Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η τραγική εξερευνητική αποστολή του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄: Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Ευρώπη δεν αναζητούσε μόνο νέες εμπορικές οδούς.

Αναζητούσε έναν νέο χάρτη του κόσμου.

Η εποχή του Διαφωτισμού είχε συνδέσει τη ναυτική εξερεύνηση με την επιστήμη, την αστρονομία, τη γεωγραφία, τη φυσική ιστορία και την πολιτική ισχύ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννήθηκε μία από τις πιο φιλόδοξες αποστολές της Γαλλίας: η παγκόσμια εξερευνητική αποστολή του Jean-François de Galaup, κόμη de La Pérouse, με τα πλοία La Boussole και L’Astrolabe — στα ελληνικά, η Πυξίδα και ο Αστρολάβος.

Η αποστολή οργανώθηκε υπό την αιγίδα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας.

Ο ίδιος ο βασιλιάς είχε πραγματικό ενδιαφέρον για τη γεωγραφία, τη ναυσιπλοΐα και τις επιστήμες.

Δεν επρόκειτο απλώς για μια πράξη βασιλικής ματαιοδοξίας, αλλά για μια οργανωμένη προσπάθεια να αποκτήσει η Γαλλία επιστημονικό και γεωπολιτικό κύρος αντίστοιχο με εκείνο που είχε κερδίσει η Βρετανία μετά τα ταξίδια του James Cook.

Η αποστολή του Λα Περούζ υπήρξε ένα από τα τελευταία μεγάλα τέκνα του Διαφωτισμού πριν από την καταιγίδα της Γαλλικής Επανάστασης.

Ξεκίνησε ως επιστημονικό εγχείρημα και τελείωσε ως ένα από τα μεγαλύτερα ναυτικά μυστήρια του 18ου αιώνα.

Το ιστορικό πλαίσιο Το 1783, η Συνθήκη των Παρισίων έβαλε τέλος στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Η Γαλλία είχε υποστηρίξει τις αμερικανικές αποικίες εναντίον της Βρετανίας, όμως το τίμημα ήταν βαρύ.

Το γαλλικό κράτος βρισκόταν οικονομικά πιεσμένο, ενώ η Βρετανία παρέμενε η μεγάλη θαλάσσια δύναμη της εποχής.

Παράλληλα, η μνήμη των ταξιδιών του James Cook ήταν ακόμη νωπή.

Τα τρία μεγάλα ταξίδια του Cook είχαν προσφέρει στη Βρετανία τεράστια γεωγραφική, ναυτική και επιστημονική γνώση.

Είχαν χαρτογραφήσει περιοχές του Ειρηνικού, είχαν ανοίξει νέες εμπορικές δυνατότητες και είχαν ενισχύσει την εικόνα της Βρετανίας ως παγκόσμιας ναυτικής αυτοκρατορίας. Η Γαλλία δεν μπορούσε να μείνει πίσω. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και ο υπουργός Ναυτικών Charles Eugène Gabriel de La Croix, μαρκήσιος de Castries, αποφάσισαν να οργανώσουν μια μεγάλη αποστολή που θα ολοκλήρωνε, θα διόρθωνε και θα επέκτεινε τα δεδομένα των προηγούμενων εξερευνητών.

Η αποστολή θα είχε επιστημονικό, χαρτογραφικό, εμπορικό και στρατηγικό χαρακτήρα.

Στόχος δεν ήταν η άμεση κατάκτηση.

Ήταν η γνώση.

Αλλά στον 18ο αιώνα, η γνώση ήταν ήδη μορφή εξουσίας.

Ο άνθρωπος της αποστολής: Jean-François de La Pérouse Ο Jean-François de Galaup, κόμης de La Pérouse, γεννήθηκε το 1741 κοντά στο Albi της νότιας Γαλλίας.

Ήταν αξιωματικός του γαλλικού ναυτικού με σημαντική πολεμική και ναυτική εμπειρία.

Είχε υπηρετήσει στον Επταετή Πόλεμο και στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας.

Ήταν ικανός, ψύχραιμος, μορφωμένος και θεωρούνταν κατάλληλος για μια αποστολή που απαιτούσε όχι μόνο ναυτική ικανότητα αλλά και διπλωματική ευγένεια.

Η επιλογή του δεν ήταν τυχαία.

Η αποστολή θα περνούσε από περιοχές όπου οι Ευρωπαίοι είχαν περιορισμένη ή ατελή γνώση.

Θα συναντούσε διαφορετικούς λαούς, θα έπρεπε να ανταλλάξει πληροφορίες, να αποφύγει συγκρούσεις και να καταγράψει με ακρίβεια ακτές, λιμάνια, φυσικά φαινόμενα, φυτά, ζώα και κοινωνίες.

Δίπλα του βρισκόταν ο Paul-Antoine Fleuriot de Langle, έμπειρος αξιωματικός και κυβερνήτης του δεύτερου πλοίου. Ο Λα Περούζ κυβερνούσε τη La Boussole και ο de Langle την L’Astrolabe.

Τα πλοία: Πυξίδα και Αστρολάβος Τα δύο πλοία της αποστολής ήταν η La Boussole και η L’Astrolabe.

Τα ονόματά τους δεν ήταν απλώς ποιητικά.

Παρέπεμπαν στα όργανα της ναυσιπλοΐας και της αστρονομικής παρατήρησης: την πυξίδα και τον αστρολάβο.

Συμβόλιζαν ακριβώς το πνεύμα της αποστολής: προσανατολισμός, μέτρηση, γνώση.

Τα πλοία προετοιμάστηκαν προσεκτικά.

Έφεραν τρόφιμα, ανταλλακτικά, εμπορεύματα για ανταλλαγές, επιστημονικά όργανα, χάρτες, βιβλία, ναυτικά χρονόμετρα, αστρονομικά εργαλεία και εξοπλισμό φυσικής ιστορίας.

Στα πληρώματα δεν υπήρχαν μόνο ναύτες και αξιωματικοί.

Υπήρχαν και επιστήμονες, μηχανικοί, χαρτογράφοι, φυσιοδίφες, καλλιτέχνες και τεχνίτες.

Η αποστολή δεν ήταν πολεμική επιχείρηση.

Ήταν ένα κινητό εργαστήριο του Διαφωτισμού.

Η αναχώρηση από τη Βρέστη Την 1η Αυγούστου 1785, η Πυξίδα και ο Αστρολάβος απέπλευσαν από τη Βρέστη.

Η αποστολή είχε σχεδιαστεί να διαρκέσει περίπου τέσσερα χρόνια.

Το πρόγραμμα ήταν φιλόδοξο: Ατλαντικός, Νότια Αμερική, Ειρηνικός, Βόρεια Αμερική, Ανατολική Ασία, βόρειος Ειρηνικός, Ωκεανία και επιστροφή στη Γαλλία.

Η πρώτη φάση του ταξιδιού ακολούθησε γνωστές θαλάσσιες διαδρομές.

Τα πλοία κατευθύνθηκαν προς τον Ατλαντικό, πέρασαν από περιοχές ανεφοδιασμού και συνέχισαν προς τη Νότια Αμερική.

Η αποστολή έπρεπε να δοκιμάσει τα όργανα, να ελέγξει τα πλοία και να οργανώσει τη λειτουργία της πριν εισέλθει στα πιο απαιτητικά νερά του Ειρηνικού. Νότια Αμερική και πέρασμα στον Ειρηνικό Η αποστολή έφτασε στη Νότια Αμερική και κινήθηκε προς τις ακτές της σημερινής Χιλής. Η Concepción αποτέλεσε έναν από τους σημαντικούς σταθμούς.

Εκεί έγιναν παρατηρήσεις για την περιοχή, τις αποικιακές δομές, το εμπόριο, τις κοινωνίες και τη φύση.

Στη συνέχεια τα πλοία πέρασαν στον Ειρηνικό.

Το πέρασμα αυτό είχε μεγάλη σημασία. Ο Ειρηνικός Ωκεανός ήταν ακόμη γεμάτος γεωγραφικά κενά, λανθασμένες αποτυπώσεις και αβέβαιες πληροφορίες.

Για τους Ευρωπαίους της εποχής, ο Ειρηνικός δεν ήταν απλώς ωκεανός· ήταν ένα τεράστιο πεδίο αγνώστου.

Νησί του Πάσχα και Χαβάη Τον Απρίλιο του 1786, η αποστολή έφτασε στο Νησί του Πάσχα.

Εκεί οι Γάλλοι παρατήρησαν τα μνημειακά αγάλματα, το περιβάλλον και την τοπική κοινωνία.

Η επίσκεψη είχε επιστημονική αξία, αλλά πρέπει να διαβαστεί με προσοχή: οι ευρωπαϊκές περιγραφές του 18ου αιώνα συχνά αντανακλούν και τα όρια της ευρωπαϊκής κατανόησης των νησιωτικών κοινωνιών.

Ακολούθησε η Χαβάη, την οποία οι Ευρωπαίοι γνώριζαν τότε κυρίως μέσα από τα ταξίδια του Cook.

Η μνήμη του θανάτου του Cook στη Χαβάη το 1779 ήταν ακόμη πρόσφατη. Ο Λα Περούζ προσέγγισε την περιοχή με προσοχή, γνωρίζοντας ότι οι επαφές μεταξύ ευρωπαϊκών πληρωμάτων και νησιωτικών πληθυσμών μπορούσαν εύκολα να γίνουν ασταθείς.

Αλάσκα και η τραγωδία στον κόλπο Lituya Ένας από τους σημαντικότερους και τραγικότερους σταθμούς της αποστολής ήταν η Αλάσκα. Τον Ιούνιο του 1786, τα πλοία έφτασαν στην περιοχή του όρους St Elias και στη συνέχεια στον κόλπο Lituya.

Εκεί, κατά τη διάρκεια χαρτογραφικών και ναυτικών εργασιών, συνέβη τραγωδία.

Δύο λέμβοι παρασύρθηκαν από ισχυρά ρεύματα στην είσοδο του κόλπου.

Είκοσι ένας άνδρες χάθηκαν.

Ήταν βαρύ πλήγμα για την αποστολή, όχι μόνο αριθμητικά αλλά και ψυχολογικά. Ο Λα Περούζ κατέγραψε με οδύνη το γεγονός.

Η αποστολή συνέχισε, αλλά η απώλεια αυτή έδειξε ότι η επιστημονική εξερεύνηση του 18ου αιώνα γινόταν σε συνθήκες μεγάλου κινδύνου.

Τα όργανα, οι χάρτες και η ναυτική εμπειρία δεν αρκούσαν πάντα απέναντι στη δύναμη της θάλασσας.

Καλιφόρνια και Monterey Το 1786, η αποστολή έφτασε στην Καλιφόρνια, τότε περιοχή ισπανικής αποικιακής παρουσίας. Στο Monterey, οι Γάλλοι παρατήρησαν τις ισπανικές αποστολές, τη γεωργία, την οικονομία και τη σχέση των αποικιακών αρχών με τους αυτόχθονες πληθυσμούς.

Οι σημειώσεις του Λα Περούζ για την Καλιφόρνια είναι σημαντικές γιατί προσφέρουν μια εξωτερική ματιά στην ισπανική αποικιακή κοινωνία της περιοχής.

Δεν είναι ουδέτερες με τη σύγχρονη έννοια, αλλά παραμένουν πολύτιμες ιστορικές μαρτυρίες. Μακάο, Μανίλα και Ανατολική Ασία Μετά την αμερικανική ακτή, η αποστολή διέσχισε ξανά τον Ειρηνικό και έφτασε στο Μακάο στις αρχές του 1787. Το Μακάο ήταν τότε σημαντικός ευρωπαϊκός εμπορικός σταθμός στην Κίνα, υπό πορτογαλική παρουσία.

Εκεί οι Γάλλοι μπορούσαν να ανεφοδιαστούν, να επισκευάσουν, να οργανώσουν τις παρατηρήσεις τους και να συγκρίνουν πληροφορίες.

Στη συνέχεια, τα πλοία κατευθύνθηκαν προς τη Μανίλα, στις ισπανικές Φιλιππίνες. Η Μανίλα ήταν κομβικό σημείο του εμπορίου μεταξύ Ασίας, Αμερικής και Ευρώπης.

Η παραμονή εκεί επέτρεψε στην αποστολή να ανασυνταχθεί πριν από την επόμενη, δύσκολη φάση: τη βόρεια Ανατολική Ασία. Ιαπωνία, Κορέα, Σαχαλίνη και Καμτσάτκα Το 1787, η αποστολή εξερεύνησε περιοχές της βορειοδυτικής περιφέρειας του Ειρηνικού.

Πέρασε από θάλασσες κοντά στην Ιαπωνία, την Κορέα, τη Σαχαλίνη και τις Κουρίλες.

Η γεωγραφία αυτών των περιοχών ήταν ακόμη ατελώς γνωστή στους Ευρωπαίους.

Ένα από τα σημαντικά αποτελέσματα ήταν η καλύτερη χαρτογράφηση περιοχών ανάμεσα στη Σαχαλίνη και την ηπειρωτική Ασία.

Το όνομα του Λα Περούζ συνδέθηκε αργότερα με το στενό La Pérouse, ανάμεσα στη Σαχαλίνη και το Χοκάιντο. Τον Σεπτέμβριο του 1787, η αποστολή έφτασε στην Πετροπαβλόφσκ της Καμτσάτκα.

Εκεί συνέβη κάτι καθοριστικό για την ιστορική μνήμη της αποστολής. Ο Barthélemy de Lesseps, μέλος της αποστολής, αποβιβάστηκε και ανέλαβε να μεταφέρει μέσω Σιβηρίας και Ρωσίας τα ημερολόγια, τους χάρτες και τις αναφορές του Λα Περούζ πίσω στη Γαλλία.

Η αποστολή του Lesseps ήταν εξαιρετικά δύσκολη.

Χάρη σε αυτήν, όμως, μεγάλο μέρος των δεδομένων της αποστολής διασώθηκε.

Αν δεν είχε φύγει από την Καμτσάτκα, η εξαφάνιση των δύο πλοίων θα είχε παρασύρει στον βυθό σχεδόν ολόκληρο το επιστημονικό έργο του ταξιδιού.

Σαμόα: η τραγωδία του de Langle Μετά την Καμτσάτκα, η αποστολή κινήθηκε προς τον Νότιο Ειρηνικό. Τον Δεκέμβριο του 1787 έφτασε στη Σαμόα, στην περιοχή της Tutuila.

Εκεί σημειώθηκε η δεύτερη μεγάλη τραγωδία.

Κατά τη διάρκεια προσπάθειας ανεφοδιασμού με νερό, ξέσπασε σύγκρουση με ντόπιους. Ο Paul-Antoine Fleuriot de Langle και αρκετοί άνδρες σκοτώθηκαν.

Το γεγονός συγκλόνισε τον Λα Περούζ.

Ο de Langle ήταν φίλος, συνεργάτης και ένας από τους βασικούς αξιωματικούς της αποστολής.

Η σύγκρουση στη Σαμόα δείχνει τη βαθιά αστάθεια των πρώτων επαφών στον Ειρηνικό. Οι Ευρωπαίοι συχνά δεν κατανοούσαν τους τοπικούς κώδικες, τις ισορροπίες ισχύος, τις αντιλήψεις περί ανταλλαγής, ιδιοκτησίας και τιμής.

Από την άλλη πλευρά, η παρουσία μεγάλων ξένων πλοίων με ένοπλα πληρώματα μπορούσε να προκαλέσει φόβο, καχυποψία ή ανταγωνισμό.

Δεν ήταν απλή «σύγκρουση πολιτισμών». Ήταν ένα σύνθετο γεγονός επαφής, παρανόησης, έντασης και βίας. Botany Bay: η τελευταία βέβαιη παρουσία Στις 26 Ιανουαρίου 1788, η Πυξίδα και ο Αστρολάβος έφτασαν στο Botany Bay, στη σημερινή Αυστραλία.

Η ημερομηνία είναι ιστορικά εντυπωσιακή, γιατί συμπίπτει με την άφιξη του Πρώτου Στόλου των Βρετανών που συνδέεται με την απαρχή της βρετανικής αποικιακής εγκατάστασης στην Αυστραλία. Στο Botany Bay, ο Λα Περούζ ήρθε σε επαφή με τους Βρετανούς.

Έστειλε επιστολές, ημερολόγια και αναφορές στην Ευρώπη.

Αυτές ήταν οι τελευταίες άμεσες ειδήσεις της αποστολής.

Στις 10 Μαρτίου 1788, τα δύο πλοία απέπλευσαν από το Botany Bay.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, εξαφανίστηκαν από τον γνωστό κόσμο.

Η εξαφάνιση Η αποστολή δεν επέστρεψε ποτέ στη Γαλλία.

Για χρόνια, κανείς δεν γνώριζε με βεβαιότητα τι είχε συμβεί. Η Γαλλική Επανάσταση ξέσπασε το 1789.

Το παλαιό καθεστώς κατέρρευσε.

Ο ίδιος ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ εκτελέστηκε το 1793.

Σύμφωνα με μια διάσημη παράδοση, λίγο πριν από την εκτέλεσή του ο βασιλιάς ρώτησε: «Έχουμε νέα του κυρίου de La Pérouse;». Η φράση αυτή έχει αποκτήσει σχεδόν συμβολικό χαρακτήρα.

Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς επιφύλαξη ως πλήρως τεκμηριωμένη τελευταία φράση, αλλά αποδίδει τη θέση που είχε η αποστολή στη φαντασία της εποχής: ήταν το μεγάλο χαμένο εγχείρημα του γαλλικού Διαφωτισμού.

Οι αποστολές αναζήτησης Η εξαφάνιση προκάλεσε ανησυχία και αργότερα επίσημες προσπάθειες αναζήτησης.

Το 1791, η Γαλλία έστειλε αποστολή υπό τον Antoine Bruni d’Entrecasteaux για να αναζητήσει τον Λα Περούζ.

Η αποστολή αυτή δεν κατάφερε να λύσει το μυστήριο, αν και πέρασε σχετικά κοντά στην περιοχή όπου τελικά είχαν ναυαγήσει τα πλοία.

Για δεκαετίες, η τύχη της Πυξίδας και του Αστρολάβου παρέμεινε άγνωστη.

Το μυστήριο λύθηκε σταδιακά τον 19ο αιώνα.

Βανικόρο: το τέλος της αποστολής Η λύση ήρθε από το Βανικόρο, στα σημερινά Νησιά Σολομώντα.

Το 1826–1828, ο Ιρλανδός πλοίαρχος Peter Dillon συνέλεξε πληροφορίες και αντικείμενα που συνδέθηκαν με τα γαλλικά πλοία.

Λίγο αργότερα, ο Jules Dumont d’Urville επιβεβαίωσε την περιοχή του ναυαγίου.

Σήμερα είναι γενικά αποδεκτό ότι τα δύο πλοία ναυάγησαν στο Βανικόρο το 1788, πιθανότατα σε συνθήκες κακοκαιρίας και επικίνδυνων υφάλων.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι τουλάχιστον κάποιοι άνδρες επέζησαν προσωρινά.

Προφορικές παραδόσεις της περιοχής και μεταγενέστερες έρευνες αναφέρουν ότι επιζώντες κατασκεύασαν μικρό σκάφος και προσπάθησαν να φύγουν.

Η τελική τους τύχη παραμένει άγνωστη.

Η τραγωδία του Βανικόρο δεν ήταν στιγμιαία εξαφάνιση.

Ήταν πιθανότατα μια αργή κατάρρευση: ναυάγιο, απώλεια ανθρώπων, προσπάθεια επιβίωσης, ίσως κατασκευή καταφυγίων, ίσως ναυπήγηση πρόχειρου σκάφους, και τελικά σιωπή.

Η αρχαιολογία του ναυαγίου Οι έρευνες στο Βανικόρο συνεχίστηκαν και στον 20ό και 21ο αιώνα.

Υποβρύχιες αρχαιολογικές αποστολές εντόπισαν αντικείμενα, άγκυρες, κανόνια, εξαρτήματα πλοίων και ανθρώπινα κατάλοιπα που συνδέονται με την αποστολή.

Οι αρχαιολογικές έρευνες βοήθησαν να επιβεβαιωθεί ότι τα δύο πλοία χάθηκαν σε διαφορετικά σημεία του υφάλου.

Το ναυάγιο της Πυξίδας και του Αστρολάβου αποτελεί σημαντικό πεδίο ναυτικής αρχαιολογίας.

Δεν είναι μόνο ιστορία εξερεύνησης.

Είναι υλικό ίχνος μιας επιστημονικής αποστολής του 18ου αιώνα, μιας εποχής όπου η γεωγραφία γραφόταν με εξάντες, χάρτες, ιστία και ανθρώπινο κίνδυνο.

Η επιστημονική σημασία της αποστολής Η αποστολή του Λα Περούζ δεν πρέπει να κριθεί μόνο από το τραγικό της τέλος.

Παρήγαγε σημαντική γεωγραφική, χαρτογραφική, εθνογραφική και φυσιοδιφική γνώση.

Οι παρατηρήσεις της για τον Ειρηνικό, τη βορειοδυτική Αμερική, την Καλιφόρνια, την Ανατολική Ασία και την Ωκεανία εντάσσονται στη μεγάλη επιστημονική προσπάθεια του 18ου αιώνα να περιγραφεί ο πλανήτης με ακρίβεια.

Οι χάρτες και τα ημερολόγια που διασώθηκαν χάρη στον Lesseps δημοσιεύθηκαν αργότερα και επηρέασαν τη γεωγραφική γνώση της εποχής.

Η αποστολή συνέβαλε επίσης στη γαλλική παράδοση επιστημονικής ναυσιπλοΐας, η οποία συνδύαζε αστρονομικές μετρήσεις, γεωδαισία, φυσική ιστορία και εθνογραφική παρατήρηση.

Ωστόσο, πρέπει να υπάρχει προσοχή.

Όπως κάθε ευρωπαϊκή εξερευνητική αποστολή του 18ου αιώνα, έτσι και αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της αποικιακής επέκτασης.

Η επιστήμη, η χαρτογραφία και το εμπόριο δεν ήταν απομονωμένες από την ισχύ.

Οι χάρτες δεν ήταν απλώς εργαλεία γνώσης· μπορούσαν να γίνουν και εργαλεία κυριαρχίας. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και το παράδοξο της Ιστορίας Υπάρχει κάτι βαθιά ειρωνικό στην ιστορία αυτή. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, ο βασιλιάς που συνέδεσε το όνομά του με την κατάρρευση της γαλλικής μοναρχίας, υπήρξε ταυτόχρονα προστάτης μιας από τις πιο φιλόδοξες επιστημονικές αποστολές της εποχής του.

Η αποστολή του Λα Περούζ ανήκει στον κόσμο του παλαιού καθεστώτος, αλλά ταυτόχρονα προαναγγέλλει τον νεωτερικό κόσμο: παγκόσμια γνώση, διεθνής ανταγωνισμός, χαρτογράφηση, επιστημονική ταξινόμηση, ναυτική ακρίβεια, τεχνικός ορθολογισμός. Η Γαλλική Επανάσταση άλλαξε την πολιτική μοίρα της Ευρώπης.

Η εξαφάνιση του Λα Περούζ άφησε ανολοκλήρωτη μια άλλη υπόσχεση: την υπόσχεση ότι η γνώση μπορεί να διασχίσει τον κόσμο και να επιστρέψει ακέραιη.

Δεν επέστρεψε ακέραιη.

Επέστρεψε κομματιασμένη, μέσα από ημερολόγια που είχαν σταλεί εγκαίρως, αντικείμενα που βρέθηκαν σε νησιά του Ειρηνικού και ναυάγια που μίλησαν δεκαετίες αργότερα. Συμπέρασμα Η αποστολή της Πυξίδας και του Αστρολάβου ήταν ένα από τα μεγάλα επιστημονικά και ναυτικά εγχειρήματα του 18ου αιώνα.

Ξεκίνησε από τη Βρέστη το 1785 με την υποστήριξη του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, διέσχισε ωκεανούς, κατέγραψε ακτές, λαούς και φυσικά φαινόμενα, γνώρισε τραγωδίες στην Αλάσκα και στη Σαμόα, και εξαφανίστηκε μετά την αναχώρησή της από το Botany Bay το 1788.

Το τέλος της στο Βανικόρο μετατράπηκε σε μυστήριο, θρύλο και αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας.

Η αξία της, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στο αίνιγμα.

Βρίσκεται στο ότι συμπυκνώνει ολόκληρη την εποχή του Διαφωτισμού: την πίστη στη μέτρηση, τη δύναμη της θάλασσας, τη φιλοδοξία των κρατών, την περιέργεια των επιστημόνων και την τραγική αβεβαιότητα της ανθρώπινης περιπέτειας. Η Πυξίδα και ο Αστρολάβος χάθηκαν.

Αλλά η ιστορία τους έμεινε ως ένα από τα πιο συγκινητικά κεφάλαια της παγκόσμιας εξερεύνησης. Πηγές Dillon, P. (1829) Narrative and Successful Result of a Voyage in the South Seas, Performed by Order of the Government of British India, to Ascertain the Actual Fate of La Pérouse’s Expedition. London: Hurst, Chance & Co. Dunmore, J. (1985) Pacific Explorer: The Life of Jean-François de La Pérouse, 1741–1788. Annapolis, MD: Naval Institute Press. La Pérouse, J.-F. de Galaup de (1994–1995) The Journal of Jean-François de Galaup de La Pérouse, 1785–1788.

Translated and edited by J. Dunmore. London: Hakluyt Society. Milet-Mureau, L.A. (ed.) (1797) Voyage de La Pérouse autour du monde, publié conformément au décret du 22 avril 1791. Paris: Imprimerie de la République. Musée Lapérouse (n.d.) La Pérouse, le voyage et les recherches.

Available at: https://www.collection-laperouse.fr/en/history (Accessed: 27 June 2026). State Library of New South Wales (n.d.) The fate of La Perouse.

Available at: https://www.sl.nsw.gov.au/stories/fate-la-perouse (Accessed: 27 June 2026). Stanbury, M. and Green, J. (eds.) (2004) Lapérouse and the Loss of the Astrolabe and the Boussole (1788): Reports of the 1986 and 1990 Investigations of the Shipwrecks at Vanikoro, Solomon Islands. Fremantle: Australian National Centre of Excellence for Maritime Archaeology. Taillemite, É. (1987) La Pérouse. Paris: Perrin.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους