Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ Να εστιάζουμε στη ζωή. . . Τα πάντα σε τούτο τον κόσμο ξεκίνησαν από μια σκέψη.

Τα μεγάλα γεγονότα γίνονται μεγαλύτερα επειδή όλο και περισσότεροι άνθρωποι επικεντρώνουν πάνω τους τη σκέψη τους, μετά την εμφάνισή τους.

Έτσι, αυτές οι σκέψεις και τα συναισθήματα κρατούν το γεγονός στην επικαιρότητα, στην πραγματικότητα της ζωής μας και το μεγεθύνουν.

Αν πάψουμε να το σκεφτόμαστε και επικεντρωθούμε στην αγάπη και τα αίτια που δημιουργούν ένα πρόβλημα, δεν θα έχει λόγο ύπαρξης.

Θα εξαφανισθεί. Η Μητέρα Τερέζα, που αναμφισβήτητα υπήρξε ένα λαμπρό πνεύμα, σε κάποια στιγμή είχε πει: «Δεν θα πάρω ποτέ μέρος σε αντιπολεμικό συλλαλητήριο.

Όταν οργανώσετε ένα συλλαλητήριο για την ειρήνη καλέστε με». Το κίνημα ενάντια στα ναρκωτικά δημιούργησε ουσιαστικά περισσότερα ναρκωτικά.

Κι αυτό συνέβη ακριβώς γιατί εστιάζουμε στο ανεπιθύμητο-στα ναρκωτικά! Συνεπής με τον προβληματισμό μου, θα προσπαθήσω φέτος να αποφύγω αυτή την παγίδα και αντί να ασχοληθώ με την καταστροφή, θα εστιάσω στη ζωή! Πιο συγκεκριμένα θα ασχοληθώ με τον ρόλο της ενθάρρυνσης στη σχέση μας με τους έφηβους.

Η ενθάρρυνση είναι διαδικασία κατά την οποία συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στα θετικά σημεία ενός ατόμου, για να καλλιεργήσουμε την αυτοπεποίθηση και την εκτίμηση στον εαυτό μας.

Όταν οι γονείς παραδεχτούν και αποδεχτούν τις ικανότητες του εφήβου τους, τότε μόνον είναι δυνατόν να τον ενθαρρύνουν.

Οι περισσότεροι τρόποι με τους οποίους οι γονείς μπορούν να ενθαρρύνουν τους εφήβους τους είναι πολύ απλοί.

Όταν εφαρμόζονται με συνέπεια, είναι βέβαιο ότι θα φέρουν μια αλλαγή στη σχέση του γονιού-εφήβου.

Στη σχέση σας με τον έφηβο, δώστε προσοχή στα θετικά σημεία.

Οι θετικές προσδοκίες και η ενθάρρυνση πάνε χέρι-χέρι.

Οι γονείς που ενθαρρύνουν δέχονται τα παιδιά τους όπως είναι και όχι όπως θα ήθελαν να είναι.

Δεν ζαλίζουν τους εφήβους τους με αρνητικές προσδοκίες ή απαιτώντας περισσότερη πρόοδο.

Οι παράλογα υψηλές απαιτήσεις των γονιών εξουθενώνουν και στην κυριολεξία συνθλίβουν τους έφηβους.

Μερικές από τις μεθόδους που χρησιμοποιούν οι γονείς που θέλουν ν΄ αυξήσουν την πρόοδο είναι: να δείχνουν εμπιστοσύνη στο παιδί τους, να δυναμώνουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό του, να αναγνωρίζουν την προσπάθεια και την πρόοδο του και να δίνουν έμφαση στα προσόντα και στις δυνατότητες του.

Δείξτε πίστη.

Οι γονείς που ενθαρρύνουν, εμπιστεύονται τους εφήβους τους, χωρίς να θεωρούν απαραίτητο να τους αποδεικνύουν οι έφηβοι ότι είναι άξιοι της εμπιστοσύνης τους.

Οι γονείς που συνεχώς παρακολουθούν τον έφηβο, ελέγχοντας που πηγαίνει, τι ώρα βγήκε και τι ώρα γύρισε, δεν τον ενθαρρύνουν να πάρει την υπευθυνότητα του εαυτού του, στην κατεύθυνση της δόμησης ολοκληρωμένης και ανεξάρτητης προσωπικότητας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γονείς δεν θα βάλλουν όρια και περιορισμούς-οι έφηβοι χρειάζονται κατεύθυνση.

Σημαίνει ότι αφού τεθούν οι όροι, οι γονείς με συνέπεια, θα υποδείξουν στον έφηβο ότι περιμένουν να τηρούνται και ότι πιστεύουν πως πράγματι θα τηρηθούν.

Αν πάλι οι γονείς ανακαλύψουν ότι η εμπιστοσύνη τους δεν δικαιώνεται, χρειάζεται να ξανασυζητήσουν την συμφωνία.

Αυξήστε τον αυτοσεβασμό.

Οι γονείς που ενθαρρύνουν, αποφεύγουν να συγκρίνουν τον έφηβο τους με τα αδέλφια του ή άλλους συνομηλίκους.

Η σύγκριση μειώνει τον αυτοσεβασμό και υποβαθμίζει τις προσπάθειες του εφήβου.

Οι γονείς που ενθαρρύνουν, αναγνωρίζουν κα εκτιμούν τους στόχους των παιδιών τους, καμαρώνουν δε για την προσπάθεια τους.

Ψάχνουν να βρουν τρόπους για να συμμεριστούν τον ενθουσιασμό του εφήβου τους για τα ενδιαφέροντα του.

Η ενθάρρυνση δεν είναι ένας τρόπος για να καταφέρουμε τους εφήβους να κάνουν ό,τι θέλουμε εμείς και να καλύψουμε έτσι τις δικές μας ματαιωμένες φιλοδοξίες.

Είναι ένας τρόπος να βοηθήσουμε τον έφηβο να εκπληρώσει τους δικούς του στόχους και το δυναμικό του.

Όσο κι αν το θέλετε, δεν μπορείτε να επιβάλλετε τις δικές σας αξίες στον έφηβο σας.

Οι έφηβοι είναι άτομα ανεξάρτητα, με δική τους σκέψη, που ανεξάρτητα από τις επιθυμίες των γονιών τους, θα κάνουν τις δικές τους επιλογές.

Θα κάνουν αυτό που θέλουν και μπορούν, γι αυτό δεν υπάρχει λόγος να τους πιέζετε.

Σ’ ένα περιβάλλον ζεστό και με παραδοχή, τους βοηθάμε να αυξήσουν την εμπιστοσύνη και τον αυτοσεβασμό τους.

Αναγνωρίστε την προσπάθεια και την πρόοδο.

Είναι απλό να δώσουμε την αναγνώριση μας σε κάτι που έχει ήδη ολοκληρωθεί, όπως π.χ. αν πήραν έναν έπαινο, αν κέρδισαν σ’ έναν αγώνα.

Αυτά, όμως, δεν είναι γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά! Αν οι γονείς περιορίσουν την ενθάρρυνση αποκλειστικά σε γεγονότα που έχουν ολοκληρωθεί, σίγουρα θα έχουν πολύ λίγες ευκαιρίες για να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους.

Οι γονείς, ενθαρρύνοντας συστηματικά τις προσπάθειες, αντί τα κατορθώματα του εφήβου, τον βοηθούν να εκτιμήσει την αξία της εργασίας και της προόδου, όπως ακριβώς εκτιμά και το τελικό αποτέλεσμα.

Οι γονείς που δίνουν ενθάρρυνση ανακαλύπτουν τα ενδιαφέροντα του εφήβου τους και τον ενθαρρύνουν πάνω σ’ αυτά.

Το πρώτο βήμα είναι να κατευθύνετε τον έφηβο ν’ αποκτήσει στόχους ρεαλιστικούς.

Αυτοί που δίνουν ενθάρρυνση, δέχονται το αποτέλεσμα του εφήβου τους ανεξάρτητα από τον βαθμό της επιτυχίας, χωρίς να τον πιέζουν για καλύτερη απόδοση.

Δώστε προσοχή στα θετικά σημεία και στα προσόντα.

Η κοινωνία που ζούμε δίνει μεγάλη έμφαση στα λάθη.

Το να ανακαλύπτουμε λάθη έχει γίνει εθνικό μας άθλημα.

Αντί να ψάχνουν και να τονίζουν τα λάθη, οι γονείς που ενθαρρύνουν, εστιάζουν στα θετικά σημεία και στα προσόντα του εφήβου τους.

Για να τον βηθήσουν να γίνει ένας υπεύθυνος ενήλικας, ενθαρρύνουν κάθε προσπάθεια του, όπως π.χ. όταν βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, όταν δείχνει ενδιαφέρον για μια οικογενειακή υπόθεση.

Ενθαρρύνουν την ικανότητα του να τα πηγαίνει καλά με τους φίλους του, τη φροντίδα του για τις ανάγκες των άλλων. «Άλλοι μου έδειξαν ότι κάνω λάθος, αυτοί μου έδειξαν πως μπορώ να γίνω καλύτερος» για να θυμηθούμε τον Φάουστ του Μεγάλου Γκαίτε! Δώσατε ποτέ σημασία στις αδυναμίες και στα λάθη του εφήβου σας; Εάν ναι, αναρωτηθείτε γιατί; Μήπως ανταγωνίζεστε τον έφηβο σας; Ανησυχείτε για τον έφηβο σας ή μήπως αισθάνεστε ότι οι αποτυχίες του έχουν αντανάκλαση σε σας ως γονείς; Εάν δεν ξεχνάτε ότι όλοι έχουμε αδυναμίες, τότε θα μπορούσατε να δώσετε μια καλή προοπτική στις αδυναμίες του εφήβου σας.

Γιατί ν’ ασχολείστε με τα ελαττώματα αντί να ενισχύετε τα θετικά του σημεία.

Δίνοντας προσοχή στα θετικά σημεία τού εφήβου σας, τον στηρίζετε και τον ενθαρρύνετε ν’ αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής.

Αυτές οι τέσσερις μέθοδοι ενθάρρυνσης για τους εφήβους αποτελούν τα θεμέλια σε μια σχέση γονιού-εφήβου, που βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και την ισοτιμία.

Είναι μέθοδοι δοκιμασμένες και ειλικρινείς, που ενισχύουν τον αυτοσεβασμό.

Οι γονείς που ξέρουν να τις χρησιμοποιούν, μπορούν να βοηθήσουν τον έφηβο να ανακαλύψει την προσωπική του αξία, το δικό του νόημα στη ζωή, τη δική του αίσθηση σπουδαιότητας.

Στην προσπάθεια σας να ενθαρρύνετε, μη χάσετε την αίσθηση του χιούμορ σας.

Είναι σημαντικό να βλέπετε την αστεία πλευρά στις σχέσεις μέσα στην οικογένεια και να νοιώθετε πόσο παράλογες είναι μερικές προσδοκίες που έχουμε για τον εαυτό μας και τα παιδιά μας: «Εγώ πρέπει ν’ αποφασίζω για όλα». Ποιος σας διόρισε υπεύθυνο για τις αποφάσεις των άλλων; «Το παιδί μου δεν πρέπει να συναντήσει καμία δυσκολία». Πιστεύετε ότι το παιδί σας δεν θα κάνει ποτέ λάθος; Προσπαθήστε να φτάσετε στο σημείο που να μπορείτε να γελάσετε με τα λάθη σας-όλοι κάνουμε λάθη! Έτσι δεν είναι; Τη στιγμή που θ’ αντιμετωπίζετε με χιούμορ τα λάθη σας, θα μπορέσετε να διαπιστώσετε, πως οι λαθεμένες πεποιθήσεις εμποδίζουν μια αποτελεσματική γονεϊκή συμπεριφορά.

Η ενθάρρυνση δίνει έμφαση στα θετικά σημεία, οι έφηβοι ανακαλύπτουν τις δυνατότητες τους και αισθάνονται σίγουροι και χρήσιμοι.

Οι έφηβοι που ενθαρρύνονται, βρίσκουν το κουράγιο να μην είναι τέλειοι.

Αν και γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει τελειότητα, συνηθίζουν να προσπαθούν μειώνοντας τα λάθη και τα εμπόδια.

Έχουν την ευθύνη της συμπεριφοράς τους, εκτιμούν την πρόοδο που κάνουν και την ικανότητα τους να παίρνουν αποφάσεις.

Τελειώνοντας αυτή την προσπάθεια και για να μη ξεχάσουμε τον λόγο που γράφτηκε, θα ήθελα να πω ξεκάθαρα και με όση δύναμη έχει η φωνή μου, ότι: για να μη φτάσει ποτέ η στιγμή που θα αναρωτηθείτε τι έκανα λάθος και το παιδί μου είναι ήδη στο πρόβλημα των ναρκωτικών, ασχοληθείτε με τα παιδιά σας και η καλύτερη στιγμή να το κάνετε είναι ΤΩΡΑ! Ωστόσο, δεν είναι πάντα ούτε τόσο εύκολο ούτε τόσο απλό, όσο και αν αυτό αποτελεί αυτονόητο καθήκον, να αναλάβει δηλαδή ο κάθε γονιός την ευθύνη απέναντι στα παιδιά του.

Αυτό γιατί, δεν αρκεί μόνο η συνειδητοποίηση της κατάστασης, αλλά χρειάζεται και μια στάση ζωής, ως συνέπεια της απαιτούμενης εσωτερικής αλλαγής και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση να πραγματοποιήσουν αυτή την εσωτερική αλλαγή, η οποία συνεπάγεται την υπέρβαση των εξαρτήσεων, που είναι συνυφασμένες με τη ζωή τους και την καθημερινότητά τους. Βασίλης Γατσάς, Διδάκτορας Εγκληματολογικής Ψυχολογίας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους