Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν γνήσιο τέκνο της γενιάς μου βλέπω μουντιάλ. Χωρίς να είμαι ιδιαίτερα ποδοσφαιρόφιλος.

Περισσότερο κάθε τέσσερα χρόνια παρακολουθώ μουντιάλ σαν σπονδή στην παιδική μου ηλικία, τότε που κάναμε ουρά στα μαγαζιά που είχαν την σπάνια τότε τηλεόραση για να δούμε υψηλής ποιότητας μπάλα, μπουχτισμένοι από το τουρλουμπούκι που ήταν το τοπικό ποδόσφαιρο.

Ο καθένας προσέχει στα ματς ότι ταιριάζει στις προτιμήσεις του.

Άλλοι για τις ικανότητες των ομάδων και των παικτών.

Άλλοι για τα στοιχήματα.

Κάποιοι για να βρουν κάτι να ταυτιστούν και να φανατιστούν.

Μερικοί για την (σπάνια γενικώς) ομορφιά του θεάματος.

Εγώ παρατηρώ τα περιφερειακά θέματα.

Βλέπω το γλέντι στις κερκίδες και συγκρίνω τις αντιδράσεις των διαφορετικών εθνοτήτων.

Χαίρομαι με την εκδηλωτικότητα των Λατινοαμερικανών αλλά και το καρναβάλι των Αμερικάνων φιλάθλων.

Μετρώ την συμμετοχή των γόνων μεταναστών που διαπρέπουν σε ομάδες χωρών που υποτίθεται ότι η κοινή γνώμη τους ανησυχεί για την «εισβολή» τους στις κοινωνίες τους.

Η εθνική Γαλλίας που χθες κέρδισε 4-1 την Νορβηγία είχε σχεδόν αποκλειστική συμμετοχή έγχρωμων ανθρώπων.

Αλλά δεν είναι η μόνη.

Αλλά και χαίρομαι το πνεύμα του ευ αγωνίζεσθαι μεταξύ των παικτών των αντίπαλων ομάδων.

Κερδισμένοι ή χαμένοι αγκαλιάζονται και χαιρετιούνται φιλικά μετά από κάθε ματς.

Ένα ευχάριστο μήνυμα, μια γέφυρα συνεννόησης μεταξύ των λαών. (Κρίμα που δεν θα έχουμε ματς ΗΠΑ - Ιράν…) Φαντάζομαι κάποιοι γκρινιάζουν, ότι είναι άλλο ένα κερδοσκοπικό πανηγύρι, με προβλέψιμο αποτέλεσμα: το χρήμα θα κερδίσει.

Αλλά υπάρχει και το Πράσινο Ακρωτήριο… Η μπάλα έχει ομορφιά. Δεν είναι τυχαίο το τεράστιο, παγκόσμιο, κοινό που έχει δημιουργήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους