Χορεύουν τα κλεφτόπουλα / τ’ ανταρτόπουλα Χορεύουν τα κλεφτόπουλα, χορεύουν τα καημένα, Κι ένα μικρό κλεφτόπουλο δεν θέλει να χορέψει, Μον’ τ’ άρματά του έφτιαχνε, και τ’ άρματα του φτιάχνει, Και...

Πλήρες Κείμενο:

Χορεύουν τα κλεφτόπουλα / τ’ ανταρτόπουλα Χορεύουν τα κλεφτόπουλα, χορεύουν τα καημένα, Κι ένα μικρό κλεφτόπουλο δεν θέλει να χορέψει, Μον’ τ’ άρματά του έφτιαχνε, και τ’ άρματα του φτιάχνει, Και τραγουδούσε κι έλεγε κοιτώντας τ’ άρματα του. «Ντουφέκι μου περήφανο, σπαθί μου πέρα πέρα, πολλές φορές με γλίτωσες και τώρα γλίτωσε με! 12 χρόνους περπατώ αρματολός και κλέφτης, με το ντουφέκι στο πλευρό απ’ το πρωί ως το βράδυ, προσκέφαλο το χέρι μου και στρώμα το σπαθί μου, κι απόψε είδα όνειρο, κακό και μαυρισμένο.

Παιδιά μ’, αν με βρει σήμερα το θλιβερό το βόλι, φυλάξτε το ντουφέκι μου, τις δόλιες μου παλάσκες, τι του ανδρειωμένου τ’ άρματα δεν πρέπει να φοριούνται, μον’ πρέπει να είναι σ’ ερημιά, σε τρία σταυροδρόμια, κι όσοι διαβάτες κι αν διαβούν να τα καλημερίζουν «καλή σας μέρα, άρματα, - καλώς τους, τους διαβάτες, - άρματα, πού είν’ ο αφέντης σας, σας φύλαγε στη μέση; - Ο Χάρος τον εκάλεσε, τον έχει καλεσμένον» Το δημοσιεύει ο Παναγιώτης Αραβαντινός, το 1880 με τίτλο «Ο κλέφτης προορών το θάνατό του». Χορεύεται σε ρυθμό συρτό. Ο Κούφης το έχει σε παρτιτούρα, σε ρυθμό καλαματιανό.

Σε σύγχρονες ηχογραφήσεις γίνεται τσάμικο.

Πρόκειται για προεπαναστατικό, κλέφτικο τραγούδι, το οποίο τραγουδήθηκε πολύ στη διάρκεια της Κατοχής και της Αντίστασης.

Γράφει ο Βασίλης Μπαρτζιώτας: «Μόλις πάρθηκαν οι έξι σύντροφοι μας, μια απέραντη σιωπή, πραγματική μουγγαμάρα κυριάρχησε στο στρατόπεδο.

Ήμαστε όλοι βαρειόψυχοι για τους καλούς και αγαπημένους συντρόφους που χάναμε.

Οι δεσμώτες ήταν προετοιμασμένοι πολιτικά-ηθικά και για την υπέρτατη αυτή δοκιμασία.

Άλλο όμως να είσαι προετοιμασμένος και εντελώς διαφορετικό να παίρνουν το σύντροφό σου, που χρόνια ζούσατε μαζί και πριν λίγα λεπτά της ώρας ζωγραφίζατε την καινούρια ζωή, την ελεύθερη Ελλάδα! Μα η σιγή, τέτοιες στιγμές, δεν κρατάει πολύ.

Δεν τα χάναν οι ακροναυπλιώτες.

Θα το δείξει η παραπέρα πορεία τους, όταν όχι ένας-ένας, μα εξήντα, και εκατό και πάνω μαζί θα πέφτουν κάτω από σφαίρες των χιτλερικών κατακτητών.

Την σιγή εκείνη διέκοψε ο πειραιώτης κομμουνιστής Χρήστος Μαγκλάρας, με το κλέφτικο τραγούδι: Χορεύουν τα κλεφτόπουλα και ρίχνουν στο σημάδι κι ένα μικρό κλεφτόπουλο δεν παίζει δεν γελάει μον τ’ άρματά του κοίταγε και σιγανά τους λέει: Ο γερο-Μακέδος αγκαλιάζει τον τραγουδιστή και του κρένει με μάτια δακρυσμένα: — Γεια σου λεβέντη Μαγκλάρα! Όλοι ακολουθάνε τον Μαγκλάρα. Η Ακροναυπλία σιέται απτό λεβέντικο τραγούδι. Οι Πελοποννήσιοι και οι Ηπειρώτες αρχίζουν τον χορό.

Τουφέκι μου περήφανο και συ σπαθί μου τιμημένο πόσες φορές με σώσατε γλιτώστε με και τώρα.

Απόψε είδα όνειρο στον ύπνο μου απάνω Τουφέκι μου ήσουν θρύψαλα και συ σπαθί σπασμένο και σεις πιστόλια μ’ όμορφα στον τοίχο κρεμασμένα... Από τότε το τραγούδι αυτό έγινε το πιο αγαπημένο τραγούδι των ακροναυπλιωτών.

Μ’ αυτό το τραγούδι θα πέσουν τρυπημένοι απ’ τις σφαίρες οι ακροναυπλιώτες στο Κούρνοβο, τον Ιούνη 1943, οι ακροναυπλιώτες στο «Θυσιαστήριο της λευτεριάς» στην Αθήνα, τον Μάη 1944... Τον λόγο δεν απόσωσε τον λόγο δεν απόσωσε τρεις τουφεκιές ακούστηκαν ψηλά από τη ράχη.

Η μια τον βρήκε στα πλευρά και η δεύτερη στα στήθια και η τρίτη η πιο φαρμακερή μες της καρδιάς τα φύλλα! Το τραγούδι τούτο, θλιβερό μα και ηρωικό, μας σχίζει την καρδιά στα στήθια… Μα οι άνθρωποι και στις δυσκολίες, στον μεγάλο πόνο και στη χαρά, πάντα θέλουν το τραγούδι! Στις 6 του Ιούνη 1943 οι Ιταλοί κατακτητές πήραν από το στρατόπεδο της Λάρισας και εκτέλεσαν στην ορεινή τοποθεσία Κούρνοβο 106 αιχμάλωτους αγωνιστές.

Ανάμεσα τους σκοτώθηκαν 54 ακροναυπλιώτες, μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.

Ήταν η πρώτη μαζική εκτέλεση ακροναυπλιωτών! 54 αγωνιστές της Ακροναυπλίας μαζί με τους άλλους 56 πατριώτες-δεσμώτες των Ιταλών κατακτητών πλήρωσαν βαρύ το φόρο του αίματος, έδοσαν τη ζωή τους σπονδή στον αγώνα για τη λευτεριά.

Ανατρίχιασε η Αθήνα, οι πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας, απ’ την Αθήνα, τις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας, απτό αποτρόπαιο αυτό έγκλημα των καταχτητών, που παραβίασαν και τις πιο στοιχειώδεις αρχές του Διεθνούς Δικαίου σε περίοδο πολέμου.

Δεν μπόρεσαν να απαντήσουν στα επανειλημμένα χτυπήματα των ανταρτών, να πολεμήσουν σαν άνδρες και ξεθύμαναν στα 1943 σε φυλακισμένους, σε ανθρώπους που ήταν στα στρατόπεδα της διχτατορίας από το 1936!! Οι 106 αγωνιστές (ακροναυπλιώτες και άλλοι πατριώτες), αντίκρισαν λεβέντικα, ηρωικά τον θάνατο στο Κούρνοβο.

Λίγο πριν εκτελεστούν ζήτησαν να χορέψουν... Είναι ωραίο το Κούρνοβο, ιδίως το καλοκαίρι, με τα μεγάλα του πλατάνια και τα έλατα, με τα γάργαρα νερά και ολόγυρα λιβάδι, όπου τα πουλιά κελαηδούν τις γλυκειές μελωδίες τους.

Σ’ αυτή τη γραφική τοποθεσία θα αποχαιρετούν τη ζωή οι 106.

Όχι με κλάματα, μα με χορό, γέλιο και τραγούδια.

Θα πεθάνουν ηρωικά, όπως και έζησαν ηρωικά, εκπληρώνοντας το ύστατο χρέος τους στο λαό, στην Ελλάδα! Ο χορός συνεχίζεται.

Αντηχούν τα δημοτικά και τα επαναστατικά τραγούδια. Ο Παύλος Μπομποτάς τραγουδά το επαναστατικό «Ο Βάλτος δεν προσκύνησε...». Ο Χρήστος Μαγκλάρας αρχίζει το τραγούδι «Χορεύουν τα κλεφτόπουλα» και τον συνοδεύουν οι 105 σύντροφοί του.

Όταν ακούστηκε η τελευταία στροφή του τραγουδιού: Τρεις τουφεκιές του ρίξανε ψηλά από τη ράχη... Η μια τον βρήκε στα πλευρά και η δεύτερη στα στήθια και η τρίτη η πιο φαρμακερή μες της καρδιάς τα φύλλα! οι 106 σύντροφοι σφίξανε κλεφτικά — χαιρετισμό στους αντάρτες του ΕΛΑΣ.

Τελείωσαν το χορό με τις αθάνατες στροφές της «Διεθνούς»: Στην αγώνα ενωμένοι κι ας μη λείψει κανείς Ω! νάτη μας προσμένει στον κόσμο η Διεθνής.

Οι ιταλοί φασίστες μένουν κατάπληκτοι μπροστά στον ηρωισμό των ακροναυπλιωτών και των άλλων αγωνιστών! Όταν σε λίγο ακούστηκαν οι ομαδικοί πυροβολισμοί του εκτελεστικού αποσπάσματος, οι 106 αγωνιστές έπεφταν στη γη την καρποφόρα, ζητωκραυγάζοντας: — Ζήτω το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας! — Ζήτω η Ελλάδα! — Ζήτω η Σοβιετική Ένωση! Η Κομματική Οργάνωση Αθήνας (ΚΟΑ) και το ΕΑΜ Αθήνας, με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, καθόρισαν για τις 25 του Ιούνη 1943 μια μεγάλη εθνική παλλαϊκή εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στη χιτλερική επιστράτευση και την ομαδική αυτή σφαγή των αγωνιστών μας στο Κούρνοβο…» Στις εκτελέσεις χόρευαν τα κλεφτόπουλα, στα βουνά τα ανταρτόπουλα: Χόρευαν τα ανταρτόπουλα και ρίχνουν το λιθάρι μόνο ένα μικρό ανταρτόπουλο δεν θέλει να χορέψει Με τ’ άρματα εμίλαγε και στ’ άρματα του λέγει: Ντουφέκι μου περήφανο, σπαθί μου ζηλεμένο Πόσες φορές με σώσατε επάνω στον αγώνα Ντουφέκι μου συντρίμματα, σπαθάκι μου ριγμένο και συ μαχαίρι μου όμορφο στο χώμα πεταμένο το λόγο δεν απόσωσε, το λόγο δεν αποείπε Τρεις ντουφεκιές του ρίξανε φασίστες απ’ τη ράχη η μια τον βρίσκει στην καρδιά, η δεύτερη στα στήθη κι τρίτη η πιο φαρμακερή μες στης καρδιάς τα βάθη Το δημοσιεύει η Μπουσχότεν, σε μια παραλλαγή της Μακεδονίας. Το ακούμε από τον Τζίμη Πανούση, στο πρώτο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους