Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η άποψη μου. Ο πόλεμος στην Ουκρανία: προς ποια κατεύθυνση; Ι. Μουτήρης Ο πόλεμος στην Ουκρανία μοιάζει ολοένα και περισσότερο με ένα θέατρο του παραλόγου.

Κάθε ημέρα που περνά προστίθενται νέες ανθρώπινες απώλειες, νέες καταστροφές και νέα αδιέξοδα, χωρίς να διαφαίνεται μια πραγματική προοπτική ειρήνης. Η Ρωσία συνεχίζει την προέλασή της, αργά αλλά σταθερά, εδραιώνοντας τον έλεγχό της σε περιοχές του Ντονμπάς, τις οποίες θεωρεί πλέον μέρος της ρωσικής επικράτειας.

Από την άλλη πλευρά, η Ουκρανία επιδιώκει να μεταφέρει τον πόλεμο βαθιά μέσα στη Ρωσία, πλήττοντας με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στρατιωτικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις, ενώ στην Κριμαία επιχειρεί να διαταράξει τις γραμμές ανεφοδιασμού, στοχεύοντας κρίσιμες υποδομές και γέφυρες.

Κάθε πλευρά θεωρεί ότι η στρατηγική της θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η Μόσχα υποστηρίζει ότι τέτοιες ουκρανικές επιθέσεις αποσκοπούν και στη διατήρηση της δυτικής οικονομικής και στρατιωτικής υποστήριξης. Το Κίεβο, αντίθετα, τις παρουσιάζει ως αναγκαίο μέσο άμυνας και αποδυνάμωσης της ρωσικής πολεμικής μηχανής.

Το μεγάλο ερώτημα όμως παραμένει: πού οδηγεί αυτή η πορεία; Η ιστορία μάς διδάσκει ότι όταν ένας πόλεμος παρατείνεται, αυξάνεται ο κίνδυνος λανθασμένων υπολογισμών και επικίνδυνης κλιμάκωσης.

Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν δύο ατομικές βόμβες εναντίον της Ιαπωνίας, οδηγώντας τελικά στην παράδοσή της.

Εκείνη όμως ήταν μια εντελώς διαφορετική εποχή, με διαφορετικές στρατηγικές ισορροπίες και διαφορετικό διεθνές περιβάλλον.

Σήμερα, η χρήση πυρηνικών όπλων θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Δεν υπάρχουν δημόσια στοιχεία που να δείχνουν ότι μια τέτοια απόφαση έχει ληφθεί από οποιαδήποτε πλευρά.

Ωστόσο, όσο ο πόλεμος συνεχίζεται, ο κίνδυνος μιας ευρύτερης κλιμάκωσης δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Ίσως το μεγαλύτερο λάθος της διεθνούς κοινότητας είναι ότι εξακολουθεί να αναζητά τη λύση κυρίως στο πεδίο της μάχης και όχι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Καμία στρατιωτική νίκη δεν μπορεί να αναπληρώσει τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν ούτε να επουλώσει τις πληγές ενός ολόκληρου λαού.

Η ειρήνη δεν είναι ένδειξη αδυναμίας.

Είναι η δυσκολότερη και γενναιότερη πολιτική απόφαση.

Και όσο αυτή καθυστερεί, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος ο πόλεμος να ξεφύγει από τα όρια που μέχρι σήμερα, έστω και εύθραυστα, έχουν διατηρηθεί.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι πόλεμοι αρχίζουν συχνά με την πεποίθηση ότι μπορούν να ελεγχθούν. Πολύ σπάνια, όμως, τελειώνουν όπως είχαν αρχικά σχεδιαστεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους