Υπάρχουν πολλές θεωρίες συνωμοσίας που έχουν κυριαρχήσει, ο Έλβις Πρίσλει δεν πέθανε ποτέ, η Αυστραλία δεν υπάρχει, η προσσελήνωση έγινε σε στούντιο, τα εμβόλια που μας βάζουν το 5G, αλλά πουθενά δεν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εγώ θεωρώ πως η μεγαλύτερη θεωρία συνωμοσίας είναι τα Σαββατοκύριακα.

Είναι το μεγαλύτερο ψέμα, είναι μια κοροϊδία για να βγαίνει η εβδομάδα.

Τι μας λένε; Θα δουλεύετε πέντε μέρες την εβδομάδα σαν τα σκυλιά του πολέμου, αλλά τις άλλες δυο τις κάνετε ό,τι θέλετε.

Δίκαια πράγματα.

Και παλεύουμε κιόλας να το υπερασπιστούμε.

Παίζουμε και σκληρή άμυνα μη μας το πάρουν, σαν τους άλλους στην Τροία που πήγαν να φέρουν πίσω την Ελένη κι αυτή ήταν στην Αίγυπτο.

Ας το δούμε.

Κατ’ αρχάς εφόσον δουλεύεις τουλάχιστον δέκα ώρες την ημέρα, κοιμάσαι ελάχιστα, κοιμάσαι αγχωμένα, κοιμάσαι σπαστά, κοιμάσαι «αξεκούραστα». Εντάξει είναι αλήθεια πως εγώ με τον ύπνο τα πάμε άσχημα, αλλά και για εσάς που σας αρέσει, όταν δεν υπάρχει πια το οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ξεκούραση κι οχτώ ώρες ύπνου, γιατί η δουλειά κοντεύει κι ίσως ξεπερνά με τις μετακινήσεις το δωδεκάωρο, ο ύπνος γίνεται θηλιά.

Πρέπει να απαντήσεις σε ένα εκβιαστικό δίλημμα ή θα κοιμηθείς κάποιες ικανοποιητικές ώρες και δε θα έχεις καθόλου προσωπική και κοινωνική ζωή, θα είσαι εξαφανισμένος από όλους πέντε μέρες, ή για να έχεις προσωπική ζωή, κόβεις από τον ύπνο.

Αφού δε μπορείς να κόψεις από την δουλειά, για να πλησιάσεις τον χρόνο που θες για την ξεκούραση, τον θυσιάζεις από τον ύπνο.

Είναι το πρόβλημα της εποχής.

Έρευνές δείχνουν ότι σε Ευρώπη κι Αμερική τα τελευταία σαράντα χρόνια αυξήθηκε 30% το ποσοστό των ενηλίκων που κοιμούνται λιγότερο από έξι ώρες την ημέρα. Σταθερά.

Φυσικά τους φταίνε οι οθόνες, η τεχνολογία, τα στρουμφάκια, μόνο το εργασιακό ωράριο δεν ευθύνεται πουθενά.

Άρα, λοιπόν, εφόσον δεν έχεις παιδιά κι υποχρεώσεις, θες τουλάχιστον 18 ώρες από τις 48 να κοιμηθείς όχι για απόλαυση, όχι από τεμπελιά και ραχάτι, αλλά καθαρά για λόγους επιβίωσης.

Τα σαββατοκύριακα για εμένα είναι το κινητό που βάζεις στην φόρτιση για να μπορέσει να αντέξει τις άλλες πέντε μέρες.

Κι είναι 48 ώρες δεν μετράει η Παρασκευή.

Γιατί όταν δουλεύεις μέχρι τις 8-9 το βράδυ την Παρασκευή κι έχεις 50-55 ώρες δουλειάς κι άπειρη αϋπνία στην πλάτη, η έννοια του προσωπικού χρόνου δεν υπάρχει.

Ήταν η αγαπημένη μου μέρα στην εβδομάδα και τώρα την σιχαίνομαι.

Έχω ακυρώσει συναυλίες που ήθελα πολύ να πάω, έχω πιστολιάσει ραντεβού, έχω χάσει φίλους. Η Παρασκευή είναι πλέον η εκδίκηση της Δευτέρας.

Από τις υπόλοιπες τριάντα ώρες που περίπου μένουν χρειάζεται να κάνεις όλα αυτά που απαιτούνται για ένα σπίτι, τις υποχρεώσεις της εβδομάδας, τις επισκέψεις σε επαγγελματίες, κτλ.

Αν λοιπόν πας σε ένα σουπερμάρκετ, σε ένα μαγαζί να πάρεις δυο ρούχα ή ένα δώρο, στον οδοντίατρο για καθαρισμό, σε έναν γιατρό γιατί σε πονάει κάτι, σε έναν λογιστή, σε έναν φοροτεχνικό, έρθει ένας μάστορας στο σπίτι, βγάλε άλλες 6-7 ώρες τουλάχιστον μαζί με μετακινήσεις και παρκάρισμα.

Το σαββατοκύριακο θα κάνεις τη γενική καθαριότητα.

Και παστρικός να μην είσαι, και να μην γυαλίσεις τα δοκάρια στις κουρτίνες, ένα σφουγγάρισμα, ένα ξεσκόνισμα, μια σκούπα, τζάμια, πλυντήρια, απλώματα, κάνα σιδέρωμα, πιάτα, μαγείρεμα για την εβδομάδα, μπάνια, αλλαγή σεντονιών, κάνα μπαλκόνι άμα είσαι μερακλής, δε μπορεί, θα τα κάνεις.

Βγάλε άλλες 6-7 ώρες τουλάχιστον.

Βγάλε και 2-3 ώρες το λιγότερο σε άλλες μετακινήσεις, προσωπική υγιεινή, απαραίτητα τηλέφωνα, κτλ. 14 με 17 ώρες χαμένες.

Άρα από τις τριάντα που είχαμε, μένουν 13-15 ώρες.

Σχεδόν όσο μια τυπική εργάσιμη.

Σε αυτές τις 13-15 ώρες, που τις έχεις μόνο αν δεν έχεις παιδιά, αρρώστιες στο σπίτι, υποχρεώσεις, κτλ, το καλύτερο δυνατό σενάριο δηλαδή, πρέπει να δεις τους φίλους σου, να γυμναστείς, να πας μια βόλτα, να βγεις ένα ραντεβού, να περάσεις χρόνο με την κοπέλα σου, να δεις τους γονείς σου, να βγεις από την πόλη, να πας για ένα μπάνιο, να δεις ένα θέατρο, να πας σε μια συναυλία, να κάτσεις σε μια ταβέρνα, να διαβάσεις ένα βιβλίο, να πας σε μια συγκέντρωση, να πιεις μια μπύρα, να δεις μια σειρά, να κάνεις μια εθελοντική δράση, να βρεις ένα χόμπι, να κάνεις το οτιδήποτε για σένα, για την ανάπτυξή σου, για την κοινωνία, για τους δικούς σου.

Κάθε εβδομάδα στο καλύτερο δυνατό σενάριο έχουμε μέσο όρο 14 ώρες για τον εαυτό μας και 154 ώρες που γυρίζουν γύρω από την δουλειά, που επηρεάζονται άμεσα ή έμμεσα από την οργάνωση της εργασιακής ρουτίνας.

Κι ούτε αυτό τους φτάνει.

Όντως πια πέρα από τη νομιμοποίηση του 13ωρου, έχουμε και τη θεσμοθέτηση της 6ήμερης εργασίας.

Πλέον πυροβολάνε αυτό το 14ωρο –που για κάποιους μπορεί να είναι και δέκα ώρες ή και πέντε ώρες-. Από τη μύγα ξίγκι, ρε μαλάκες.

Να πάρουν κι αυτό το «προνόμιο». Θα ανέβουν τα υπερκέδρη τους, θα σωθεί η ανάπτυξή τους, θα αυγατίσουν οι επενδύσεις τους, αν κλέψουν κι από αυτές τις ελάχιστες ώρες που έμειναν. ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ; 62-77% των εργαζόμενων στη Δύση πάσχουν από burnout, 35% αυξάνεται η πιθανότητα για εγκεφαλικό επεισόδιο σε όσους δουλεύουν πάνω από τις 40 ώρες την εβδομάδα, 17% για θάνατο από έμφραγμα, 30% παραπάνω πιθανότητες για εκδήλωση κατάθλιψης, 40% των εργαζόμενων που δουλεύουν σε αυτές τις συνθήκες έχουν διαταραχές ύπνου, 54% μυοσκελετικούς πόνους, 2 με 3 φορές συχνότερα τα γαστρεντερολογικά προβλήματα. 745 χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν μέσα σε ένα έτος από την εργασιακή εξουθένωση το 2016.

Ένας ακήρυχτος πόλεμος.

Μετά τις απανωτές κρίσεις και την πανδημία τα πράγματα είναι και γίνονται πολύ χειρότερα παγκοσμίως. Κι η ζωή μας φεύγει και χάνεται και καμία στιγμή δε γυρνάει πίσω. Καλό σαββατοκύριακο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους