περικλαπέν από τη φίλτατη Pashalia Stavrakaki Η αμνησία ως τεχνολογία διακυβέρνησης: ή Η Ελλάδα ως ζώνη λήθης * Αν η Ελλάδα ήταν χώρα, θα είχε καταρρεύσει!! Ευτυχώς δεν είναι πια χώρα... Είναι brand...

Πλήρες Κείμενο:

περικλαπέν από τη φίλτατη Pashalia Stavrakaki Η αμνησία ως τεχνολογία διακυβέρνησης: ή Η Ελλάδα ως ζώνη λήθης * Αν η Ελλάδα ήταν χώρα, θα είχε καταρρεύσει!! Ευτυχώς δεν είναι πια χώρα... Είναι brand, ένα ψηφιακό περιτύλιγμα σε νησίδες Airbnb και ΚΤΕΛ με τιμές αεροπορικών, μια αφήγηση με φόντο την Ακρόπολη και υπότιτλους από την ΕΡΤ.

Και ο πολίτης, ευτυχώς, είναι πια πελάτης.

Δεν θυμώνει, απλώς αξιολογεί: Βάζει αστέρια στην εφορία, κάνει "swipe left" στην υγειονομική περίθαλψη, γράφει "Not Recommended" για το εκπαιδευτικό σύστημα στο TripAdvisor της Ιστορίας.

Το 2015 ο λαός είπε ΟΧΙ, και η εξουσία άκουσε: "Ωχ, ναι"!! Η κυβέρνηση που είχε υποσχεθεί αξιοπρέπεια, έφερε capital controls, το κράτος έκλεισε τις τράπεζες με τρόπο τόσο κομψό, που σχεδόν το απολαύσαμε. . Κι όταν τα ATM έβγαζαν πενηντάρικα σαν κουρδισμένα χελιδόνια, οι πολίτες στέκονταν με αξιοπρέπεια σε ουρές.. Ο Τσίπρας, αυτό το παράδοξο υβρίδιο Ανδρέα και Zoomer, ξεκίνησε με Βάρναλη και τέλειωσε με Bloomberg.

Μεταμορφώθηκε από καταγγέλλων του ΝΑΤΟ σε επενδυτικό influencer, έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός που μίλησε για τον σοσιαλισμό σε πάνελ του Re-publica και στο τέλος έβαλε και το iPhone του στη θήκη να μην γρατζουνιστεί.

Από κοντά και η κοινωνία: δεν ήθελε πια ελευθερία, ήθελε σύνδεση.

Δεν ζητούσε αλλαγή, αλλά σερβιτόρο.

Δεν ήθελε Σύνταγμα, ήθελε WiFi.

Και ό,τι δεν λειτουργούσε, το έκανε screenshot... Η Δεξιά επέστρεψε όχι ως φάντασμα αλλά ως ψηφιακή πλατφόρμα διακυβέρνησης!! Το κράτος έγινε Dashboard, κι ο Μητσοτάκης έδωσε τη ζωή μας στο Gov.gr... Εκεί θα βρεις και το πιστοποιητικό γέννησής σου και τον αριθμό της κηδείας σου.

Εκεί μέσα έχει αποθηκευτεί η ζωή μας σε XML., κι όποιος τολμάει να μιλήσει για αδικία, του στέλνουν μια ειδοποίηση: Η καταγγελία σας επεξεργάζεται.

Παρακαλώ περιμένετε 2-5 κυβερνητικές θητείες.

Το κράτος δεν χρειάζεται πια βία.

Έχει user agreement.. Κι όταν οι πολίτες το αποδέχονται χωρίς να διαβάσουν τα ψιλά γράμματα, το σύστημα λειτουργεί άψογα: τα λεωφορεία δεν έρχονται, αλλά η αξιολόγηση σου ζητά αν χαμογέλασε ο οδηγός!! Τα σχολεία δεν έχουν καθηγητές, αλλά υπάρχει QR για τα e-books.

Το πολιτικό υποκείμενο δεν είναι πια επαναστάτης, είναι influencer της απελπισίας του.

Ανεβάζει story με τη φράση "Μάνα, πεινάω", πηγαίνει σε πορεία, κάνει check-in, κι αν φάει δακρυγόνο, το ανεβάζει TikTok με μουσική υπόκρουση Edith Piaf.

Και το πανεπιστήμιο; Έγινε κόμβος καινοτομίας.

Τα πτυχία δεν αλλάζουν τη ζωή, απλώς σου δίνουν πρόσβαση στο MyData... Και οι πρυτάνεις; Σαν managers κρουαζιερόπλοιου που έπεσε σε ξέρα: χαμογελούν και καλούν για συνέργειες, ενώ το κατάστρωμα βυθίζεται.

Όσο για την Αριστερά, υπάρχει πια ως εμπειρία καταναλωτή: την ψηφίζεις, σου υπόσχεται υπαρξιακή αγωνία, αλλά σου στέλνει newsletter για βιώσιμη ανάπτυξη.

Δεν κάνει επανάσταση, κάνει ανακύκλωση παλιές φράσεις, καινούρια πακετάρισμα.

Ο ακτιβισμός; Χορηγούμενος... Κι αν όλα μοιάζουν τόσο αστεία, είναι γιατί η ειρωνεία έγινε εργαλείο ησυχίας.

Δεν γελάς επειδή καταλαβαίνεις.

Γελάς για να μην σκεφτείς.!! Το γέλιο είναι η αναστολή του πολιτικού τρόμου, σαν το παγωμένο χαμόγελο των παρουσιαστών που ανακοινώνουν νέα μέτρα με φόντο την Ακρόπολη. Η Ελλάδα, μετά από δέκα χρόνια πολιτικής ασφυξίας, δεν ζητά αέρα.

Ζητά σταθερότητα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει παρατεταμένο πνιγμό σε χαμόγελα χωρίς νόημα.. Γιατί στο τέλος της μέρας, δεν θέλουμε να αλλάξει κάτι, θέλουμε να μοιάζει πως κάτι αλλάζει, ενώ τίποτα δεν κουνιέται.

Όπως τα ελληνικά εκλογικά αποτελέσματα: σεισμικά, αλλά εντελώς προβλέψιμα.

Ή όπως ο καφές του Έλληνα: πικρός, φτηνός, και πάντα "σε πλαστικό"!! (* Σαν σήμερα το διάγγελμα Τσίπρα για το δημοψήφισμα -Οι ουρές στα ΑΤΜ, τα capital controls και το "όχι" που έγινε "ναι."..)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους