Είδα κάτι τις προάλλες που μου άρεσε και σκέφτηκα να το γράψω, δεν είναι κάτι τεράστιο σαν γεγονός, αλλά το συγκράτησα γιατί είναι από αυτά τα μικρά πραγματάκια που μόνο μικρά δεν είναι. Ο Γιάννης...

Πλήρες Κείμενο:

Είδα κάτι τις προάλλες που μου άρεσε και σκέφτηκα να το γράψω, δεν είναι κάτι τεράστιο σαν γεγονός, αλλά το συγκράτησα γιατί είναι από αυτά τα μικρά πραγματάκια που μόνο μικρά δεν είναι. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, λίγες μέρες πριν γίνει πάλι ένα από τα μεγαλύτερα θέματα στο NBA με την είδηση της μεταγραφής του στο Μαϊάμι, είχε περάσει μέρος της μέρας του σε μια κοινοτική κουζίνα στην Αθήνα, βοηθώντας στην προετοιμασία και τη διανομή φαγητού, μαζί με τον Θανάση, τη μητέρα του και άλλα μέλη της οικογένειας του.

Και στην αρχή μπορεί να πει κάποιος, οκ, ένας γνωστός αθλητής έκανε μια φιλανθρωπική πράξη.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που το βλέπουμε αυτό από δημόσια πρόσωπα.

Αυτό που όμως που σκέφτηκα μετά την είδηση της μεταγραφής του, ήταν η αντίθεση που υπήρξε.

Από τη μία, ένας άνθρωπος που λίγες μέρες μετά θα βρισκόταν πάλι μέσα σε όλη αυτή την αθλητική επικαιρότητα, όπου όλοι να μιλάνε το επόμενο βήμα του.

Και από την άλλη, λίγο πριν από όλο αυτό, άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια και μια οικογένεια που εμφανίζεται και κάνει κάτι πρακτικό, χωρίς να έχει σχέση με το γήπεδο, με το brand, με την καριέρα, με τη μεγάλη αυτή ανακοίνωση.

Και δεν το λέω για να βγάλω συμπέρασμα για τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζω προσωπικά.

Αυτό θα ήταν πολύ εύκολο και λίγο άδικο.

Δεν γνωρίζουμε κάποιον επειδή είδαμε μια στιγμή του.

Αλλά κάποιες στιγμές μας βάζουν σε σκέψη.

Γιατί συνήθως όταν μιλάμε για δημόσια εικόνα, σκεφτόμαστε τις μεγάλες στιγμές.

Τι είπε κάποιος στη συνέντευξη.

Πως στάθηκε σε μια ανακοίνωση.

Τι έγραψε.

Τι φόρεσε.

Πως διαχειρίστηκε τα φώτα όταν όλοι τον κοιτούσαν.

Και ενώ όλοι περιμένουν να δουν την επόμενη κίνηση ενός ανθρώπου, είναι σημαντικό να βλέπουμε και τι επιλέγει να κάνει αυτός ο άνθρωπος λίγο πριν τον καταπιεί ξανά η μεγάλη αφήγηση, όχι μετά αλλά πριν.

Εκεί που δεν είναι υποχρεωμένος να εμφανιστεί.

Εκεί που κανείς δεν θα του έλεγε κάτι αν έλειπε.

Εκεί που η πράξη δεν εξηγεί την καριέρα του, δεν αλλάζει το συμβόλαιο του, δεν προσθέτει κάτι στο αθλητικό του αφήγημα, αλλά εκεί που δείχνει κάτι διαφορετικό η παρουσία και οι ενέργειες του.

Πιστεύω πολύ σε αυτή την πληροφορία που αφορά έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται απαραίτητα σε ένα μεγάλο γεγονός που όλοι σχολιάζουμε, αλλά σε εκείνη τη μικρή κίνηση που γίνεται δίπλα του, σχεδόν παράλληλα, πριν ή έστω και μετά και εννοείται, πως όχι γιατί αποδεικνύει τα πάντα, αλλά γιατί έτσι μας θυμίζει ότι πίσω από τις μεγάλες αφηγήσεις υπάρχουν ακόμα μικρές επιλογές.

Και αυτές, μερικές φορές, λένε περισσότερα από όσο φαίνεται στην αρχή.

Μου αρέσουν λοιπόν αυτές οι στιγμές, όπου κάποιος θα μπορούσε να μην εμφανιστεί καθόλου, να μη δώσει καμία εξήγηση και παρ’ όλα αυτά εμφανίζεται και κάνει κάτι καλό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους