"Μα γιατί με γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους; Και μόλις πει το ίδιο πράγμα ο πατέρας τους ή φωνάξω, αμέσως σκίζονται να κάνουν ό,τι είπα;" Η εξήγηση είναι εξής πολύ απλή: Όταν το παιδί...

Πλήρες Κείμενο:

"Μα γιατί με γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους; Και μόλις πει το ίδιο πράγμα ο πατέρας τους ή φωνάξω, αμέσως σκίζονται να κάνουν ό,τι είπα;" Η εξήγηση είναι εξής πολύ απλή: Όταν το παιδί έχει μάθει ότι -οριακά- θα το παρακαλέσεις για να μαζέψει τα παιχνίδια του, ξέρει πολύ καλά, ότι η πρώτη φορά είναι απλά προειδοποίιηση.

Επίσης όταν εσύ απλά φωνάζεις από την κουζίνα και το παιδί είναι στην άλλη πλευρά του σπιτιού, μάντεψε ποιος ξελαρυγγιάζεται τζάμπα; ...Εσύ! Γιατί για το παιδί, η φωνή σου από μακριά είναι απλώς «βαβούρα», κάτι σαν την τηλεόραση που παίζει στο βάθος, για ώρες, Κανείς δε βλέπει, ούτε ακούει.

Απλά είναι ανοιχτή.

Δεν το εκλαμβάνει ως οδηγία, αλλά ως μια μακρινή ηχώ που μπορεί εύκολα να αγνοήσει.

Γιατί όμως ο μπαμπάς ή η δική σου τελική έκρηξη φέρνουν αμέσως αποτέλεσμα; Επειδή τα παιδιά έχουν γίνει άριστοι αναλυτές της συμπεριφοράς μας.

Έχουν μάθει να αποκωδικοποιούν πότε πραγματικά εννοούμε αυτό που λέμε.

Όταν ο πατέρας τους μιλήσει (συνήθως με πιο μπάσα, σταθερή φωνή και χωρίς τις προηγούμενες 24 αποτυχημένες προσπάθειες) ή όταν εσύ φτάσεις στο αμήν και αρχίσεις να φωνάζεις, το παιδί λαμβάνει το σήμα: «Ώπα, τώρα το εννοεί.

Τώρα τελείωσαν τα ψέματα, πρέπει να κινηθώ». Με λίγα λόγια, τα έχουμε εκπαιδευτεί να αντιδρούν μόνο στην απειλή της έκρηξης ή στην αλλαγή του σκηνικού.

Άρα γιατί να φωνάζεις από το υπερπέραν για να σε ακούσει, αντί να πας κοντά και να εννοείς ό,τι λες; 😉 *Βάζω τον μπαμπά διότι αυτό ισχύει στις περισσότερες οικογένειες. Στη θέση του μπαμπά θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους