Original Post

Πλήρες Κείμενο:

MADE IN JAPAN Takeshita - Harajuku Tokyo και τα λοιπά - Πατρινό καρναβάλι για πάντα Ξυπνήσαμε με το πάσο μας να μαζέψουμε λίγο τις βαλίτσες και τα κομμάτια μας, αφού έγιναν αυτά, ξεκινήσαμε για να κατακτήσουμε την πόλη! (#not) Η Κάτσικο εμφανίστηκε ντυμένη λες και θα πήγαινε σε τριτοτέταρτο μπουζούκι, δεν κρατήθηκα και της την είπα, "καλέ που πας έτσι;" Η Κάτσικο χαμογέλασε με νόημα, γιατί η Κάτσικο γνώριζε! Είναι μου λέει το outfit μου για το Harajuku.

Καλά ό,τι πεις.

Από ναούς, μας είχε απομείνει ο Meiji Shrine-Σιντοιστικός κ αυτός, γενικά όπου βλέπεις temple είναι βουδιστικός και όπου shrine οι σιντοιστικοί που διώχνουν τα κακά τα πνεύματα.

Αυτή τη φορά μας άρεσε πολύ το δάσος που περικλείει το Ναό, ενώ ο Meiji δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. 'Ασε που πάλι σε γάμο πέσαμε, αυτή τη φορά είδαμε όλη την πομπή.

Συνεχίσαμε προς το εμπορικό κέντρο, γι αρχή χτυπήσαμε ένα παγωτάκι από μάτσα.

Γενικά το μάτσα το τιμήσαμε σε διάφορες μορφές, παγωτό, τσάι, σοκολατάκια.

Ωραίο ήταν, σου άφηνε μια χορταρίλα στο στόμα αλλά τη συνήθιζες.

Σημειώστε ότι εκτός από χάζι πολλών διαστάσεων, στο δρόμο αυτό θα βρεις σουβενίρ και ψώνια στις καλύτερες τιμές.

Πήραμε μαγνητάκια, μπλουζάκια, εγώ χτύπησα και ντιζαινάτη τσάντα με έκπτωση, η ώρα μας περνούσε πολύ ευχάριστα. Στην Ιαπωνία έχουν αδυναμία στα Pet cafe.

Τα cat cafe έχουν την τιμητική τους-είχαμε πετύχει κάμποσα, αλλά αυτό που είδα στην Takeshita θα μου μείνει αξέχαστο. Γουρουνο-καφέ! Κάθεσαι για καφέ και σου την πέφτουν τα γουρούνια.

Τα κονονικά γουρούνια, όχι τα μεταφορικά.

Δηλαδή θα πάω σε καφέ για να χαιδευτώ με γουρούνια;; ε ρε μούρλα.

Μέσα σε όλα τα περίεργα που βλέπαμε στο δρόμο, ήταν Γιαπωνέζοι που έσπρωχναν παιδικό καροτσάκι. 'Εσκυβες να δεις καμιά χαριτωμένη φατσούλα, όμως αντί για παιδί, έβλεπες σκυλί.

Παιδιά δεν κάνουν, βγάζουν τα σκυλιά βόλτα με τα καρότσια λες και δεν έχουν πόδια να περπατήσουν, χοληστερίνη θα ανεβάσουν με τόσο καθησιό οι μούργοι.

Από την πρώτη μέρα είχαμε παρατηρήσει τις ιδιόρρυθμες εμφανίσεις των νέων, εδώ όμως το εκκεντρικό αποκτούσε άλλη διάσταση.

Οι εμπνευσμένες τους φορεσιές ήταν απαράμιλλης αισθητικής, είχα διαρκώς το κινητό ανά χείρας και δεν προλάβαινα τα κλικ, όσο μπορούσα διακριτικά, αλλά τι να έκανα, τυφλώθηκα η γυναίκα με όσα αντίκρυσα.

Δεν είμαι καμιά συντηρητικούρα, αλλά τέτοια στιλιστική παρέμβαση δεν την περίμενα.

Δείτε στις φωτογραφίες και θα καταλάβετε.

Αρχικά το στυλ που λανσάρεται ευρέως είναι το Λώρα 'Ινγκαλς από το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι.

Τρομερή έμπνευση.

Η κατηγορία που παίζει δυνατά στην πόλη είναι το Outfit αθώα, στραβοκάνα λολίτα. 'Οπως και η κατηγορία wannabe σκληρή γκοθού.

Και μιά τρίτη άσχετη κατηγορία που χαρακτηρίζεται δύσκολα, είναι το φοράω ότι βρίσκω μπροστά μου, κανονικό ρούχο, πιτζάμα, χαλάκι, βελέντζα ακόμη και πορτατίφ.

Νομίζω βρήκα και το νικητή.

Μου κόπηκε η λαλιά.

Ενώ μια τεράστια ταμπέλα σε πολυκατάστημα δεν άφησε αμφιβολίες για τις τάσεις του φετινού χειμώνα. ‘Αντρας με φόρμα από χόρτα.

Το γρασίδι είναι must.

Ξαφνικά η Κάτσικο έδειχνε τρομερά μονότονη μπροστά τους, την πήγαινες και σε μοναστήρι.

Τα ανάλογα οutfit υπήρχαν στις βιτρίνες και για το κατοικίδιό σας.

Σάββατο μεσημέρι μπούκωσαν τα πάντα.

Ούτε βήμα έκανες από τον κόσμο.

Με τέτοιο χάζι βέβαια δεν θέλαμε να το κουνήσουμε ρούπι.

Κάναμε ένα μπρέικ σε μια ακόμη πράσινη ταράτσα, με ένα ασορτί μάτσα λάτε που αγάπησα πολύ.

Να εμπεδώσουμε αυτά που αντίκρυσαν τα όμορφα ματάκια μας.

Αργότερα, συνεχίσαμε για μια διαφορετική περιοχή τα Roppongi Hills, που είναι λίγο πιο μπουρζουαζέ, με στόχο να δούμε ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης, the Mori Art Museum, το οποίο βρίσκεται μέσα σ ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο.

Χαζολογήσαμε λίγο μέσα στο εμπορικό, φάγαμε κάτι, αλλά ξεχάσαμε όμως να τσεκάρουμε τα ωράρια του μουσείου, όταν πήγαμε να βγάλουμε εισιτήρια ήταν ήδη sold out . Κουβά κι αυτό.

Συμβαίνουν αυτά, ολόκληρο βιβλίο μπορώ να γράψω για όσα αξιοθέατα έχω χάσει για τον ένα ή τον άλλο λόγο σε κάθε ταξίδι.

Βγήκαμε έξω στη νύχτα, όπου οι μη Χριστιανοί έχουν στολίσει τα πάντα από αρχές Νοέμβρη-ούτε η Δύση τους πρόλαβε τόσο νωρίς.

Κατεβήκαμε μια τελευταία βόλτα στη Ginza για να τη δούμε φωτισμένη.

Ούτε έτσι όμως προέκυψε κάποιο δυνατό κλικ.

Και καταλήξαμε για μπύρες σε μια μπυραρία αγγλικού τύπου έξω από το σπίτι μας για να σβήσουμε τη μέρα, όπως και την παραμονή μας στο Τόκιο.

Την επόμενη αναχωρούσαμε για το Κιότο και νιώθαμε αδημονία. Το Τόκιο έχει μια άγρια ενέργεια που μας είχε εξουθενώσει.

Οι άμαθοι στις ατελείωτες μετακινήσεις Σαλονικείς, χορτασμένοι από τους ρυθμούς της μεγαλούπολης, λαχταρούσαμε λίγη περισσότερη επαφή με το ιαπωνικό παραδοσιακό στοιχείο, αλλά και τη μεγαλοπρέπεια της φύσης στην εξοχή.

Η ιαπωνική κουλτούρα είχε αρχίσει να μας ιντριγκάρει.

Ξέραμε ότι μακριά από το χαοτικό Τόκιο, εκτός από τα τοπία, θα ερχόμασταν λιγάκι πιο κοντά σε νοοτροπίες, συμπεριφορές και την ιδιοσυγκρασία των ντόπιων.

Τα μνημεία και τη φύση θα τα εξερευνούσαμε.

Και ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα μας εντυπωσίαζαν.

Τους ανθρώπους άραγε θα φτάναμε να τους πλησιάσουμε καθόλου; Πίσω από μια προσεχτικά καλλιεργημένη ευγένεια υπήρχαν παγωμένες εκφράσεις, μια προφανής δυσκολία επαφής.

Η χώρα σου προσφέρει απλόχερα όλα τα προνόμια της ξακουστής ιαπωνικής οργάνωσης. Οι κάτοικοί της όμως, κρατούν τους θησαυρούς τους για τον εαυτό τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους