Σε ένα Μουντιάλ όπου συζητάμε συνεχώς για γκολ, αποκρούσεις και προκρίσεις, μια ιστορία από τη Σενεγάλη υπενθυμίζει ότι το ποδόσφαιρο είναι και οι άνθρωποί του. Ο Σιντί Ταλά, ο επίσημος φωτογράφος...

Πλήρες Κείμενο:

Σε ένα Μουντιάλ όπου συζητάμε συνεχώς για γκολ, αποκρούσεις και προκρίσεις, μια ιστορία από τη Σενεγάλη υπενθυμίζει ότι το ποδόσφαιρο είναι και οι άνθρωποί του. Ο Σιντί Ταλά, ο επίσημος φωτογράφος της εθνικής Σενεγάλης, δεν κατάφερε να ταξιδέψει στον Καναδά για τον τελευταίο αγώνα της ομάδας του στη φάση των ομίλων, καθώς δεν εξασφάλισε βίζα.

Για έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει χρόνια ακολουθώντας την εθνική ομάδα με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι, θα μπορούσε να είναι το τέλος της ιστορίας.

Δεν ήταν.

Έμεινε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στις Ηνωμένες Πολιτείες, άνοιξε την τηλεόραση, πήρε τη μηχανή του και φωτογράφισε τον αγώνα από την οθόνη.

Όχι γιατί οι φωτογραφίες αυτές θα κέρδιζαν κάποιο βραβείο.

Όχι γιατί θα είχαν την τεχνική αρτιότητα των εικόνων μέσα από το γήπεδο.

Αλλά γιατί για εκείνον η αποστολή παρέμενε η ίδια: να αφηγηθεί την ιστορία της εθνικής του ομάδας.

Αργότερα εξήγησε τη στάση του με μια φράση που ίσως αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε φωτογραφία: «Εντός ή εκτός γηπέδου, το πάθος μου παραμένει το ίδιο.

Όποια κι αν είναι η σκηνή, η επιθυμία μου είναι πάντα να αφηγούμαι ιστορίες μέσα από εικόνες». Και τελικά αυτή ίσως να είναι η πιο δυνατή εικόνα από όλες.

Ένας φωτογράφος μόνος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το γήπεδο, να συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του επειδή απλώς δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του να μην την κάνει.

Μερικές φορές το Μουντιάλ δεν χαρίζει μόνο ποδοσφαιρικούς ήρωες. Χαρίζει και ιστορίες σαν αυτή. Και αυτές συνήθως μένουν περισσότερο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους