Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γορίτσα - Η κρυφή γοητεία ενός αρχαιολογικού περίπατου μια ανάσα από τον Βόλο Ο λόγος για τη Γορίτσα.

Με τον ξενόγλωσσο αυτό γεωγραφικό όρο είναι στο Πήλιο και τον Βόλο γνωστός ο πετρωτός λόφος που υψώνεται ανατολικά από την πόλη, με τις νότιες παρυφές του να βρέχονται από τον Παγασητικό. Η Γορίτσα (από το σλάβικο gor ίσον βουνό και το υποκοριστικό ίτσα που σημαίνει βουναλάκι ή λοφίσκο) έχει υψόμετρο 200 μέτρα, ενώ σχηματίζει την τελευταία έξαρση προς τα νότια του Πηλίου πριν βυθιστεί στη θάλασσα.

Όλα τα επιφανειακά οικοδομικά της λείψανα μαρτυρούν την ταυτότητα της αρχαίας πόλης και του τείχους που την προστάτευε.

Από μια εγχάρακτη επιγραφή που βρέθηκε στην ανατολική πύλη με τον τίτλο ΔΙΟΣ ΜΙΛΙΧΟΥ, τεκμαίρεται ότι το βουνό ήταν από τα αρχαία χρόνια αφιερωμένο στη λατρεία του Δία.

Η μεγάλη πληγή της Γορίτσας είναι η λειτουργία της τσιμεντοβιομηχανίας στις υπώρειες ακριβώς του λόφου. «Πρωτοείδα τη Γορίτσα νήπιο όταν η μάνα μου με πήγε πρώτη φορά για να με κοινωνήσει στο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής.

Έκτοτε πήγαινα θέλοντας και μη κάθε χρόνο, την Παρασκευή της Ζωοδόχου Πηγής, μετά το Πάσχα, oδοιπορώντας από το παλιό μονοπάτι που ξεκινούσε απέναντι από το σημερινό Στάδιο.

Κι ύστερα από τη λειτουργία και τον σχετικό τζερτζελέ με τα πήλινα κυπελάκια που γεμίζαμε με αγίασμα, – που σαν παιδιά χρησιμοποιούσαμε για σφύριγμα -, κατηφορίζαμε, επιλέγαμε μια σκιά, κάτω από ένα πεύκο και ξεδιπλώναμε, συντροφιές-συντροφιές, τις καρό πετσετούλες με τα κεφτεδάκια και τα κόκκινα αυγά, τρώγαμε κι ύστερα ψάχναμε κάποια αλάνα ανάμεσα από θάμνους και κυπαρίσσια κι αφού βάζαμε δυό πέτρες για δοκάρια παίζαμε τη λαστιχένια μπάλα μας. Τη Γορίτσα τη βλέπαμε, σα μεγαλώσαμε, γυμνή και καραφλάτη και δε μας έκανε πια καμιάν εντύπωση.

Πέρασαν τα χρόνια, η Γορίτσα φυτεύτηκε, αναζωογονήθηκε, πρασίνισε.

Ωστόσο από τη νότια κάτοψή της τα φαγωμένα βράχια έμοιαζαν ανοιχτές πληγές.

Τα νταμάρια που έμειναν από τα τέλη του 19ου αιώνα ίδια κι απαράλλαχτα, κόλλησαν στη φαντασία μας τη μορφή ενός βουνού ρουφηγμένου από τους δαίμονες κι έτσι δε θέλαμε να ανεβούμε ως εκεί.

Μας ανέβασε όμως αργότερα η σφοδρή επιθυμία να δούμε ανέξοδα τα ματς του τοπικού Ολυμπιακού.

Κι έτσι, σκαρφαλωμένοι στα πρανή της Γορίτσας, αράζαμε στις σκαλωσιές του λόφου και ανάμεσα από φύλλα και πευκοβελόνες, λουκάνικα και πασατέμπο χειροκροτούσαμε τα γκολ του Μποτίνου και του Γιαλατζή, στο ξερό γήπεδο του Εθνικού Σταδίου..» Η συνέχεια του κείμενο εδώ: https://elliniko-panorama.gr/goritsa-i-kryfi-goiteia-enos-archaiologikou-peripatou-mia-anasa-apo-to-volo Κείμενο: Κυριάκος Παπαγεωργίου Φωτογραφίες: Δημήτρης Ευαγγελόπουλος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους