκία επιχειρησε απλά να μη γίνει στόχος και το πετύχε μέσω συνεχούς προσαρμογής.Σαφώς δεν επρόκειτο για παθητική στάση αλλά αυτό που αργότερα θα ονομαστεί «επιτήδεια ουδετερότητα» αποτελούσε μια ολόκληρη κρατική στρατηγική.Στις 18 Ιουνίου 1941, η Άγκυρα υπογράφει συνθήκη φιλίας με το Βερολίνο.Στα χαρτιά είναι διπλωματία,στην πραγματικότητα όμως είναι ένας μηχανισμός αποτροπής.Ο χρωμίτης φεύγει προς τη ναζιστική βιομηχανία. Η Δύση παρακολουθεί και αντί να αντιδράσει με πόλεμο, αντιδρά με αγορά.

Για πρώτη φορά, το μέταλλο αξίζει περισσότερο από τη σφαίρα και η ουδετερότητα εξαργυρώνεται σε νόμισμα.Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν προσπαθούν να κερδίσουν την Τουρκία αλλά απλά προσπαθούν να την κρατήσουν εκτός του χάρτη του εχθρού και έτσι γεννιέται ένα παράδοξο μια ουδέτερη χώρα που γίνεται στρατηγικά απαραίτητη και για τις δύο πλευρές.

Στα τέλη του Φεβρουάριου του 1945, όταν η έκβαση του πολέμου είναι πλέον δεδομένη, η Τουρκία 2 μήνες πριν την επίσημη λήξη του για τα μάτια του κόσμου κηρύσσει πόλεμο σε Γερμανία και Ιαπωνία.Δεν αλλάζει το αποτέλεσμα.Δεν επηρεάζει το μέτωπο.Αλλά επηρεάζει τη θέση της στον μεταπολεμικό κόσμο.Γιατί ο κόσμος μετά το 1945 δεν μοιράζεται μόνο από τις μάχες που δόθηκαν αλλά και από τις θέσεις που εξασφαλίστηκαν εγκαίρως στο τραπέζι της νίκης.

Και εδώ γεννιέται η πιο αμφιλεγόμενη διάσταση της ιστορίας, η παρουσία της Τουρκίας στο στρατόπεδο των νικητών, χωρίς να έχει χύσει στάλα αίμα και χωρίς να συμμετάσχει επουδενί στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του πολέμου.

Με καθοριστικό ρόλο βέβαια και την αβάντα της αμερικανικής και βρετανικής διπλωματίας και της συνολικής συμμαχικής ανάγκης για σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, η Άγκυρα εντάσσεται από θέση ισχύος στη μεταπολεμική αρχιτεκτονική ισχύος.

Από τότε μέχρι σήμερα, η στρατηγική λογική δεν εξαφανίζεται απλώς αλλάζει μορφή και αμφισημίες.Στον 21ο αιώνα, το πεδίο δεν είναι ο χρωμίτης και τα φορτία αλλά τα εξοπλιστικά συστήματα και οι συμμαχίες.Το ζήτημα των F-35, η αμερικανική αμυντική πολιτική και οι σχέσεις με την Τουρκία δείχνουν ότι η σχέση Άγκυρας–Ουάσιγκτον παραμένει βαθιά πολιτική και βαθιά συναλλακτική.Σύμφωνα με τα τελευταία διεθνή ρεπορτάζ, η αμερικανική πλευρά υπό τον Ντόναλντ Τραμπ έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο επαναπροσέγγισης στο θέμα των F-35, ενώ παράλληλα προχωρά σε συμφωνίες για πώληση κινητήρων για τουρκικά προγράμματα μαχητικών.

Από τη μία πλευρά, η Τουρκία αποτελεί κρίσιμο σύμμαχο στο ΝΑΤΟ και βασικό γεωστρατηγικό κόμβο.Από την άλλη, έχει διατηρήσει σχέσεις και με τη Ρωσία, αγοράζοντας συστήματα όπως οι S-400, δημιουργώντας ρήγματα εμπιστοσύνης με τη Δύση και έτσι αναπαράγεται ένα παλιό μοτίβο με νέα μέσα πίεση, ανταλλαγή, διαπραγμάτευση, εξισορρόπηση.

Μέσα σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο σταθερούς στρατηγικούς κόμβους των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ανατολική Μεσόγειο.Με διευρυμένες αμυντικές συμφωνίες, βάσεις και ενεργό ρόλο σε ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις, ειδικά στο πλαίσιο της υποστήριξης της Ουκρανίας, η Αθήνα λειτουργεί ως σταθερό σημείο αναφοράς σε μια περιοχή υψηλής αστάθειας.Και εδώ φαίνεται η σκληρή πραγματικότητα της διεθνούς πολιτικής η αξία δεν μετριέται μόνο με ιστορική διαδρομή ή θυσίες, αλλά και με το πώς εντάσσεσαι στο σύγχρονο σύστημα ισχύος.Έχοντας στην ουσία εκτελέσει πίστα τις εντολές και εξυπηρετήσει με τον πιο καταφανές τρόπο τα αμερικανικά συμφέροντα για ακόμη μια φορά βρισκόμαστε πίσω από τα γεγονότα.

Νομίζω ότι κάπου εδώ βρίσκεται η πραγματική ουσία που συχνά αποφεύγεται,η διεθνής πολιτική δεν έχει μνήμη ηθικής παρά μόνο ισχύος.

Δεν θυμάται ποιος υπέφερε περισσότερο, αλλά ποιος έφτασε εγκαίρως στο τραπέζι όταν μοιράστηκε το φαγητό.Όσοι μπαίνουν στην ιστορία γράφουν αφηγήσεις για το παρελθόν.

Όσοι κινούνται στα όριά της γράφουν τους κανόνες του παρόντος και οι υπόλοιποι απλώς τους διαβάζουν αργότερα σε ανακοινώσεις συμμαχιών και δελτία Τύπου, προσπαθώντας να θυμηθούν πότε ακριβώς έγινε η μετάβαση από το “δίκαιο” στο “ρεαλιστικό” σαν να μην είχε γίνει ποτέ.Τελικά, η ουδετερότητα δεν είναι απουσία θέσης αλλά θέση με τιμή καταλόγου και στην παγκόσμια αγορά ισχύος πολλές φορές είναι η πρώτη διαθέσιμη επιλογή.❌ ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους