Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μαρία δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν ήταν σαν και εμάς, μα και όλοι της μοιάζαμε.

Έλεγε αυτά που άλλοι δεν τολμούσαν να πουν.

Αυτοί που τα "άκουγαν" την κακολογούσαν.

Οι άλλοι της λέγαν "πέστα". Δεν "μασαγε" τα λόγια της.

Είχε να σούρει πολλά σε πολλούς.

Συνήθως επι δικαίων και ελαχίστως επί αδίκων.

Δεν χαμπαριαζε.

Όμως αυτή ήταν η άμυνά της.

Σκληρή η ζωή και της έβγαζε "γλώσσα" Απο μικρή στην βιοπάλη.

Διαφορες δουλειές του ποδαριου, εισπράκτορας στα ΚΤΕΛ, ψαρια στις γειτονιές, καθαρίστρια σε μαγαζια, βοηθός σε γερόντους, κλπ.

Τα πάντα έκανε γιατι ήξερε να βγάζει τίμια το ψωμί της.

Δεν έγλειψε εκεί που έφτυσε, δεν προσκήνησε κανένα κερατά.

Είχε ένα πάθος που θύμιζε αυτές τις μανιάτισσες της νεάπολης που όταν αντάριαζαν; θεος φυλάξει... Η σύντομη ζωή δεν της φέρθηκε αντρίκια, της ήρθαν πολλά στραβά και στο τέλος η αρρώστια.

Είχε αγωνία, "είπα του γιατρού, ασε τις μ@λακίες, και πες μου να ξέρω γιατι δεν έχω κανέναν". Είχε όμως τελικά κάποιους φίλους, συντρόφους και τον αδελφό της. "Είδα τον Αντρέα και τώρα είμαι καλύτερα" Ετσι είναι το αίμα νερό δεν γίνεται... Είχε πάντα στην καρδιά της το κόμμα της, το ΚΚΕ και σε κάθε εκλογική μάχη ήταν παρόν με το αυτοκόλλητο στο μέρος της καρδιας, με το τσιγάρο στο χέρι και με το χαρακτηριστίκο δυνατό γέλιο, λες και ήθελε να πει σε όλους "ναι ρε είμαι χαρούμενη, υπάρχει πρόβλημα;" Καλό ταξίδι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους