Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από το «Live 4 LIFE» στον Σύλλογο «ΜΑΖΙ ΣΟΥ» – 17 χρόνια προσφοράς, μνήμης και ευγνωμοσύνης Η σημερινή ημέρα αποτελεί μια επέτειο ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη.Δεκαεπτά χρόνια συμπληρώνονται από εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ της 27ης Ιουνίου 2009, όταν η Καστοριά απέδειξε με τον πιο συγκινητικό τρόπο τη δύναμη της προσφοράς, της αλληλεγγύης και της συλλογικής ευθύνης.

Σε καιρούς κοινωνικής αποδόμησης, όπου οι αξίες κλυδωνίζονται και η καθημερινότητα συχνά μας αποξενώνει, η δύναμη της ανθρώπινης συνάντησης και της αλληλεγγύης παραμένει το πιο σταθερό καταφύγιο.

Είναι οι δικές μας πράξεις που καλούνται να γεμίσουν το κενό με νόημα και φως.

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το προσωπικό και οικογενειακό βίωμα της ασθένειας λειτούργησε ως ένας βίαιος αλλά αφυπνιστικός καταλύτης.

Αντί να οδηγήσει στην εσωστρέφεια, γέννησε την ανάγκη να μετατραπούν η αγωνία και ο φόβος σε συλλογική προσφορά.

Βλέποντας από κοντά την αυταπάρνηση των γιατρών και των νοσηλευτών στα Παιδο-Ογκολογικά Τμήματα του «Αγλαΐα Κυριακού» κυρίως και του «Ιπποκρατείου», έγινε σαφές ότι η ευγνωμοσύνη δεν μπορούσε να παραμείνει μια βουβή, ιδιωτική υπόθεση.

Έπρεπε να γίνει μια ανοιχτή αγκαλιά για όλα τα παιδιά που έδιναν τη δική τους δύσκολη μάχη.

Αυτή η ανάγκη μετουσιώθηκε σε πράξη με τη διοργάνωση της μεγάλης μουσικής φιλανθρωπικής εκδήλωσης «Live 4 Leben» (Live for Life), το Σάββατο 27 Ιουνίου 2009, στο προαύλιο των Ενιαίων Λυκείων Καστοριάς.

Ήταν το αποτέλεσμα μιας επίμονης, τετράμηνης, συστηματικής και συντονισμένης προσπάθειας που ξεκίνησε από τα Κέντρα Γερμανικής Γλωσσοπαιδείας, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Οργανισμό «Συγχορδία». Σκοπός ήταν η κάλυψη αναγκών σε ιατρικό εξοπλισμό και υλικά για το νοσοκομείοΠαίδων «Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού» στην Αθήνα, καθώς και για το Ιπποκράτειο της Θεσσαλονίκης.

Αξέχαστα παραμένουν τα λόγια της εκπροσώπου του Νοσοκομείο Παίδων Π.Α.Κυριακου, ψυχολόγου κ. Άννας Ζαφειροπούλου- Κουτρούμπα, η οποία δήλωσε βαθιά συγκινημένη από αυτή την πράξη αλληλεγγύης, τονίζοντας ότι τέτοιες πρωτοβουλίες συμβάλλουν ουσιαστικά στη βελτίωση της περίθαλψης και αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για κάθε τοπική κοινωνία.

Για να πραγματοποιηθεί αυτό το όραμα, η κινητοποίηση των ανθρώπων της Καστοριάς ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Περισσότεροι από 70 μαθητές μου , μαζί με τους γονείς τους, έγιναν μια γροθιά και λειτούργησαν ως μια συγκλονιστική εθελοντική ομάδα . Τα παιδιά εργάστηκαν ακούραστα, μοιράσαμε 2.500 προσκλήσεις, συμμετείχαν στο στήσιμο της σκηνής ,του χώρου και στον καθαρισμό αυτού, ως μουσικοί στα συγκροτήματα και κατέθεσαν ένα ανεκτίμητο απόθεμα ψυχής που συγκινεί ακόμη και σήμερα.

Η τοπική αγορά και οι επιχειρήσεις αγκάλιασαν την προσπάθεια χωρίς δεύτερη σκέψη και το βράδυ εκείνο ολόκληρος ο νομός έδωσε το «παρών». Ήταν μια σπάνια στιγμή ενότητας της τοπικής κοινωνίας και των θεσμών της.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία και την αφειδώλευτη στήριξή τους άνθρωποι που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην ιστορία του τόπου.

Με ιδιαίτερο σεβασμό αξίζει να μνημονευθούν ο μακαριστός Μητροπολίτης Καστοριάς κυρός Σεραφείμ και ο αείμνηστος Αντιπρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος, που σήμερα δεν βρίσκονται πια κοντά μας, αλλά τότε πίστεψαν σε αυτή την προσπάθεια και στάθηκαν στην πρώτη γραμμή.

Δίπλα τους βρέθηκαν οι τότε εκπρόσωποι των αρχών : η βουλευτής κ. Βίβιαν Μπουζάλη, ο Νομάρχης κ. Κωνσταντίνος Λιάντσης, η Γενική Γραμματέας κ. Μαρία Αντωνίου, ο πρόεδρος της ΤΕΔΚ και δήμαρχος Άργους Ορεστικού κ. Νικόλαος Τοτονίδης, ο δήμαρχος Καστοριάς κ. Ιωάννης Τσαμίσης, ο δήμαρχος Μακεδνών κ. Κωνσταντίνος Διαμαντής και ο δήμαρχος Αγίων Αναργύρων κ. Γεώργιος Παπακυριακίδης.

Η παρουσία των δικαστικών, αστυνομικών και εκπαιδευτικών αρχών απέδειξε ότι μπροστά στον πόνο και την ελπίδα ενός παιδιού δεν υπάρχουν αξιώματα, παρά μόνο άνθρωποι.

Η μουσική εκείνο το βράδυ έγινε η κοινή φωνή της ελπίδας και μια αληθινή γιορτή της νεολαίας.

Η αυλαία άνοιξε με την Παιδική Χορωδία του Δήμου Μακεδνών, υπό τη διεύθυνση της κ. Ναταλίας Χολοπούλου, και οι παιδικές φωνές που τραγούδησαν για τη ζωή σκόρπισαν βαθιά συγκίνηση.

Αμέσως μετά, τη σκηνή κατέλαβαν τα νεανικά συγκροτήματα που συμμετείχαν εντελώς αφιλοκερδώς: οι ΜΕΙΔΙΑΜΑ, οι NO DRUMS, οι STIFF WOODIES, οι PURE INSTINCT, οι SILVERIA και το ΒΡΑΧΥΚΥΚΛΩΜΑ.

Με τη ζωντάνια τους ξεσήκωσαν το κοινό, ενώ την προσπάθεια ενίσχυσε και η τότε θεατρική ομάδα του Β΄ Γυμνασίου Άργους Ορεστικού, υπό την καθοδήγηση της Αργυρώς Αποστολίδου προσφέροντας έσοδα από την παράσταση «Κραυγές και Ψίθυροι Παιδιών». Η αγάπη και η αυταπάρνηση της Καστοριάς μετουσιώθηκαν σε ένα μικρό θαύμα.

Χάρη στη συγκινητική ανταπόκριση του κόσμου συγκεντρώθηκαν οι απαραίτητοι πόροι για την προμήθεια ιατρικού εξοπλισμού που είχαν ανάγκη τα παιδιατρικά τμήματα.

Εκείνο το γεμάτο προαύλιο απέδειξε ότι η αλληλεγγύη μπορεί να μετατραπεί σε απτό αποτέλεσμα και να προσφέρει πραγματική ελπίδα εκεί όπου υπάρχει ανάγκη Γιατί, όπως λέω από τότε, «ο άνθρωπος τελικά δεν παίρνει μαζί του αυτά που κέρδισε, αλλά μόνο αυτά που έδωσε και προσέφερε». Η βραδιά αυτή δεν αποτέλεσε το τέλος μιας διαδρομής, αλλά την αφετηρία μιας νέας.

Τότε έγινε φανερό ότι η αλληλεγγύη δεν μπορούσε να εξαντληθεί σε μια μόνο εκδήλωση· χρειαζόταν συνέχεια, διάρκεια και οργανωμένη παρουσία.

Έτσι, από εκείνο το πρώτο μεγάλο «ευχαριστώ» προς όλα τα παιδιά που αγωνίζονταν, γεννήθηκε ο Σύλλογος ΓΟΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ & ΕΝΗΛΙΚΩΝ & ΦΙΛΩΝ ΑΥΤΩΝ «ΜΑΖΙ ΣΟΥ» Μαζί σου.

Η ευγνωμοσύνη που γέννησε εκείνη η εμπειρία μετατράπηκε σε ένα συλλογικό έργο ζωής, σε μια διαρκή υπόσχεση ότι κανένας συμπολίτης δεν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει μόνος του τον δρόμο της ασθένειας.

Σήμερα, δεκαεπτά χρόνια μετά, δεν θυμάμαι μόνο μια επιτυχημένη εκδήλωση.

Θυμάμαι πρόσωπα, χέρια που ενώθηκαν, παιδιά που προσέφεραν χωρίς αντάλλαγμα, ανθρώπους που πίστεψαν ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Και αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη εκείνης της βραδιάς: η απόδειξη ότι όταν μια κοινωνία αποφασίζει να σταθεί δίπλα στον συνάνθρωπο, μπορεί να μετατρέψει την ελπίδα σε πράξη και την ευγνωμοσύνη σε έργο ζωής.

Αυτές ακριβώς τις αξίες έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε καθαρές στο πέρασμα του χρόνου, καθώς η αληθινή προσφορά δεν καπηλεύεται, δεν εξαργυρώνεται και παραμένει πάντα αλώβητη.

Γιατί ο εθελοντισμός δεν είναι μια πράξη της στιγμής· είναι στάση ζωής. Ειρήνη Γεωργοσοπούλου-Μισκία Υ.Σ Ευχαριστώ θερμά την εφημερίδα «Σέντρα» και τον εκδότη της, κ. Δημήτρη Κούτση, για την ευγενική παραχώρηση του αρχειακού υλικού της εκδήλωσης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους