Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΝΤΙΝΟΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ: ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ Σαν σήμερα, πριν από δεκατεσσερα χρόνια, στις 27 Ιουνίου του 2012, έφυγε από την ζωή ο θείος μου Ντίνος Τριαρίδης.

Για την γενιά του και για την Θεσσαλονίκη ήταν ήδη ένας θρύλος.

Για μένα ήταν το όριο του ουρανού.

Υπήρξε πολλά πράγματα μαζί ο Ντίνος Τριαρίδης (1939-2012) - και το καθένα από μόνο του μοιάζει απίστευτο και εξωπραγματικό.

Ήταν ο πρωταγωνιστής των αγώνων του 1-1-4 και του 15% στην δεκαετία του 1960 στην Θεσσαλονίκη, ο ήρωας του αντιδικτατορικού αγώνα, ο φυλακισμένος και εξόριστος από τη Χούντα, ο μαχόμενος ωτορινολαρυγγολόγος χειρουργός με τις πολλές χιλιάδες εγχειρήσεις και τους εκατοντάδες μαθητές, ο εμπνευστής και συντονιστής δεκάδων προγραμμάτων ιατρικής εκπαίδευσης, ο πανεπιστημιακός γιατρός με μόνιμη και αποκλειστική απασχόληση στο ΕΣΥ που δεν έκανε ποτέ του ιατρείο, ο καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ που εισηγήθηκε την κοινωνική ιατρική στην Ελλάδα.

Και ακόμη ο βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ που έδινε τον μισθό του για να γίνονται δημόσιες βιβλιοθήκες και δημοτικά πάρκα - τα οποία πήγαινε και πότιζε ο ίδιος τις νύχτες.

Ένας φλογισμένος άνθρωπος γεμάτος με απερίγραπτη ανιδιοτέλεια, με ακαταβλητη επιθυμία να δει στον άλλον μόνο το καλό και το αγαθό.

Ένας ανίκητος τρελός γεμάτος καλοσύνη που θέλει να σκορπίσει την καρδιά του στους άλλους, βγαλμένος από τα σπλάχνα του πιο ρομαντικού ουμανισμού του 19ου αιώνα – από την καρδιά του Ουγκώ και την ψυχή του Γιάννη Αγιάννη.

Και για πολλούς νεότερους ο Ντίνος σημαίνει και κάτι ακόμη: Ήταν ο πατέρας του ανεπανάληπτου Θανάση - του γιατρού Θανάση Τριαρίδη (1966-2013). Όσοι έχουν ακούσει την ιστορία του Θανάση, δίχως να γνωρίζουν τον Ντίνο, μένουν φυσικά με ανοιχτό το στόμα.

Μα όσοι γνωρίζουν, λένε απλώς "τίποτε δεν είναι τυχαίο..." Όπως συνέβη με όλους όσους τον συναντησαν, έτσι και για μένα ο Ντίνος ήταν και παρέμεινε ο ήρωάς μου: Όσο μεγάλωνα, συναντούσα ανθρώπους της γενιάς του να μου διηγούνται ιστορίες συνήθως δακρυσμένοι.

Ασθενείς, συνάδελφοι, μαθητές, συγκρατούμενοι, συνεξόριστοι.

Τουλάχιστον δέκα άνθρωποι μου έχουν διηγηθεί πώς τον είδαν να συνεχίζει την ομιλία του το 1963 στην μεγάλη συγκέντρωση στην Πλατεία του Χημείου της Θεσσαλονίκης, ενώ ορμούσαν οι αστυφύλακες να τον συλλάβουν.

Για εκείνη την ημέρα ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραψε την «Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» – ο ίδιος ο Σαββόπουλος διηγήθηκε δημόσια την ιστορία του τραγουδιού και το αφιέρωσε στον Ντίνο είκοσι χρόνια αργότερα, στη συναυλία του Παλέ ντε Σπορ του 1983.

Οι φοιτητές του, σήμερα γιατροί σπαρμένοι στην Ελλάδα και την Ευρώπη, τον θυμούνται να τους μιλάει, εν μέσω του μαθήματος της Χειρουργικής ΩΡΛ, για τον Αλέκο Παναγούλη ή για τις απεργίες των καπνεργατών του 1936.

Ωστόσο ο ίδιος, επί δεκαετίες και μέχρι το τέλος του, αρνήθηκε πεισματικά να μου μιλήσει για τη δική του φυλάκιση από τη Χούντα και για τα βασανιστήρια που υπέστη στο ΕΑΤ-ΕΣΑ: “Ήμουν ένας από τους πολλούς, γιατί να μιλάμε για μένα;” έλεγε και γυρνούσε την κουβέντα αλλού.

Δεν υπήρξε άνθρωπος που να περιφρόνησε τα χρήματα όπως αυτός.

Μεγάλωσε ορφανός, σπούδασε πάμφτωχος καθαρίζοντας χαλιά και κλαδεύοντας κήπους σε ιδιωτικές βίλες· μα όταν έγινε γιατρός, επί πέντε δεκαετίες αγνόησε απόλυτα τα (πάρα πολλά) λεφτά που θα μπορούσε να κερδίσει και αρνήθηκε να κάνει ιδιωτικό ιατρείο (κι ας του πρόσφερε το δικαίωμα αυτό ο νόμος, ως καθηγητή της Ιατρικής Σχολής). Είναι τόσο απίστευτη αυτή η ιστορία, που οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι που την ακούνε την θεωρούν εναν αστικό μύθο - κι όμως, ήταν η εξακολουθητική αλήθεια της ζωής του Ντίνου.

Και το 2011, όταν έγινε ο θόρυβος με τους 117 πρώην βουλευτές που διεκδικούσαν και πήραν αναδρομικές αμοιβές ογδόντα εκατομμυρίων ευρώ, και πάλι ο Ντίνος ήταν (φυσικά) ένας από τους ελαχίστους (μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού) που είχαν αρνηθεί να κάνει χρήση αυτού του «δικαιώματος». Ο Ντίνος Τριαρίδης πέθανε το βράδυ της 26ης προς την 27 Ιουνίου του 2012, στα 73 του χρόνια.

Μέχρι το τέλος καλλιεργούσε αμπέλια και μετέφερε ρίζες φυτών από τη μια πλαγιά στην άλλη.

Και το 2016 η Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ, οι παλιοί του μαθητές και οι παλιοί του συναδελφοι, του έκαναν την πρέπουσα τιμή.

Έδωσαν στο παλιό αμφιθέατρο της Ιατρικής Σχολής, μέσα στο ΑΧΕΠΑ, το Αμφιθέατρο που ο Ντίνος είχε δώσει πενήντα χρόνια από την ζωή του, το όνομα του: "ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ". Μέσα στην αίθουσα ήταν η Όλγα, ήταν ο δεύτερός του γιος, ο Στέφανος (σήμερα πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ), ήταν ο τρίτος του γιος, ο Νικόδημος.

Μα μέτρησα πάνω από πενήντα άγνωστούς μου ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών που έκλαιγαν.

Σκέφτομαι το τραγούδι του Σαββόπουλου.

Ναι, η πλατεία ήταν τότε γεμάτη με το νόημα που είχε κάτι από τις φωτιές – αλλά τώρα τι απομένει; Ο χρόνος είναι κανίβαλος τρόμος και οι άνθρωποι φοβόμαστε.

Μέσα στη μεγάλη φυγή, τι μπορεί να σωθεί από τις μάταιες ζωές μας, από το πρόσωπό σου, από το πρόσωπο του Ντίνου Τριαρίδη;. Γυρίζω στο μεγάλο βιβλίο του Προυστ - εκεί όπου η μνήμη γίνεται σταδιακά ο λόγος της ύπαρξης. Ο Προυστ επιμένει πως όσο θυμόμαστε, υπάρχουμε.

Και το αντίστροφο.

Θα πω, λοιπόν, και εγώ μία δική μου ιστορία με τον Ντίνο.

Πιθανόν ο ίδιος να την θεωρούσε απολύτως ασήμαντη - ή, ακόμη πιθανότερο, και να την είχε ξεχάσει.

Αλλά εγώ την έζησα μαζί του.

Ήτανε καλοκαίρι του 1980, ξεκινήσαμε να πάμε για μπάνιο με τα ξαδέλφια μου σε μια παραλία στη Χαλκιδική.

Εγώ ήμουνα δέκα χρονών – τα δύο ξαδέλφια μου, ο Θανάσης και Στέφανος δεκατέσσερα και δεκατρία.

Ο θείος Ντίνος οδηγούσε.

Στον δρόμο ξαφνικά συγκεντρωμένοι άνθρωποι: ένας βαριά τραυματίας στην άσφαλτο. Ο Ντίνος σταμάτησε, παραμέρισε τον κόσμο, έδωσε ως γιατρός τις πρώτες βοήθειες, έβαλε τον αιμόφυρτο τραυματία στο αυτοκίνητο, έβαλε τον Θανάση ως μεγαλύτερο να του κρατάει ένα πανί στο κεφάλι για να σταματήσει την αιμορραγία (τίποτε δεν είναι τυχαίο, το έγραψα λίγο πιο πριν), οδήγησε σαν τρελός στο νοσοκομείο του Πολυγύρου.

Και μόλις φτάσαμε μονομιάς μπήκε μαζί με τον τραυματία στο χειρουργείο.

Τα παιδιά περιμέναμε στο ματωμένο αυτοκίνητο.

Πέρασαν ώρες.

Ήρθε το απόγευμα, ο ήλιος πήρε να διπλώνει.

Δεν πήγαμε για μπάνιο τη μέρα εκείνη. Αυτός ήταν ο Ντίνος Τριαρίδης, ο θείος μου. θτ, 27-6-2026, δεκατέσσερα χρόνια μετά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους