Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν φράσεις που τις συναντάς σε ένα φιλοσοφικό δοκίμιο και είναι σαν να συντονίζονται, με μυστήριο τρόπο, με την καρδιά της λογοτεχνίας ή, καλύτερα, της ποίησης.

Να, για παράδειγμα, το κείμενο του Γάλλου στοχαστή Ζαν-Λυκ Νανσύ ''Θρυμματισμένη Αγάπη''. Το δοκίμιο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν ενώ το έχει επιμεληθεί και μεταφράσει ο καλός φίλος Μιχάλης Μπαρτσίδης #Bartsides γράφοντας, επίσης, μια εισαγωγή με τον τίτλο: Η σκέψη ως Αγάπη.

Αντιγράφω εδώ ένα μικρό απόσπασμα που νομίζω ότι φωτίζει τη σχέση αυτή αγάπης και σκέψης- σκέψη που μια άλλη της εκδοχή θα ήταν: έχω την έγνοια των άλλων, έχω την έγνοια του κόσμου και των πραγμάτων και της ευθραυστότητάς τους.

Αποδίδει θαυμάσια ο Μιχάλης: '' της παρουσίας, της ζωής, της συνείδησης, η σκέψη η ίδια είναι αγάπη).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους