Η κοινωνία που πληγώνεται όταν απομακρύνεται από τον Θεό Λαμβάνοντας υπόψη τα τραγικά γεγονότα των ημερών μας, τον τρίτο φόνο μεταξύ ανηλίκων που συγκλόνισε πρόσφατα την κοινωνία μας, αλλά και τις...

Πλήρες Κείμενο:

Η κοινωνία που πληγώνεται όταν απομακρύνεται από τον Θεό Λαμβάνοντας υπόψη τα τραγικά γεγονότα των ημερών μας, τον τρίτο φόνο μεταξύ ανηλίκων που συγκλόνισε πρόσφατα την κοινωνία μας, αλλά και τις συνεχείς ανθρωποκτονίες, την αυξανόμενη εγκληματικότητα, τη βία, την αδιαφορία και τη σκληρότητα που παρατηρούμε γύρω μας, δεν μπορούμε να μείνουμε σιωπηλοί και αδιάφοροι.

Κάθε τέτοιο γεγονός δεν είναι απλώς μία ακόμη δυσάρεστη είδηση.

Είναι μία κραυγή πόνου.

Είναι μία πληγή επάνω στο σώμα της κοινωνίας μας.

Είναι ένας πνευματικός συναγερμός που μας καλεί όλους να σταθούμε με σοβαρότητα, ευθύνη και μετάνοια απέναντι σε αυτό που συμβαίνει.

Δεν είναι δυνατόν παιδιά και νέοι άνθρωποι, που θα έπρεπε να ζουν την αθωότητα, τη χαρά, τη δημιουργία και την ελπίδα της ζωής, να οδηγούνται στη βία, στο μίσος, στην εκδίκηση και πολλές φορές ακόμη και στο έγκλημα.

Δεν είναι φυσιολογικό να συνηθίζουμε το κακό.

Δεν είναι φυσιολογικό να ακούμε για φόνους, κακοποιήσεις, εγκληματικές πράξεις και να τα αντιμετωπίζουμε σαν κάτι καθημερινό και αναπόφευκτο.

Πολλοί αναζητούν τις αιτίες μόνο σε κοινωνικά φαινόμενα.

Και πράγματι, υπάρχουν πολλές σοβαρές αφορμές που επιβαρύνουν την κατάσταση: η διάλυση της οικογένειας, η έλλειψη σωστών προτύπων, η φτώχεια, τα ναρκωτικά, η ανεργία, η κοινωνική αδικία, η βία που προβάλλεται καθημερινά από τα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο, η απομόνωση των παιδιών, η έλλειψη παιδείας, η απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσα στο σπίτι, η σύγχυση των αξιών και η γενικότερη πνευματική φτώχεια της εποχής μας.

Όλα αυτά είναι πραγματικά και δεν πρέπει να τα αγνοούμε.

Όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πίσω από όλα αυτά υπάρχει μία βαθύτερη αιτία, μία ρίζα πιο μεγάλη και πιο επικίνδυνη: η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό, από τον ηθικό νόμο, από την πίστη, από τη μετάνοια και από τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας.

Όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό, χάνει σταδιακά και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο.

Όταν παύει να βλέπει τον άλλον ως εικόνα Θεού, τότε εύκολα τον αντιμετωπίζει ως αντίπαλο, ως εμπόδιο, ως εχθρό ή ως αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Όταν η καρδιά δεν φωτίζεται από την αγάπη του Χριστού, τότε μπορεί να γεμίσει με εγωισμό, θυμό, εκδίκηση, σκληρότητα και αδιαφορία. Η Εκκλησία μας δεν βλέπει τον άνθρωπο μόνο ως κοινωνικό ον, αλλά ως ψυχή ζωντανή, πλασμένη κατ’ εικόνα Θεού.

Γι’ αυτό και η θεραπεία του ανθρώπου δεν μπορεί να είναι μόνο εξωτερική.

Δεν αρκούν οι νόμοι, οι ποινές, η αστυνόμευση και οι κοινωνιολογικές αναλύσεις, όσο χρήσιμα κι αν είναι όλα αυτά.

Αν δεν θεραπευθεί η καρδιά του ανθρώπου, η βία θα βρίσκει πάντοτε νέους τρόπους να εκδηλώνεται.

Η αληθινή αλλαγή αρχίζει από μέσα.

Από την καρδιά.

Από τη συνείδηση.

Από τη μετάνοια.

Από την επιστροφή στον Θεό.

Σήμερα τα παιδιά μας δεν έχουν ανάγκη μόνο από περισσότερες γνώσεις.

Έχουν ανάγκη από αγάπη, όρια, παρουσία, προσευχή, σωστά πρότυπα και νόημα ζωής.

Δεν αρκεί να τα εφοδιάσουμε με πτυχία, τεχνολογία και υλικά αγαθά, αν δεν τους δώσουμε ψυχή, πίστη, ήθος και σεβασμό προς τον Θεό και τον άνθρωπο.

Η οικογένεια χρειάζεται να ξαναβρεί τον ιερό της ρόλο.

Το σπίτι δεν πρέπει να είναι απλώς ένας χώρος όπου άνθρωποι κοιμούνται και τρώνε.

Πρέπει να γίνει ξανά μικρή εκκλησία, χώρος αγάπης, συγχώρεσης, διαλόγου, προσευχής και αληθινής παρουσίας.

Οι γονείς δεν αρκεί να προσφέρουν στα παιδιά τους πράγματα.

Πρέπει να τους προσφέρουν χρόνο, παράδειγμα, στοργή, αλήθεια και πίστη.

Το παιδί που δεν ακούγεται, πληγώνεται.

Το παιδί που δεν αγαπιέται σωστά, σκληραίνει.

Το παιδί που δεν μαθαίνει όρια, χάνεται.

Το παιδί που δεν γνωρίζει τον Θεό, πολλές φορές μένει μόνο του μέσα στο σκοτάδι της εποχής.

Η κοινωνία μας μιλά πολύ για δικαιώματα, αλλά συχνά ξεχνά την ευθύνη.

Μιλά για ελευθερία, αλλά ξεχνά την εγκράτεια.

Μιλά για πρόοδο, αλλά ξεχνά την αρετή.

Μιλά για επιτυχία, αλλά ξεχνά τη σωτηρία της ψυχής.

Μιλά για τον άνθρωπο, αλλά πολλές φορές τον αποκόπτει από τον Δημιουργό του.

Και όταν ο άνθρωπος ζει χωρίς Θεό, τότε εύκολα γίνεται αιχμάλωτος των παθών του.

Ο εγωισμός γίνεται τρόπος ζωής.

Η οργή γίνεται πράξη.

Η ζήλια γίνεται εκδίκηση.

Η απελπισία γίνεται καταστροφή.

Η αδιαφορία γίνεται κοινωνική ασθένεια.

Η μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας δεν είναι μία τυπική συνήθεια του παρελθόντος.

Είναι πηγή ζωής. Η Θεία Λειτουργία, η Εξομολόγηση, η Θεία Κοινωνία, η προσευχή, η νηστεία, η κατήχηση, η πνευματική καθοδήγηση, όλα αυτά δεν είναι απλές θρησκευτικές πράξεις.

Είναι δρόμος θεραπείας, φωτισμού και σωτηρίας.

Ο άνθρωπος που εξομολογείται μαθαίνει να αναγνωρίζει τα λάθη του.

Ο άνθρωπος που προσεύχεται μαθαίνει να ταπεινώνεται.

Ο άνθρωπος που κοινωνεί αξίως μαθαίνει να ενώνεται με τον Χριστό.

Ο άνθρωπος που ζει μέσα στην Εκκλησία μαθαίνει να αγαπά, να συγχωρεί, να υπομένει και να σέβεται τη ζωή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος είναι κοντά στην Εκκλησία είναι αυτομάτως τέλειος.

Όλοι είμαστε αδύναμοι, όλοι έχουμε πάθη, όλοι έχουμε ανάγκη από μετάνοια.

Σημαίνει όμως ότι μέσα στην Εκκλησία υπάρχει η θεραπεία.

Υπάρχει ο Χριστός, ο μόνος αληθινός Ιατρός της ψυχής και του σώματος.

Γι’ αυτό και σήμερα δεν πρέπει απλώς να διαπιστώνουμε το κακό.

Πρέπει να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς για να θεραπευθεί.

Τι παράδειγμα δίνουμε στα παιδιά μας; Τι ατμόσφαιρα υπάρχει στα σπίτια μας; Πόσο προσευχόμαστε; Πόσο συγχωρούμε; Πόσο ακούμε τον άλλον; Πόσο ζούμε αυτά που λέμε ότι πιστεύουμε; Δεν μπορεί να αλλάξει η κοινωνία, αν δεν αλλάξει πρώτα ο άνθρωπος.

Δεν μπορεί να αλλάξει ο άνθρωπος, αν δεν αλλάξει η καρδιά του.

Και δεν μπορεί να φωτισθεί η καρδιά, αν απομακρύνεται συνεχώς από τον Θεό.

Η επιστροφή στον Θεό δεν είναι οπισθοδρόμηση.

Είναι επιστροφή στην αλήθεια.

Είναι επιστροφή στην ανθρωπιά.

Είναι επιστροφή στην αγάπη, στη συγχώρεση, στην ειρήνη, στην ευθύνη και στον σεβασμό της ζωής.

Ας μη συνηθίσουμε το σκοτάδι.

Ας μη συνηθίσουμε τη βία.

Ας μη συνηθίσουμε τον θάνατο ως είδηση.

Ας μη συνηθίσουμε την απουσία του Θεού από τη ζωή μας.

Ας προσευχηθούμε για τα θύματα, για τις οικογένειές τους, για τους νέους μας, για τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε σύγχυση, μοναξιά και πνευματική φτώχεια.

Ας προσευχηθούμε και για εκείνους που έφτασαν στο έγκλημα, διότι και αυτοί είναι άνθρωποι πληγωμένοι, σκοτισμένοι και χαμένοι, που είχαν ανάγκη από φως πριν φτάσουν στο σκοτάδι.

Όμως μαζί με την προσευχή χρειάζεται και ευθύνη.

Ευθύνη από την οικογένεια.

Ευθύνη από το σχολείο.

Ευθύνη από την Πολιτεία.

Ευθύνη από την Εκκλησία.

Ευθύνη από όλους μας.

Να ξαναφέρουμε τον Χριστό στο σπίτι μας.

Να ξαναφέρουμε την προσευχή στην οικογένεια.

Να ξαναφέρουμε την αγάπη στις σχέσεις μας.

Να ξαναφέρουμε την κατήχηση στα παιδιά μας.

Να ξαναφέρουμε τη μετάνοια στην καρδιά μας.

Διότι μία κοινωνία χωρίς Θεό γίνεται σκληρή.

Μία οικογένεια χωρίς αγάπη γίνεται πληγή.

Μία νεότητα χωρίς καθοδήγηση γίνεται εύκολα θύμα της εποχής.

Και μία καρδιά χωρίς Χριστό μπορεί να χαθεί μέσα στα πάθη της.

Η θεραπεία υπάρχει.

Και η θεραπεία είναι η επιστροφή μας στον Θεό.

Όχι επιφανειακά, όχι τυπικά, όχι μόνο στα λόγια, αλλά αληθινά, με μετάνοια, προσευχή, ταπείνωση, μυστηριακή ζωή και αγάπη.

Μόνο τότε η κοινωνία μας μπορεί να ξαναβρεί το φως της.

Μόνο τότε τα παιδιά μας μπορούν να ξαναβρούν την ελπίδα τους.

Μόνο τότε ο άνθρωπος μπορεί να θυμηθεί ποιος είναι: εικόνα Θεού, πλασμένος για την αγάπη, την ειρήνη και τη ζωή. Με πατρική αγάπη και προσευχή, π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους