"Θάνατος στον Φασισμό, Ελευθερία στον Λαό": Σαν σήμερα, 27 Ιουνίου 1941, ιδρύεται το Γενικό Στρατηγείο Εθνικοαπελευθερωτικών παρτιζάνικων σωμάτων της Γιουγκοσλαβίας, με επικεφαλής τον Ιωσήφ Μπροζ...

Πλήρες Κείμενο:

"Θάνατος στον Φασισμό, Ελευθερία στον Λαό": Σαν σήμερα, 27 Ιουνίου 1941, ιδρύεται το Γενικό Στρατηγείο Εθνικοαπελευθερωτικών παρτιζάνικων σωμάτων της Γιουγκοσλαβίας, με επικεφαλής τον Ιωσήφ Μπροζ Τίτο Όταν οι ναζί εισέβαλλαν στην χώρα, ο βασιλιάς και η κυβέρνηση Σίμοβιτς δραπέτευσαν, στο εξωτερικό, ελπίζοντας στην αποκατάστασή τους μετά το τέλος του πολέμου (τα ίδια έγιναν και στην Ελλάδα). Το Κομμουνιστικό Κόμμα δημιούργησε πολλά παράνομα τυπογραφεία, με τα οποία εξέδιδε παράνομα φύλλα και προκηρύξεις, που καλούσαν το κόσμο να αγωνιστεί ενάντια στο φασισμό.

Δημιουργήθηκε και η Στρατιωτική Επιτροπή, επικεφαλής της οποίας ορίσθηκε ο γραμματέας της Κ.Ε. του Κ.Κ.Γ. Ιωσήφ Μπροζ–Τίτο.

Αμέσως μετά, δημιουργήθηκαν στρατιωτικές επιτροπές στη Σλοβενία, Κροατία, Σεβία, Βοσνία, Ερζεγοβίνη και Μαυροβούνιο, με στόχο την συγκρότηση ένοπλων ομάδων.

Ανάμεσα στις γραμμές των Παρτιζάνων ήταν και πάνω από 4.000 Εβραίοι.

Οι πρώτες επιθέσεις των Παρτιζάνων εναντίον των ναζιστικών στρατευμάτων πραγματοποιήθηκαν στη δυτική Σερβία και στο Μαυροβούνιο και είχαν μεγάλη επιτυχία.

Ο αγώνας της Γιουγκοσλαβίας ενάντια στους φασίστες κατακτητές πήρε τεράστιες διαστάσεις και βαθμιαία προσέλαβε το χαρακτήρα λαϊκοαπελευθερωτικού πολέμου, με ενα απο τα μεγαλύτερα κινήματα αντίστασης σε όλη την (κατεχόμενη απο τους ναζί) Ευρώπη.

Στον αντιφασιστικό πόλεμο, ενώθηκαν αγωνιστές απο όλες τις διαφορετικές εθνότητες. Το Κομμουνιστικό κίνημα της Γιουγκοσλαβίας είχε κύρια προτεραιότητα να σφυρηλατήσει ένα κοινό Γιουγκοσλαβικό εθνικό αίσθημα όλων των διαφορετικών εθνοτήτων στη περιοχή, μέσα από τον κοινό Αντιφασιστικό Αγώνα.

Στα τέλη του 1942, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός έφτανε τους 150.000 μαχητές.

Οι κατακτητές και οι συνεργάτες τους (οι "Ουστάσι" του Πάβελιτς, η "Μιλίτσια" του Νέντιτς, και οι "Τσετνίκι"του Μιχαήλοβιτς), διέθεταν 830.000 άνδρες.

Στη διάρκεια του 1943, το μεγαλύτερο τμήμα του Γιουγκοσλαβικού εδάφους πέρασε στον έλεγχο του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού. Τον Αύγουστο του 1944, η δύναμη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, είχε φτάσει σε 15 σώματα με 50 μεραρχίες, 30 ανεξάρτητες ταξιαρχίες και 130 μονάδες ανταρτών.

Σύνολο 500.000 άνδρες.

Το 1944, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός άρχισε την επίθεση για την απελευθέρωση της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Δαλματίας, επίθεση που τέλειωσε νικηφόρα στα τέλη του 1944.

Στις μάχες για την απελευθέρωση της Βόρειας Σερβίας και του Βελιγραδίου, με βάση τη συμφωνία ανάμεσα στην Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας και την κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης, πήραν μέρος και μονάδες του Κόκκινου Στρατού.

Ο ηρωικός αγώνας των Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών και αντιφασιστών, παρτιζάνων, με μεγάλες θυσίες, κατόρθωσε να καθηλώσει 30 έως 40 Γερμανικές μεραρχίες και συνέβαλε σημαντικά στη νίκη των λαών για τη συντριβή του φασισμού.

Στον πόλεμο, έπεσαν πάνω από 50.000 μέλη του ΚΚ Γιουγκοσλαβίας, (ανάμεσά τους και 10 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του) και πολύ περισσότερα μέλη της Ένωσης της Κομμουνιστικής Νεολαίας της Γιουγκοσλαβίας.

Έδωσαν τη ζωή τους 305.000 αντιφασίστες αγωνιστές.

Πάνω από 425.000 στρατιώτες και αξιωματικοί τραυματίστηκαν.

Οι θυσίες των λαών της Γιουγκοσλαβίας ανέρχονται συνολικά σε πάνω από 1.700.000 δολοφονημένους και σκοτωμένους.

Μια απο τις ξεχωριστές πλευρές αυτού του αντιφασιστικού αγώνα στην Γιουγκοσλαβία, είναι και η ίδρυση και ηρωική δράση της "1ης Προλεταριακή Ταξιαρχίας", που ιδρύθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα το 1941 στην Βοσνία.

Αρχηγός της ήταν ο Κότσα Πόποβιτς, βετεράνος εθελοντής του Ισπανικού εμφυλίου.Κατά την ίδρυση της, αποτελούνταν απο 1.200 μαχητές (οι περισσότεροι, 750, θα σκοτωθούν πριν από την λήξη του πολέµου). Ξεχώριζε από τις υπόλοιπες Παρτιζάνικες µονάδες εξαιτίας του υπερτοπικού της χαρακτήρα (δρούσε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γιουγκοσλαβίας), της πολυεθνικής της σύνθεσης και απο το γεγονός ότι όλα τα μέλη της ήταν εργάτες και εργάτριες (όπως δήλωνε και το όνομα). Η σημαία της είχε χρώμα κόκκινο, µε έμβλημα το πεντάκτινο αστέρι και το σφυροδρέπανο.

Η 1η Προλεταριακή Ταξιαρχία μέτρησε 530 μάχες και 20.000 χιλιόμετρα στο ενεργητικό της, 15.000 µέλη και 7.500 νεκρούς.

Η μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία, παρά τις αδυναμίες και τις μεγάλες αντιφάσεις της, αποτέλεσε λαμπρό παράδειγμα συνύπαρξης διαφορετικών μειονοτήτων και εθνοτήτων στη περιοχή των Βαλκανίων. Σέρβοι, Ρομά, Κροάτες, Σλοβένοι, Βόσνιοι, Μαυροβούνιοι, Σλαβομακεδόνες, Αλβανόφωνοι, Εβραίοι, συνυπήρξαν ειρηνικά για 45 χρόνια.

Αυτή η ειρηνική συνύπαρξη ανατράπηκε, με την παρέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που ενίσχυσαν και αξιοποιήσαν και τοπικούς εθνικισμούς.

Είναι μια σημαντική ιστορική εμπειρία, ανεξάρτητα απο την μετέπειτα πορεία και τις θέσεις του Κ.Κ Γιουγκοσλαβίας και του Τίτο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους