Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μόσχος ο Σιτευτός🐂 Στην πολιτική υπάρχουν άνθρωποι που αποκτούν κύρος από τη συνέπειά τους.

Υπάρχουν και εκείνοι που αποκτούν αναγνωρισιμότητα από τη συγκυρία.

Το δύσκολο δεν είναι να γίνεις γνωστός αλλά να παραμείνεις συνεπής όταν η δημοσιότητα ανοίγει νέες πόρτες. Ο Κύριος Θωμάς Μόσχος στην προκειμένη περίπτωση εκτός από την σύμπραξη του με τον Αλέξη Τσίπρα μπορεί να λειτουργήσει και ως πολιτικός συμβολισμός και εξηγώ παρακάτω.

Η εικόνα του συνδέθηκε τους τελευταίους μήνες με τις δημόσιες καταγγελίες και τις παρεμβάσεις του για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, μέσα από τις οποίες απέκτησε σημαντική δημοσιότητα ως επικριτής της σημερινής κυβέρνησης.

Μια δημοσιότητα που, αντικειμενικά, τον έφερε στο πολιτικό προσκήνιο.Από εκεί και πέρα, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που μέχρι χθες βρισκόταν στο ΜέΡΑ25 και είχε διατυπώσει τόσο σκληρές επικρίσεις για τον Αλέξη Τσίπρα(ειδικότερα επί διακυβέρνησης του) να μεταπηδά με τόση ευκολία στο νέο πολιτικό του εγχείρημα; Πότε ακριβώς ανατράπηκαν όλες εκείνες οι βεβαιότητες; Και κυρίως, γιατί δεν συνοδεύτηκαν από μια δημόσια αυτοκριτική; Η πολιτική αλλαγή πορείας είναι θεμιτή.

Η απουσία εξήγησης είναι που δημιουργεί καχυποψία.

Γιατί όταν κάποιος αποκτά δημόσια αναγνωρισιμότητα μέσα από μια περίοδο έντονης αντιπαράθεσης και αμέσως μετά εμφανίζεται σε μια νέα κομματική στέγη, είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς αν πρόκειται για μια βαθιά πολιτική μεταστροφή ή για μια επιλογή που γεννήθηκε από τη συγκυρία και τις νέες προοπτικές που αυτή δημιούργησε.

Υπάρχει όμως και μια ακόμη αντίφαση.

Ως πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Καστοριάς «Μακεδνός», ενός συλλόγου του οποίου ακόμη και η ονομασία παραπέμπει στη μακεδονική ταυτότητα της περιοχής, θα περίμενε κανείς ότι το ζήτημα της Συμφωνίας των Πρεσπών θα αποτελούσε ένα ιδιαίτερα σοβαρό πολιτικό και συμβολικό κριτήριο στις επιλογές του.

Παρ' όλα αυτά, η σημερινή του πολιτική συμπόρευση δείχνει ότι αυτό δεν στάθηκε καθοριστικό.

Ο καθένας μπορεί να το αξιολογήσει όπως κρίνει.

Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν είναι το πρόσωπο.

Είναι το φαινόμενο και ο συμβολισμός που αναφέρω και παραπάνω.Η εποχή μας παράγει όλο και περισσότερους πολιτικούς που μετατρέπουν την επικαιρότητα σε προσωπικό κεφάλαιο.

Σήμερα καταγγέλλουν.

Αύριο ενσωματώνονται.

Σήμερα εμφανίζονται ως αδιάλλακτοι πολέμιοι.

Αύριο φωτογραφίζονται δίπλα σε εκείνους που μέχρι χθες θεωρούσαν μέρος του προβλήματος.

Έτσι η πολιτική παύει να είναι σύγκρουση ιδεών καταλήγοντας να γίνεται διαχείριση προσωπικών διαδρομών.

Ο τίτλος του κειμένου προφανώς δεν αφορά μόνο τον κύριο Μόσχο.Αφορά έναν διαχρονικό πολιτικό ρόλο.

Στην πολιτική, όσοι αναδεικνύονται από τη συγκυρία συχνά αντιμετωπίζονται όπως ο μόσχος ο σιτευτός της περίφημης παραβολής του Ασώτου περιποιούνται, προβάλλονται και αξιοποιούνται όσο η παρουσία τους εξυπηρετεί έναν σκοπό.

Όταν όμως πάψουν να είναι χρήσιμοι, οι ίδιοι μηχανισμοί που τους ανέδειξαν δεν διστάζουν να τους εγκαταλείψουν.

Οι πολίτες, όμως, δεν έχουν μόνο αυτιά.

Έχουν και μνήμη και η μνήμη είναι ο πιο αυστηρός κριτής κάθε δημόσιου προσώπου.

Των πρωταγωνιστών, αλλά και εκείνων που νόμιζαν πως η πρόσκαιρη αποδοχή ήταν εγγύηση μόνιμης πολιτικής αξίας.

Γιατί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, ο «μόσχος ο σιτευτός» σπάνια γνωρίζει από την αρχή ποιο θα είναι το τέλος της ιστορίας του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους