Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επίδαυρος - Ιούνιος 2026 Και συνέχισα τη βραδιά με μια μεταμεσονύχτια παρασταση την «Άλκηστις – Τοπίο μετά την Υπόσχεση» του Δημητρη Καμαρωτού.

Η παράσταση δεν ξεκινά στη σκηνή αλλά δίπλα στον θεατή. Η Άλκηστις μάς υποδέχεται στην είσοδο και, αφηγούμενη τη δική της ιστορία, μας οδηγεί μέσα από το Ασκληπιείο προς το Αρχαίο Στάδιο.

Περνά ανάμεσά μας, μας αγγίζει σχεδόν με την παρουσία της, σαν να αναζητά μια διέξοδο από τη μοίρα που της έχει επιβληθεί.

Τρέχει, επιστρέφει, αντιστέκεται, ώσπου στο τέλος οδηγείται στην αποδοχή της θυσίας της.

Εκεί γεννήθηκε και ο δικός μου προβληματισμός.

Ίσως η πιο επίκαιρη διάσταση της «Άλκηστης» να μην είναι η ίδια η θυσία, αλλά το γεγονός ότι όλοι γύρω της τη θεωρούν σχεδόν φυσική.

Όταν μια γυναίκα καλείται να θυσιάσει τη ζωή της για τον άνδρα της, επειδή αυτό μοιάζει αυτονόητο, πόσο απέχει η αυτοθυσία από μια κοινωνικά επιβεβλημένη βία, από μια γυναικοκτονία; Ο Ευριπίδης δεν δίνει εύκολες απαντήσεις. Μας καλεί όμως, είκοσι πέντε αιώνες μετά, να συνεχίσουμε να απαντάμε σε φλέγοντα ερωτήματα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους