Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΘΕΜΑΤΩΝ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ Νέα Αριστερά ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΛΟΜΈΛΕΙΑ της Νέα Αριστερά Α' Θεσσαλονίκης - Gabriel Sakellaridis Α. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ Ως Νέα Αριστερά κρίνουμε ιδιαίτερα σημαντική την ειρηνευτική διαδικασία στη Γενεύη ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΙΡΑΝ, διότι ένα από τα ανησυχητικά φαινόμενα της εποχής είναι ότι ξεκινούν πόλεμοι που δεν λένε "να τελειώσουν", όπως αυτός στην Ουκρανία που υποδαυλίζεται από ΕΕ-ΝΑΤΟ- ΗΠΑ.

Εάν αναφερθούμε όμως μόνο στην πολεμική αρτιότητα και τον ηρωισμό του λαού του Ιράν, που οδήγησαν σε αδιέξοδο και ήττα τον στρατό των ΗΠΑ και του Ισραήλ, θα έχουμε πει μόνο τη μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή είναι η αμερικάνικη νεολαία και η δημοκρατική σοσιαλιστική αριστερά που έχει λιώσει τα παπούτσιά της για να ανατρέψει την φιλοσιωνιστική συνείδηση που παραδοσιακά κυριαρχούσε στην χώρα.

Και την ανέτρεψε μαζί με τις κινητοποιήσεις του κινήματος ενάντια στην γενοκτονία στη Γάζα.

Μέσα σ' αυτή τη δυναμικά μεταβαλλόμενη κατάσταση, στην Ελλάδα το αντισιωνιστικό ρεύμα κατά των εγκλημάτων του Ισραήλ μειώθηκε από 75 σε 65 %. Είναι ίσως η μοναδική περίπτωση στην Ευρώπη.

Τα "σαΐνια" του Ελληνικού Εθνικισμού, σε μεγάλο βαθμό με την καθοδήγηση της Μοσάντ, κάθε πρωί στα κανάλια της τηλεόρασης αναλύουν την τουρκική επιθετικότητα, που υποτίθεται κορυφώνεται καθημερινά με την τουρκική πολιτική της “γαλάζιας πατρίδας”, μέχρι σε σημείο που ορισμένοι διέδιδαν δημόσια, οτι έχει ψηφιστεί ως νόμος στη γειτονική χώρα, ενώ η συζήτηση του αναβλήθηκε για το Φθινόπωρο 2026.

Ακροδεξιοί δημοσιογράφοι ταυτίζονται με υποτιθέμενους αριστερούς τονίζοντας οτι ο πόλεμος στο Αιγαίο είναι αναπόφευκτος.

Και εφ' όσον ο μόνος στην περιοχή που θα μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε την επιθετικότητα του Ερντογάν είναι ο αντίπαλος του, ο Νετανιάχου, ανοίγει λαμπρό το μέλλον της συμμαχίας μας με το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ.

Οι ισραηλινοί εκμεταλλεύονται και οξύνουν τις υπαρκτές, αλλά και τις ανύπαρκτες διαφορές με την Τουρκία, μας προσφέρουν βοήθεια και λύση και τέλος μας μετατρέπουν σε Ισραηλινή ενδοχώρα.

Έτσι η ακροδεξιά στην Ελλάδα εξαπλώνεται προελαύνοντας στις λεωφόρους που ανοίγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη ως πρόθυμος σύμμαχος ΗΠΑ -ΕΕ- ΝΑΤΟ στον ψυχροπολεμικής κοπής επανεξοπλισμό της Ευρώπης, έχοντας για παραστάτες της από την μια τη σιωνιστική προπαγάνδα και από την άλλη τον εγχώριο εθνολαϊκισμό που, ως κύριος εκφραστής του σήμερα εμφανίζεται το φερόμενο νέο "κόμμα" Σαμαρά. Ως Νέα Αριστερά, αναγνωρίζοντας πως πρώτα και κύρια ο "εχθρός" βρίσκεται εντός των συνόρων μας, πρέπει άμεσα να βάλουμε στις προτεραιότητες μας, όχι μόνο την καταγγελία των εξοπλισμών, αλλά και το κάλεσμα στις φιλειρηνικές δυνάμεις της γειτονικής χώρας σε συμπόρευση ενάντια στους ακροδεξιούς κράχτες του εθνικισμού και της σύγκρουσης ανάμεσα στις δύο χώρες.

Δεν πρέπει να δείξουμε καμία υποχωρητικότητα απέναντι στους πλασιέ του πολέμου γιατί η εξοικείωση με την ιδέα να τυλίγουν τα φέρετρα των παιδιών μας οι ευρωπαϊκές σημαίες του Δένδια στο τέλος θα μας αναγκάσει να τις τυλίξουμε εμείς με τα ίδια μας τα χέρια. Β. ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ Η σύγχρονη πραγματικότητα στα ελληνικά πανεπιστήμια, ιδιαίτερα στο ΑΠΘ, χαρακτηρίζεται από μια πρωτοφανή ένταση, καθώς οι δικαστικές και ακαδημαϊκές αρχές επιστρατεύουν μηχανισμούς συστηματικής καταστολής απέναντι στο φοιτητικό κίνημα και τα μέλη ΔΕΠ.

Η κλιμάκωση αυτή αποτελεί έκφραση μιας βαθύτερης Κρατικής Λογικής που απαιτεί πλήρη ευθυγράμμιση με τις κυβερνητικές επιλογές και τις διεθνείς γεωπολιτικές συμμαχίες.

Στο όνομα αυτής της λογικής, μορφές παραδοσιακής διαμαρτυρίας ποινικοποιούνται, με αποτέλεσμα οι εισαγγελικές παρεμβάσεις και οι κλήσεις φοιτητών σε απολογία για τη συμμετοχή τους σε γενικές συνελεύσεις να αποτελούν πλέον καθημερινότητα.

Κομβικό στοιχείο αυτής της στρατηγικής αποτελεί η συστηματική ψηφιακή και φυσική επιτήρηση, η οποία παίρνει τη μορφή αυτού που οι αστυνομικές αρχές ονομάζουν χαρτογράφηση της νεανικής διαμαρτυρίας.

Πρόκειται για μια μεθοδευμένη διαδικασία συλλογής πληροφοριών, παρακολούθησης των κοινωνικών δικτύων και καταγραφής της συλλογικής δράσης, με στόχο την προληπτική αποδυνάμωση των κινητοποιήσεων πριν καν αυτές εκδηλωθούν.

Η πρακτική αυτή μετατρέπει το άσυλο σε πεδίο διαρκούς ελέγχου και στοχοποίησης των πολιτικοποιημένων νέων.

Αυτό το κυνηγητό επηρεάζει βαθύτατα την καθημερινή ζωή και την ψυχολογία των φοιτητών, καλλιεργώντας ένα μόνιμο αίσθημα ανασφάλειας και φόβου μέσα στον ίδιο τον χώρο των σπουδών τους.

Οι νέοι έρχονται αντιμέτωποι με τη βίαιη καταστολή, την απειλή της διαγραφής και το νέο αυστηρό πειθαρχικό δίκαιο, γεγονός που μετατρέπει την καθημερινότητα στο πανεπιστήμιο σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία επιβίωσης, όπου η ελεύθερη έκφραση θεωρείται ρίσκο.

Η απειλή της ποινικοποίησης οδηγεί πολλούς φοιτητές στην αποστασιοποίηση από τους συλλογικούς τους συλλόγους και στην απομόνωση, καθώς ο φόβος για το μέλλον της καριέρας τους και τον κοινωνικό αποκλεισμό αντικαθιστά τη ζωντάνια της φοιτητικής ζωής.

Στο επίκεντρο αυτού του αυταρχικού μετασχηματισμού βρίσκεται η ανάγκη θωράκισης και προστασίας της πολεμικής έρευνας που διεξάγεται όλο και πιο έντονα στα ιδρύματα.

Τα πανεπιστήμια ευθυγραμμίζονται με τις επιταγές της πολεμικής οικονομίας, απορροφώντας τεράστια κονδύλια για στρατιωτικούς σκοπούς, προγράμματα διττής χρήσης και συνεργασίες με υπερεθνικούς στρατιωτικούς οργανισμούς.

Η γνώση και η τεχνολογία υποτάσσονται στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, γεγονός που απαιτεί την πλήρη σιωπή της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Η ανάγκη να διεξάγεται αυτή η έρευνα απρόσκοπτα, χωρίς κοινωνικό έλεγχο, αντιδράσεις ή ηθικές ενστάσεις, είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο επιστρατεύεται η άγρια καταστολή.

Κάθε κινητοποίηση ή κριτική απέναντι σε αυτές τις πολεμικές συμπράξεις αντιμετωπίζεται ως απειλή για την κρατική ασφάλεια, πυροδοτώντας το κυνηγητό καθηγητών και φοιτητών.

Παράλληλα, τα μέλη ΔΕΠ που αρνούνται να συμβιβαστούν, που στηρίζουν τις φοιτητικές κινητοποιήσεις ή αναδεικνύουν κοινωνικά ρήγματα, υφίστανται διώξεις και μεθοδευμένη απομόνωση.

Η ελευθερία του λόγου πλήττεται βάναυσα, καθώς οποιαδήποτε κριτική τοποθέτηση για διεθνή εγκλήματα ή για την εγχώρια αυταρχική πολιτική βαφτίζεται απειλή και αντιμετωπίζεται με πειθαρχικά μέτρα, επιβάλλοντας μια ψευδή και υποκριτική ουδετερότητα που στην πράξη συναινεί στη βία.

Σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, η καταστολή ριζώνει μέσα από μια γενικευμένη επιδημία προληπτικής υπακοής και έναν άτυπο έλεγχο πολιτικών φρονημάτων.

Συλλογικά όργανα, όπως οι Σύγκλητοι, υπό τον διαρκή φόβο του επαγγελματικού και κοινωνικού αποκλεισμού, της απώλειας κρατικών ή εταιρικών χρηματοδοτήσεων και του θεσμικού παραγκωνισμού, επιλέγουν την απαθή σιωπή.

Αντί να προστατεύσουν την ακαδημαϊκή ελευθερία, μετατρέπονται συχνά σε ιμάντες μεταβίβασης του κρατικού αυταρχισμού, εφαρμόζοντας τις διώξεις προληπτικά για να φαίνονται αξιόπιστοι εταίροι στην εξουσία.

Την ίδια στιγμή, η αόρατη λογοκρισία εισχωρεί στα ίδια τα πανεπιστημιακά προγράμματα και την έρευνα.

Μέσω του φαινομένου του Art-Washing και της εσκεμμένης μετατόπισης της ατζέντας, η συζήτηση απομακρύνεται από τις ιστορικές και κοινωνικές ανοιχτές πληγές.

Τα προγράμματα σπουδών αποστειρώνονται και μετατρέπονται σε αυστηρά τεχνοκρατικά πεδία, αναγκάζοντας τους ερευνητές σε αυτολογοκρισία και στη χρήση μιας ασφαλούς ορολογίας για να μην θιγούν οι χρηματοδότες.

Συμπερασματικά, το πανεπιστήμιο μεταλλάσσεται από έναν χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών και κριτικής σκέψης σε ένα ελεγχόμενο κέντρο στείρας κατάρτισης και πολεμικής παραγωγής, όπου ο φοιτητής αντιμετωπίζεται ως παθητικός πελάτης και ο καθηγητής ως πειθαρχημένος υπάλληλος.

Η μετατροπή των αμφιθεάτρων σε δικαστικές αίθουσες αλλοιώνει τον ιστορικό χαρακτήρα του ασύλου, καθιστώντας την αντίσταση στις διώξεις, τη χαρτογράφηση και την επιβολή της σιωπής τον μοναδικό τρόπο για να παραμείνει το πανεπιστήμιο ζωντανός σεισμογράφος της κοινωνικής αλήθειας. Γ. ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΠΟΛΕΜΩΝ Η ανατίναξη των τριών λειτουργικών καδοφόρων εκσκαφέων λιγνίτη στην Μαυροπηγή Κοζάνης και η σχεδιαζόμενη καταστροφή των λιγνιτωρυχείων είναι πράξη καταστροφής στρατηγικών υποδομών της χώρας και μέσων παραγωγής, που δημιουργήθηκαν από την εργασία των εργατών της ΔΕΗ και πληρώθηκαν από τον ελληνικό λαό και ανήκουν σ' αυτόν, τα οποία τα έχει απόλυτη ανάγκη για την ενεργειακή του αυτονομία.

Ειδικά σήμερα, που η ενεργειακή επισφάλεια σε παγκόσμιο επίπεδο χτυπάει κόκκινο, καθώς οι ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις και πόλεμοι του ΝΑΤΟ, ΕΕ και των ΗΠΑ για τον έλεγχο του πετρελαίου σε Ρωσία, Βενεζουέλα, Ιράν μαίνονται, και το κόστος της πράσινης μετάβασης μετακυλίεται στα νοικοκυριά μέσω των τιμολογίων του καρτέλ παρόχων ενέργειας, η καταστροφή των υποδομών, της τεχνογνωσίας και της ενεργειακής επάρκειας της χώρας από τη διοίκηση της ΔΕΗ και της κυβέρνησης της Δεξιάς του κ. Μητσοτάκη αφήνει την χώρα ανοχύρωτη και δέσμια στο πανάκριβο αμερικανικό LNG και στους ολιγάρχες των ΑΠΕ, που αποψιλώνουν βουνοκορφές και περιοχές Natura.

Την ώρα μάλιστα που άλλα κράτη της Ευρώπης προσπαθούν να αντισταθούν στην καταλήστευση τους ακόμα και με εξόρυξη λιγνίτη, όπως για παράδειγμα η Γερμανία, η σημερινή καταστροφή της δημόσιας περιουσίας ομοιάζει με πράξη σαμποτάζ που μόνο κατακτητές κάνουν στις υποτελείς χώρες. Ως Νέα Αριστερά σαφώς είμαστε ενάντια στις εξορύξεις αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να παραδώσουμε τον λαό όμηρο στα συμφέροντα των ενεργειακών καρτέλ.

Η πράσινη μετάβαση πρέπει να γίνει με όρους ισονομίας και ισοτιμίας ανάμεσα στην διεθνή κοινότητα και να μην αποτελεί το όχημα για την κερδοσκοπία των ολίγων και την φτωχοποίηση των λαών. Δ. ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΗΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟ. Από την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, και στη συνέχεια και από το καταστατικό της κείμενο, τονίσθηκε ότι «η αναγέννηση της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ δεν μπορεί να στηρίζεται στην αναγέννηση του παλιού, αλλά είναι αναγκαία η επανίδρυσή της, με την εργατική τάξη και συνολικά τον κόσμο της εργασίας, της δημιουργίας και του πολιτισμού, με τα πιο φτωχά και ευάλωτα κοινωνικά στρώματα, με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, με τα νέα κοινωνικά κινήματα, με τις ζωντανές δυνάμεις που έχουν υλικά και ρητά συμφέροντα από τη μεταβολή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.» Για το λόγο αυτό, για τη στερέωση ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ και μάλιστα για την επανεκκίνηση του κόμματος στη συγκεκριμένη συγκυρία, μετά τη θλιβερή αποχώρηση συντρόφων και συντροφισσών, είναι αναγκαία η επαναδραστηριοποίηση των 0ργανώσεων βάσεων και η ίδρυση νέων, εδαφικών ή εργατικών, έστω και με τον ελάχιστο αριθμό των 5 μελών, που προβλέπεται καταστατικά, ώστε το κόμμα να υπάρξει στο κοινωνικό περιβάλλον του καθενός και της κάθε μίας από εμάς, να αρθρώνει λόγο και να ακούγεται και να αναγνωρίζεται στη ζώσα κοινωνία και όχι μόνον σε κομματικά κλιμάκια και όργανα που συνομιλούν, κάνουν διαπιστώσεις και αυτοτροφοδοτούνται χωρίς να βρίσκουν και να ακολουθούν διόδους προς την κοινωνία.

Το κόμμα της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ με την ίδρυσή του βγήκε στην κοινωνία με το σύνθημα ‘Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ΄’. Και η πολιτική θα επιστρέψει μόνον αν οι πολίτες παράγουν πολιτική και αν οι ανάγκες και οι απόψεις τους διοχετευθούν προς τα επάνω στα κομματικά όργανα, που οφείλουν να ακούσουν τη βάση, να αναζητήσουν και θεσμικά να οργανώσουν τον τρόπο για να προβάλλουν και να αναζητήσουν λύσεις για τις ανάγκες των πολιτών . Η κινηματική δράση της ΟΝΑΝΑ ανέδειξε πρωταρχική την ανάγκη των πολιτών, να ακούσουν να εμπιστευθούν και να συμπράξουν για τη λύση των προβλημάτων τους που καθορίζουν την επιβίωση και περιορίζουν τη δημοκρατία στη καθημερινότητά τους.

Οποιαδήποτε σκέψη για αντικατασταστική διάλυση των οργανώσεων βάσης και απορρόφησής τους μέσα στις Νομαρχιακές Επιτροπές, καθώς και κάθε ολιγωρίας για τον πολλαπλασιασμό και ενδυνάμωσή τους, επιστρέφει στο παλαιό που αφήσαμε πίσω μας, δηλαδή στα φαινόμενα αρχηγισμού ,σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο που θα επιφέρει μόνο τον ακρωτηριασμό των μελών και την μετάλλαξη του κόμματος σε ένα ακόμα κακέκτυπο κόμματος που συκοφαντεί την ΑΡΙΣΤΕΡΑ και τους αγώνες της.

Η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και η καθεστωτική κατάργηση του κράτους δικαίου, σε συνδυασμό με την κερδοσκοπία! του κράτους εις βάρος των πολλών, υποβιβάζουν καθημερινά το επίπεδο ζωής των πολιτών, συνθήκες που στοχεύουν την αξιοπρέπειά μας και οι οποίες ανατρέπονται μόνο με κοινωνική αλληλεγγύη, ενδυνάμωση του κόμματος και μαζική συμμετοχή των μελών στους αγώνες της ΝεΑρ. *έργο του Σάκη Γκουντρουμπή

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους