Σιγά σιγά, κυρίως την περίοδο της γαλλικής Παλινόρθωσης (1815-1830), η Δεξιά και η Αριστερά αρχίζουν και αποκτούν πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά Σύμφωνα με τα βιβλία, η Δεξιά κι η Αριστερά...

Πλήρες Κείμενο:

Σιγά σιγά, κυρίως την περίοδο της γαλλικής Παλινόρθωσης (1815-1830), η Δεξιά και η Αριστερά αρχίζουν και αποκτούν πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά Σύμφωνα με τα βιβλία, η Δεξιά κι η Αριστερά συγκροτήθηκαν αυθόρμητα και μάλλον συμπτωματικά το βράδυ της 28ης Αυγούστου ή της 11ης Σεπτεμβρίου 1789 στις Βερσαλλίες. Η Εθνοσυνέλευση έπρεπε τότε να ψηφίσει για το δικαίωμα βέτο του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ’. Ομως την εποχή εκείνη δεν είχε ακόμη εφευρεθεί ο Βαρουφάκης να δώσει οδηγίες.

Ετσι οι υποστηρικτές του βέτο στοιχήθηκαν δεξιά του προεδρείου και οι αντίπαλοί του αριστερά.

Ηταν ο πρώτος χωροταξικός διαχωρισμούς μεταξύ τους αλλά πέρασαν πολλά χρόνια έως ότου καθιερωθεί οργανωμένα, μάλλον στην Εθνοσυνέλευση του 1848.

Στο ενδιάμεσο οι αντιπρόσωποι κάθονταν όπου έβρισκαν και συνήθως βριζόντουσαν με τον διπλανό τους.

Βέβαια, η Συντακτική Συνέλευση (1792), που είχε μεταφερθεί στο Παρίσι και κατέγραψε τις πρώτες παραταξιακές ομαδοποιήσεις, κάπως διαχωρίζει πιο συστηματικά τους αντιπροσώπους για να μην πλακώνονται.

Αλλά εκεί οι μετριοπαθείς κάθονται μπροστά στην αίθουσα (οι «Πεδινοί») και άλλοι πίσω ή ψηλά (οι «Ορεσίβιοι»). Αυτό δεν εμπόδισε τους μεν να αποκεφαλίζουν τους δε. Σιγά σιγά, κυρίως την περίοδο της γαλλικής Παλινόρθωσης (1815-1830), η Δεξιά και η Αριστερά αρχίζουν και αποκτούν πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά.

Γίνονται δηλαδή παρατάξεις.

Ετσι, ο προσδιορισμός επεκτείνεται έκτοτε σε όλες τις δημοκρατίες (και μη) του πλανήτη.

Προφανώς και στην Ελλάδα.

Οπου όμως φύεται κι ένα ιδιαίτερο πολιτικό φρούτο.

Οι «αριστεροδεξιοί». Είναι ένα είδος πολιτευτών που μετακινείται με απίστευτη ευκολία και έλλειψη φραγμών ή αναστολών από το ένα κόμμα στο άλλο.

Οπως εκείνη η κυρία που δηλώνει «πολιτικό παιδί του πιο χαρισματικού ηγέτη που πέρασε από την Ελλάδα, του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά η ίδια πήγε στον… Κασσελάκη (Εφη Μιχελάκη, 15/6). Ή ο άλλος παράγοντας που ήλθε «αντιμέτωπος με τη συνείδησή του» και έφυγε από το ΠΑΣΟΚ για να πάει στον Τσίπρα (Μ. Σκανδάμης, 24/6). Το βέβαιο είναι ότι δεν τους χαρακτηρίζουν οι πεποιθήσεις.

Αποκλείεται να τις αλλάζουν τόσο εύκολα και τόσο ακατάπαυστα.

Ως εκ τούτου, προσδιορίζονται κατά πάσα πιθανότητα από άλλους παράγοντες που δεν θα μπω στον κόπο να καταγράψω.

Μάλλον δεν θα μας χωρούσε η εφημερίδα.

Η εφεύρεση της «αριστεροδεξιάς» είναι ίσως προϊόν των τελευταίων δεκαετιών και στηρίζεται στο κλίμα των Αγανακτισμένων, των ψεκασμένων, της συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου αλλά και στη ρευστοποίηση του παραδοσιακού κομματικού σκηνικού και των ιδεολογιών σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Δεν υπάρχουν σταθερά κι ακλόνητα σημεία αναφοράς.

Ο καθένας κατασκευάζει το δικό του και το υπηρετεί έως το επόμενο.

Ετσι, ο δήμαρχος Δούκας που δεν εξελέγη αρχηγός του ΠΑΣΟΚ επινόησε έναν φαντασιακό «προοδευτικό χώρο», του οποίου έχει αναλάβει αυτοβούλως την εκπροσώπηση.

Μάλλον δεν είναι τυχαίο πως κι ο προαναφερθείς κύριος που πήρε τη συνείδησή του κι έφυγε από το ΠΑΣΟΚ επικαλέστηκε την υπαιτιότητα της Διαμαντοπούλου στη μετακίνησή του.

Ανευ προφανούς ή κατανοητής αιτίας.

Αλλά ήταν «προοδευτικός» κι αυτός. Εκεί νομίζω ότι εντοπίζεται μια βαθιά και καταστροφική παρανόηση που αναπαράγεται αγόγγυστα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους