"35 ώρες εργασίας και δικαιοσύνη για τους ανθρακωρύχους": Σαν σήμερα, 27 Ιουνίου 1949, αρχίζει μεγάλη απεργία 23.000 ανθρακωρύχων της Νέας Νότιας Ουαλίας και άλλων ανθρακοπαραγωγών περιοχών της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα αιτήματα ήταν αύξηση μισθών,μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας από 40 σε 35 ώρες και βελτίωση των συνθηκών υγείας και ασφάλειας στα ορυχεία.

Εκείνη την περίοδο η βιομηχανία άνθρακα ήταν κρίσιμη για την Αυστραλιανή οικονομία.

Ο άνθρακας τροφοδοτούσε τους σιδηροδρόμους, την ηλεκτροπαραγωγή, τη χαλυβουργία, και την βιομηχανική παραγωγή γενικότερα.

Ήταν μια βιομηχανία της οποίας τα κέρδη είχαν αυξηθεί σημαντικά την περίοδο μετα τον πόλεμο.

Όμως, οι ανθρακωρύχοι αντιμετώπιζαν εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες εργασίας στα ανθρακωρυχεία, με υψηλά ποσοστά επαγγελματικών ασθενειών και συχνά εργατικά "ατυχήματα" ενω η εντατικοποίηση δεν σταματούσε.

Οι ανθρακωρύχοι είχαν μακρά παράδοση αγωνιστικού συνδικαλισμού και η Ομοσπονδία Εργαζομένωνστα Ορυχεία ήταν ένα από τα πιο μαχητικά συνδικάτα της χώρας.

Η απεργία άρχισε 27 Ιουνίου 1949, με αιτήματα 35ωρο, αύξηση μισθών κατά 30 σελίνια την εβδομάδα και μόνιμα μέτρα για την βελτίωση της υγιεινής και ασφάλειας στα ορυχεία.

Σημαντικό ρόλο στην οργάνωση της απεργίας, τις καμπάνιες οικονομικής ενίσχυσης και την οργάνωση δικτύων αλληλεγγύης είχε το Κομμουνιστικό Κόμμα Αυστραλίας.

Πολλά μέλη του ήταν εργάτες με επιρροή στα συνδικάτα των ανθρακωρύχων ενω πολλά μέλη και στελέχη της Ομοσπονδίας ήταν υποστηρικτές του Κόμματος.

Η δήθεν "προοδευτική" κυβέρνηση των "Εργατικών" του Μπεν Τσίφλεϊ χαρακτήρισε την απεργία "πρόκληση προς τη συντεταγμένη εξουσία" και προχώρησε σε εκτεταμένη καταστολή: Συλλήψεις συνδικαλιστών, χρήση του στρατού για να λειτουργήσουν τα ορυχεία, πάγωμα των τραπεζικών διαθέσιμων των σωματείων, προσφυγές στα δικαστήρια κ.α Η απεργία άντεξε επτά ολόκληρες εβδομάδες (27 Ιουνίου – μέσα Αυγούστου 1949). Τελικά, χωρίς να επιτύχουν τα κύρια αιτήματά τους, οι ανθρακωρύχοι επέστρεψαν στην εργασία.

Η μεγάλη κινητοποίηση των εργατών κατατρόμαξε την αστική τάξη της χώρας.

Ένα χρόνο μετά, το 1950 η νέα κυβέρνηση των συντηρητικών του πρωθυπουργού Ρόμπερτ Μένζις πήρε την σκυτάλη απο τους "προοδευτικούς" Εργατικούς στην καταστολή των εργατών και τον κομμουνιστών και προχώρησε παραπέρα.

Εισήγαγε νόμο με στόχο την απαγόρευση της λειτουργίας του ΚΚ Αυστραλίας αντιμετωπίζοντας στην ουσία την απεργία του 1949 ως "κομμουνιστική απειλή". Ήταν η χρονιά που είχε ξεσπάσει ο Ιμπεριαλιστικός Πόλεμος στην Κορέα και η αστική τάξη της Αυστραλίας φοβόταν την επιρροή των συνδικάτων στον κλάδο του άνθρακα που ήταν απαραίτητος και για την πολεμική παραγωγή και ενέργεια, καθώς η απεργία του 1949 είχε δείξει ότι τα συνδικάτα μπορούσαν να μπλοκάρουν κρίσιμες υποδομές.

Έτσι η ανάγκη κλιμάκωσης της καταστολής απέναντι στο εργατικό κίνημα στο εσωτερικό ενώθηκε με την συμμετοχη της αστικής τάξης της χώρας στον Ψυχρό Πόλεμο στο πλευρό των Ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ.

Ο νόμος του Μένζις, γνωστός ως "Communist Party Dissolution Act") προέβλεπε: Διάλυση του κόμματος, κατάσχεση όλης της περιουσίας του, αποκλεισμό όλων των μελών του από δημόσια αξιώματα μέχρι και περιορισμούς στην εργασία τους. Το Κομμουνιστικό Κόμμα προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Αυστραλίας, το οποίο το 1951 αρνήθηκε να πάρει την ευθύνη για διάλυση πολιτικού κόμματος και έκρινε ότι νόμος ήταν αντισυνταγματικός, Έτσι, ο νόμος ακυρώθηκε. Ο Μένζις προσπάθησε να αλλάξει το Σύνταγμα της Αυστραλίας μέσω δημοψηφίσματος ώστε να αποκτήσει η κυβέρνηση τη δυνατότητα απαγόρευσης του κόμματος.

Το αποτέλεσμα του "ΌΧΙ" ήταν 51% και έτσι η πρόταση απορρίφθηκε οριακά. Το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν απαγορεύτηκε ποτέ επίσημα. όμως το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του συνέχισαν τις προσπάθειες καταστολής της δράσης των κομμουνιστών, ιδιαίτερα στο εργατικό κίνημα.

Μετά την απεργία και την έναρξη του Πολέμου της Κορέας η Κρατική Αυστραλιανή Οργάνωση Ασφάλειας και Πληροφοριών ανέλαβε ενεργό ρόλο στην παρακολούθηση "υπόπτων κομμουνιστικής επιρροής". Οι χαφιέδες της διείσδυσαν σε συνδικάτα και εργατικούς χώρους -ιδιαίτερα σε συνδικάτα με ισχυρή επιρροή των κομμουνιστών- ενω δημιουργήθηκε συστηματική συλλογή φακέλων για συνδικαλιστές και ακτιβιστές.

Ταυτόχρονα, αυξήθηκαν οι νομικοί περιορισμοί στις απεργίες σε "ευαίσθητους τομείς" και ενισχύθηκε η δυνατότητα του κράτους να χρησιμοποιεί καταστολή κατά απεργιακών κινητοποιήσεων.

Η απεργία των ανθρακωρύχων του 1949, μία από τις σημαντικότερες και πιο συγκρουσιακές εργατικές κινητοποιήσεις στην ιστορία της χώρας μπορεί να μην πέτυχε τους άμεσους στόχους της.

Όμως έγινε σύμβολο της μαχητικότητας των ανθρακωρύχων και γενικότερα του εργατικού κινήματος της χώρας και επηρέασε τους εργατικούς αγώνες που ακολούθησαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους