Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Ηλίας Πετρόπουλος 26 Ιουνίου 1928 - 3 Σεπτεμβρίου 2003 Ο Ηλίας Πετρόπουλος έχει κερδίσει μια ξεχωριστή θέση μες στην ελληνική λογοτεχνία.

Καταγραφέας του κοινωνικού περιθωρίου, διέσωσε την ατμόσφαιρα ενός ολόκληρου σύμπαντος.

Μιας πραγματικότητας που κυλάει κάτω από τα πόδια μας, στην άκρη της προοπτικής μας, μιας πραγματικότητας με κάθε λογής τσακισμένη ψυχή. Ο Πετρόπουλος διέκρινε στην κοπαδιαστή δυστυχία εκεί έξω, μερικές αποχρώσεις του αυθεντικού.

Σκηνές της λαϊκής ιστορίας μας, εκείνης που δεν καταγράφεται στα επίσημα συγγράμματα Θα την δεις να αποτυπώνεται στη φθορά του χρόνου, στην τσιμεντένια μελαγχολία των μεγαλουπόλεων με τις κρυμμένες τους μνήμες.

Οι λέξεις και οι σημασίες των ανθρώπων που κινήθηκαν στις παρυφές των κοινωνικών θεσμών, βρήκαν τον αρχειοθέτη τους.

Έναν λαμπρό μελετητή και ερευνητή που φώτισε όλες εκείνες τις πτυχές της νεοελληνικής κοινωνίας που γέννησαν τραγωδίες μα και δείγματα μοναδικής καλλιτεχνικής έκφρασης.

Το ρεμπέτικο στεφανώνει το νεοελληνικό αστικό περιβάλλον.

Ο κόσμος του, πλανόδιος, εθιστικός και αποτρόπαιος μαζί, ένα σύμπαν με δικούς του κώδικες και σημεία αναφοράς χρωστάει τόσα σε ανθρώπους όπως ο Αθηναίος δημιουργός.

Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη, δοκιμιακές και γλωσσολογικές μελέτες, πλάι στα μελετήματα της αρχιτεκτονικής και της ενδυματολογίας.

Μεταφράσεις και έργα πρωτότυπα που φανέρωναν ένα δυναμικό, ερευνητικό πνεύμα, ικανό να διαμορφώσει όρους όπως η Ρεμπετολογία αλλά και να καθιερωθεί στην αρθρογραφία των εφημερίδων ευρείας κυκλοφορίας που μεσουρανούν από το 1980 και ως τις αρχές αυτού του αιώνα για να υποστούν και αυτές τις τραγικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης αλλά και τις ραγδαίες μεταβολές στη διακίνηση της πληροφορίας.

Μου αρέσει εκείνη η ρήση του.

Μια ματιά στις διαδικτυακές αναζητήσεις σας, θα σας φέρει εμπρός στα λόγια του , δεν θα δυσκολευτείτε μάλιστα να συμφωνήσετε. “Αγαπώ τα τσογλάνια και τους χασίκλες, τους κλέφτες, τις πουτάνες, τους ρεμπέτες και τους πούστηδες γιατί μάχονται κάθε μορφή εξουσίας και τους αγαπώ πιο πολύ γιατί τα καταφέρνουν και επιζούν κόντρα στην αστυνομία, κόντρα στον ποινικό νόμο, κόντρα στην απαίσια ηθική των μικροαστών, κόντρα στον φλογερό εαυτό τους.

Η αστική κοινωνία αυτοθαυμάζεται.

Ο δολοφόνος, ο πούστης, ο κλέφτης, η πουτάνα, σπάνε τον καθρέφτη!” Κάθε φορά μου φαίνεται πως ετούτος είναι ο ακριβός χορός της σύγχρονης τραγωδίας μας.

Αυτός που προοικονομεί το φριχτό τέλος του ήρωα, αυτός που ρίχνει το ανάθεμα, ένας χορός που συνοψίζει και την ίδια στιγμή παραμένει αθεράπευτα συνδεδεμένος με κάτι σαν τον παφλασμό του ονείρου και τον εφιάλτη της φρίκης.

Όλοι αυτοί οι μικροί ήρωες του Πετρόπουλου που διασώθηκαν με το λεκτικό τους αποτύπωμα, θα μπορούσαν να αποτελέσουν υπάρχοντα που δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε.

Η αξία του συγγραφέα και μελετητή σε τούτο ακριβώς το σημείο εντοπίζεται.

Και δίνει την απάντηση που χρειάζεται η ηθικοπλαστική μας εποχή για να πειστεί και ο πλέον δύσπιστος πως η αριστοκρατία της λαϊκής μας αθωότητας αξίζει τα πάντα, ως μνήμη και μουσική μας κοινή, τόσο κραταιά όσο και τα ρεμπέτικα που σήμερα παίζονται στα περικλεή μέγαρα και τα αίθρια του κόσμου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους