Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ζω σε μια πόλη που μοιάζει να έχει κηρύξει πόλεμο στους ίδιους της τους κατοίκους.

Μια πόλη σκαμμένη από άκρη σε άκρη, λες και κάποιος ψάχνει εδώ και χρόνια έναν χαμένο θησαυρό και αρνείται πεισματικά να παραδεχτεί ότι δεν υπάρχει.

Οι δρόμοι είναι ένα υπαίθριο τεστ αντοχής για αμορτισέρ, νεύρα και αξιοπρέπεια.

Χιλιάδες αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται καθημερινά, όχι σε οδικό δίκτυο, αλλά σε μια συλλογή από λακκούβες που συνδέονται μεταξύ τους με λίγη άσφαλτο για τα προσχήματα.

Το βράδυ, τα φώτα είναι προαιρετική πολυτέλεια· άλλωστε, γιατί να βλέπεις πού πηγαίνεις όταν μπορείς να ζήσεις τη συγκίνηση της έκπληξης; Το καλοκαίρι, το νερό εξαφανίζεται με τη συνέπεια δημόσιου ρολογιού.

Το αντλιοστάσιο, αυτός ο μυθικός ήρωας της τοπικής καθημερινότητας, λειτουργεί άψογα τον χειμώνα αλλά παθαίνει υπαρξιακή κρίση μόλις πιάσουν οι ζέστες.

Προφανώς και οι μηχανές έχουν δικαίωμα στις διακοπές τους.

Και μέσα σε όλα, η κοινωνική καθημερινότητα.

Μια ατελείωτη παρέλαση μικροπονηριάς, εκμετάλλευσης και της βαθιά ριζωμένης πεποίθησης ότι ο διπλανός δεν είναι συνάνθρωπος αλλά ευκαιρία.

Ο καθένας προσπαθεί να κερδίσει κάτι εις βάρος κάποιου άλλου, λες και η τιμιότητα είναι παλιά συνήθεια που καταργήθηκε ως ασύμφορη.

Όσο για την πολυκατοικία; Ένα ζωντανό κοινωνικό πείραμα.

Άνθρωποι που πλήρωσαν μια περιουσία για να αποκτήσουν ένα διαμέρισμα και αφιερώνουν τον χρόνο τους σε δολιοφθορές, μικρότητες και συμπεριφορές που θα ζήλευε και κακογραμμένη σαπουνόπερα.

Να κλέβεις τραπεζικές κάρτες που προορίζονται για άλλους ενοίκους δεν είναι εξυπνάδα ούτε μαγκιά· είναι η θλιβερή επιβεβαίωση ότι η μικρότητα μπορεί να κατοικεί άνετα πίσω από θωρακισμένες πόρτες και ακριβά πλακάκια.

Κάποτε οι πόλεις χτίζονταν για να υπηρετούν τους ανθρώπους.

Σήμερα, υπάρχουν πόλεις που μοιάζουν να δοκιμάζουν καθημερινά πόση ταλαιπωρία, πόση ανοχή και πόση αηδία μπορεί να αντέξει κανείς πριν πάψει να τις αποκαλεί σπίτι και αρχίσει να τις βλέπει ως μια μόνιμη άσκηση υπομονής.

Και το χειρότερο; Δεν είναι οι λακκούβες, ούτε οι διακοπές νερού, ούτε τα σβηστά φώτα.

Είναι η συνήθεια.

Η στιγμή που όλοι παύουν να αγανακτούν και αρχίζουν να λένε: «Έτσι είναι εδώ». Εκεί ακριβώς η παρακμή παύει να είναι πρόβλημα και μετατρέπεται σε τρόπο ζωής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους