Όταν ο Δήμος Ρόδου Κυνηγά τις Γάτες, Αντί την Παρανομία Καταγγελία – Δελτίο Παρέμβασης Άλλη μία υπόθεση έρχεται να αποδείξει, ότι σε αρκετούς δήμους της χώρας η διαχείριση των αδέσποτων εξακολουθεί...

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο Δήμος Ρόδου Κυνηγά τις Γάτες, Αντί την Παρανομία Καταγγελία – Δελτίο Παρέμβασης Άλλη μία υπόθεση έρχεται να αποδείξει, ότι σε αρκετούς δήμους της χώρας η διαχείριση των αδέσποτων εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται όχι ως υποχρέωση προστασίας της ζωής, αλλά ως πρόβλημα που «λύνεται» με την απομάκρυνση των ίδιων των ζώων. Στη Ρόδο, έξι αδέσποτες γάτες που φροντίζονται καθημερινά από κάτοικο της περιοχής και έχουν βρει το ασφαλές τους σημείο διαβίωσης, κινδύνευσαν να απομακρυνθούν ύστερα από καταγγελία γείτονα, που δήλωσε ότι ενοχλείται από την παρουσία τους.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, υπήρξε προσπάθεια περισυλλογής τους από συνεργείο του Δήμου, χωρίς να συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις.

Η εξέλιξη αυτή προκαλεί εύλογη αγανάκτηση.

Οι γάτες αυτές δεν ήταν εγκαταλελειμμένες.

Δεν ήταν τραυματισμένες.

Δεν αποτελούσαν αποδεδειγμένα κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, ή ασφάλεια.

Αντιθέτως, ήταν ζώα που σιτίζονταν, παρακολουθούνταν και φροντίζονταν από πολίτη, όπως ακριβώς προβλέπει η ελληνική νομοθεσία για τα αδέσποτα ζώα.

Και όμως, αντί ο Δήμος να προστατεύσει τη νομιμότητα, φέρεται να επιχείρησε να απομακρύνει τα ίδια τα ζώα, επειδή κάποιος τα θεωρούσε... ενοχλητικά.

Αυτό όμως δεν είναι εφαρμογή του νόμου.

Είναι υποχώρηση στις πιέσεις εκείνων που αντιμετωπίζουν κάθε μορφή ζωής ως εμπόδιο.

Η ύπαρξη ενός αδέσποτου ζώου σε μια γειτονιά, δεν αποτελεί από μόνη της λόγο απομάκρυνσής του.

Η ελληνική νομοθεσία είναι σαφής: Τα αδέσποτα έχουν δικαίωμα να παραμένουν στο οικείο περιβάλλον τους, μετά τη στείρωση, τον εμβολιασμό και τη σήμανσή τους, εκτός εάν υπάρχουν συγκεκριμένοι και νόμιμοι λόγοι, που επιβάλλουν διαφορετική διαχείριση.

Η έννοια του «δεν τα θέλω έξω από το σπίτι μου», δεν δημιουργεί δικαίωμα εκδίωξης των ζώων.

Εάν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε κάθε γειτονιά θα μπορούσε να αδειάζει από αδέσποτα, με μία απλή καταγγελία.

Η χώρα θα είχε μετατραπεί σε μια ατελείωτη επιχείρηση μετακίνησης ζώων, χωρίς κανένα επιστημονικό, ή νομικό κριτήριο.

Αυτό όχι μόνο παραβιάζει τη νομοθεσία, αλλά δημιουργεί και νέα προβλήματα.

Οι γάτες είναι έντονα χωροκρατικά ζώα.

Επιστρέφουν στον χώρο τους, ή αντικαθίστανται από άλλες, μη στειρωμένες γάτες.

Η αυθαίρετη απομάκρυνσή τους, δεν λύνει κανένα πρόβλημα.

Απλώς το μεταφέρει αλλού.

Ευτυχώς, στην υπόθεση της Ρόδου, υπήρξαν ενεργοί πολίτες και φιλόζωοι, που αντέδρασαν άμεσα.

Η παρουσία τους απέτρεψε, σύμφωνα με τις πληροφορίες, την απομάκρυνση των έξι γατών.

Αυτό αποδεικνύει κάτι πολύ σημαντικό.

Όταν οι πολίτες γνωρίζουν τα δικαιώματα των ζώων και δεν φοβούνται να παρέμβουν, μπορούν να αποτρέψουν αυθαίρετες ενέργειες.

Η κοινωνία δεν μπορεί να παραμένει θεατής.

Κάθε φορά που επιχειρείται παράνομη περισυλλογή υγιών αδέσποτων ζώων, κάθε φορά που ένας δήμος λειτουργεί έξω από το πνεύμα και το γράμμα της νομοθεσίας, οι πολίτες έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να ζητούν εξηγήσεις.

Να απαιτούν έγγραφες αποφάσεις.

Να ζητούν τα νόμιμα παραστατικά.

Να απαιτούν διαφάνεια.

Να καταγράφουν τα περιστατικά.

Να ενημερώνουν τις αρμόδιες αρχές.

Γιατί διαφορετικά, η αυθαιρεσία γίνεται κανονικότητα.

Το πιο ανησυχητικό είναι, ότι τέτοιες πρακτικές στέλνουν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο μήνυμα στην κοινωνία.

Διδάσκουν ότι όποιος ενοχλείται από ένα ζώο, μπορεί να απαιτεί την εξαφάνισή του.

Ότι αντί να καλλιεργείται η συνύπαρξη, επιβραβεύεται η μισαλλοδοξία απέναντι στη ζωή.

Ότι αντί να προστατεύονται οι εθελοντές που αφιερώνουν χρόνο, χρήμα και ψυχή για τα αδέσποτα, βρίσκονται συνεχώς αντιμέτωποι με απειλές, καταγγελίες και υπηρεσιακές παρεμβάσεις.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν επιβαρύνουν την κοινωνία.

Αντίθετα, καλύπτουν κενά που συχνά αφήνει η ίδια η Πολιτεία.

Χωρίς αυτούς, χιλιάδες ζώα θα είχαν πεθάνει από πείνα, δίψα, ασθένειες, ή κακοποίηση.

Και όμως, αντί να στηρίζονται, αντιμετωπίζονται πολλές φορές σαν να είναι οι ίδιοι το πρόβλημα.

Αυτό πρέπει να σταματήσει.

Οι δήμοι δεν υπάρχουν για να ικανοποιούν κάθε απαίτηση, όσων δεν ανέχονται την παρουσία ενός ζώου.

Υπάρχουν για να εφαρμόζουν τον νόμο.

Να προστατεύουν τη δημόσια υγεία, με επιστημονικό τρόπο.

Να υλοποιούν προγράμματα ευζωίας.

Να φροντίζουν τα αδέσποτα.

Να συνεργάζονται με τους εθελοντές.

Να ενημερώνουν τους πολίτες.

Όχι να δημιουργούν κλίμα φόβου και ανασφάλειας.

Η υπόθεση της Ρόδου αποτελεί μία ακόμη υπενθύμιση, ότι τα δικαιώματα των αδέσποτων δεν είναι θεωρητικά.

Ισχύουν στην πράξη.

Και όταν παραβιάζονται, οφείλουν να ενεργοποιούνται όλοι οι μηχανισμοί ελέγχου.

Κανένας δήμος δεν μπορεί να λειτουργεί σαν να βρίσκεται υπεράνω της νομοθεσίας.

Κανένας πολίτης δεν μπορεί να αποφασίζει ποιο ζώο έχει δικαίωμα να ζήσει στη γειτονιά και ποιο όχι.

Και κανένας εθελοντής δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος, απέναντι σε τέτοιες πρακτικές.

Το περιστατικό αυτό είχε ευτυχώς θετική κατάληξη.

Οι έξι γάτες σώθηκαν.

Όμως το ερώτημα παραμένει: Πόσα αντίστοιχα περιστατικά δεν καταγράφονται ποτέ; Πόσα ζώα απομακρύνονται, χωρίς κανείς να το μάθει; Πόσοι πολίτες δεν γνωρίζουν, ότι η αυθαίρετη μετακίνηση αδέσποτων ζώων, μπορεί να αντίκειται στο ισχύον νομικό πλαίσιο; Η απάντηση βρίσκεται στην ενημέρωση, στην εγρήγορση και στη συλλογική δράση. Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, εκφράζει τη στήριξή του στους πολίτες και στους φιλόζωους, που παρενέβησαν άμεσα και απέτρεψαν την απομάκρυνση των έξι γατών.

Παράλληλα, ζητά πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης, διαφάνεια στις ενέργειες των αρμόδιων υπηρεσιών και πιστή εφαρμογή της νομοθεσίας για την προστασία των αδέσποτων ζώων.

Η υπεράσπιση της ζωής, δεν είναι υπόθεση λίγων.

Είναι ευθύνη όλων μας.

Γιατί μια κοινωνία που διώχνει τα πιο αδύναμα πλάσματά της, δεν γίνεται πιο καθαρή ούτε πιο ασφαλής. Γίνεται απλώς λιγότερο ανθρώπινη. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους