Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση και προτού καθίσει στους πάγκους ως προπονητής, ο Πεπ αρθρογραφούσε στην ιστορική Ισπανική εφημερίδα Ελ Παΐς.

Με αφορμή το Μουντιάλ της Γερμανίας το 2006, ανέλυσε διάφορα ποδοσφαιρικά ζητήματα.

Στο επίκεντρο, φυσικά, βρέθηκε ο Μέσι και η ιστορική παρθενική του εμφάνιση σε Μουντιάλ, σε ηλικία μόλις δεκαοκτώ ετών.

Ο μετέπειτα θρύλος της προπονητικής έγραφε τότε τα εξής: "Προς το παρόν, φαίνεται πως οι Αργεντινοί έχουν χρίσει τον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε ως τον νέο ήρωα που θα τους οδηγήσει στη δόξα.

Το σκηνικό έχει στηθεί ιδανικά για εκείνον.

Λέω όμως "φαίνεται", γιατί ό,τι έχει καταφέρει η Αργεντινή μέχρι τώρα, το έχει πετύχει χωρίς τον Μέσι.

Αργά ή γρήγορα, θα έρθει η σειρά αυτού του παιδιού.

Ήδη έπαιξε το πρώτο του παιχνίδι σε Μουντιάλ, και δεν νομίζω πως θα είναι το τελευταίο... Αυτός είναι ο Μέσι.

Στο οπτικό του πεδίο υπάρχει μόνο η αντίπαλη εστία και τίποτα άλλο.

Είτε βρίσκεται στον πάγκο, είτε υποδέχεται την μπάλα με πλάτη στο τέρμα, είτε είναι αμαρκάριστος είτε όχι, όλα αυτά είναι δευτερεύοντα.

Βλέπει μόνο τα δίχτυα.

Όταν πέρασε ως αλλαγή στον αγωνιστικό χώρο, δεκαπέντε λεπτά πριν από τη λήξη, ήταν σαν να φώναξε σε ολόκληρο τον πλανήτη: "Κύριοι, είμαι εδώ". Με το που δέχεται την μπάλα, μοιάζει σαν να ξεκινάει σπριντ κατοσταριού, αλλά χωρίς να χρειάζεται την πιστολιά της εκκίνησης. Ο Μέσι απλώς εκτοξεύεται.

Και όταν ξεκινάει την κούρσα του, βράχια, δέντρα, γέφυρες και αντίπαλα πόδια μπορεί να βρεθούν στον δρόμο του, αλλά δεν τον νοιάζει.

Η απόλυτη προσήλωσή του είναι στο γκολ. "Είναι εκπληκτικός", λέει ο Ισπανός εκφωνητής Ραμόν Μπέσα. "Είναι πιο γρήγορος με την μπάλα στα πόδια, παρά χωρίς αυτήν". Αν ο Ροναλντίνιο είναι ο σπουδαιότερος, ο Μέσι είναι ο πιο αυθεντικός, αυτός που πλησιάζει περισσότερο στην αλήθεια του αθλήματος.

Δεν παίζει ποτέ για την κερκίδα, τους δημοσιογράφους ή το θεαθήναι.

Για αυτόν, ο μοναδικός αυτοσκοπός είναι η εστία του αντιπάλου.

Όταν τον βλέπω να αγωνίζεται, νιώθω πάντα εκείνο το προαίσθημα ότι κάτι μαγικό πρόκειται να συμβεί.

Αυτό ακριβώς ένιωσα όταν τον είδα για πρώτη φορά στην Μπαρτσελόνα, αυτό ένιωσα και χθες βλέποντας την Αργεντινή.

Είμαι σίγουρος ότι και ο Κάρλες Ρέσακ (ο άνθρωπος που τον ανακάλυψε και τον πήγε στην Μπαρτσελόνα) ένιωσε το ίδιο όταν τον αντίκρισε για πρώτη φορά και αναφώνησε: "Τι περιμένετε; Πρέπει να υπογράψουμε το παιδί". Διαθέτει μοναδικά χαρακτηριστικά που συναντάς μόνο στους πραγματικά τεράστιους του αθλήματος.

Το να τον παρακολουθείς είναι σαν να βλέπεις μια θεατρική παράσταση όπου ένας και μόνο ηθοποιός μονοπωλεί το ενδιαφέρον, παρότι πλαισιώνεται από δέκα εξαιρετικούς συμπρωταγωνιστές.

Ή σαν να καρφώνεται το βλέμμα σου αποκλειστικά στη Σάρα Μπάρας (διάσημη χορεύτρια φλαμένκο), κι ας υπάρχουν άλλες δέκα χορεύτριες στην ίδια σκηνή.

Είναι η διαφορά του να βλέπεις γκολφ με ή χωρίς τον Τάιγκερ Γουντς.

Απλώς δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης." Είκοσι χρόνια μετά τη δημοσίευση εκείνου του άρθρου, σε ηλικία πλέον τριάντα οκτώ ετών, ο Μέσι εξακολουθεί να ενσαρκώνει κάθε λέξη, κάθε επίθετο, παρομοίωση και μεταφορά που χρησιμοποίησε τότε ο Πεπ. Ο Καταλανός τεχνικός διέκρινε από την πρώτη κιόλας ματιά –σε ένα Μουντιάλ γεμάτο αστέρια και θρύλους του παρελθόντος– ότι αυτό το δεκαοκτάχρονο παιδί έμελλε να γίνει ο κορυφαίος όλων των εποχών.

Ήξερε πως θα ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής που θα μαγνήτιζε όλα τα βλέμματα και θα έκλεβε τις καρδιές του ποδοσφαιρικού πλανήτη.

Σήμερα, στη δύση μιας μακράς και εξαντλητικής καριέρας, σαν να μην έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στον πυρήνα του: ο Μέσι παραμένει ο Μέσι. Ο κορυφαίος του σήμερα, για πολλούς και ολόκληρης της ιστορίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους