Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ "ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ" Και μπορεί κάποιοι αρχαιολάτρες να αναμοχλεύουν στη μνήμη τους τις ελεγείες του Τυρταίου, όπου ζει η πολιτική βούληση ή να ανακαλούν το ομηρικόν...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΕΞΗ "ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ" Και μπορεί κάποιοι αρχαιολάτρες να αναμοχλεύουν στη μνήμη τους τις ελεγείες του Τυρταίου, όπου ζει η πολιτική βούληση ή να ανακαλούν το ομηρικόν ιδεώδες της ηρωικής αρετής του Έλληνα, που μεταπλάσσεται στον ηρωισμό της αγάπης προς την πατρίδα, και με αυτό το πνεύμα διαποτίζεται το σύνολον των πολιτικών και των πολιτών, ωστόσο είναι αληθές ότι στη σύγχρονη Ελλάδα της απαξίωσης των θεσμών και της αποδόμησης κάθε έννοιας κοινωνικής δικαιοσύνης, η πολιτική ανικανότητα και ο πολιτικός καιροσκοπισμός "συγγράφουν" την ιστορία! Γιατί μια κατεύθυνση θέλει ως σκοπό της ιστορίας την κατανόηση του πολιτικού και λοιπού βίου του λαού.

Στον τόπο τούτο με το "διατί" και το "διότι", η ιστορία καθίσταται μάθημα αιτίων, απευθυνόμενη στη νόηση.

Μια άλλη κατεύθυνση θέλει ως σκοπό της ιστορίας τη διάπλαση του ατόμου σε καλό πολίτη, με την καλλιέργεια πολιτειακών και κοινωνικών αρετών απευθυνόμενη στη βούληση.

Και μια τρίτη κατεύθυνση, θέλει ως σκοπόν της ιστορίας τόσον την επίδραση επί της νοήσεως, όσον και επί του συναισθήματος και της βουλήσεως δια της κατανοήσεως του παρόντος... Άντε τώρα να κατανοήσει κάποιος το παρόν, τις πτυχές της πραγματικότητας που βιώνουμε.

Άντε να παρακολουθήσει τις "κινήσεις" τόσων πολιτικών φιδιών σε τούτο τον φιδότοπο, όπου ευδοκιμούν παντός είδους προθέσεις κι άλλες τόσες διαθέσεις, χωρίς αντίκρυσμα.

Άντε μπροστά σε τούτη την τραγική προοπτική της χώρας να καταλογίσεις ευθύνες ή να αναλύσεις το χρέος των πολιτικών προσώπων ή ακόμη και των πνευματικών ανθρώπων, οι οποίοι εναγώνια αναζητούν διοδεύσεις εξαγορασμένης επιβίωσης.

Τι απομένει άραγε; Να σταθείς μήπως όρθιος και να ατενίσεις απλώς τη "Μοίρα", που δεν είναι μοίρα, αλλά καταστροφική πολιτική ανικανότητα εναγκαλισμενη με την πολιτική σκοπιμότητα; Ό,τι ζούμε τα τελευταια χρόνια είναι αναπόφευκτη συνέπεια πολιτικών δειλιών και της διαιωνιζόμενης πολιτικής ανεπάρκειας, που βέβαια εκκολάπτονται στους κόλπους μιας κοινωνίας χωρίς αντανακλαστικά.

Μιας κοινωνίας με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα παρατεινόμενης ηττοπάθειας.

Με πολίτες που θυμίζουν τους "ντεφαινιστές της ελευθερίας", που αναφέρει ο Κάρολος Μόργκαν, ο συγγραφέας του Σπάρκενμπροκ.

Η ελπίδα για τον Έλληνα είναι μια λέξη "κουρασμένη". Η αξιοπρέπεια, συνδετική με την ελευθερία, που πηδάει τα τείχη των εθνικών προλήψεων και των ιθαγενών εγωισμών, είτε την πάρουμε στην ηθική, είτε στην πνευματική και πολύ περισσότερο στην πολιτική της έννοια, είναι μια λέξη "κουρελιασμένη" από την πολιτική ανικανότητα.

Ο πραγματικός κίνδυνος για μια χώρα είναι όχι από έλλειψη προθέσεων ή σκέψης, αλλά από έλλειψη σχεδίου δράσης εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας.

Από έλλειψη κατεύθυνσης.

Έτσι ακόμη και η έννοια της σοβαρότητας μπορεί να μπερδευτεί και να διαφθαρεί στην κοινωνική συνείδηση.

Και να εκλαμβάνονται κάποιες βλακώδεις πολιτικές αντιδράσεις ως...ηρωικέε πράξεις.

Εύγλωττα παραδείγματα της ζέουσας πολιτικής πραγματικότητας τα δύο νεοπαγή κόμματα, του Τσίπρα και της Καρυστιανού.

Εμφανίστηκαν με άφθονη θεωρία και ομιχλώδεις προθέσεις, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Το επεξεργάζονται!! Το ίδιο ισχύει και για τα υφιστάμενα κόμματα που για μια ακόμη φορά διεκδικούν την ψήφο μας, ρακένδυτα από την πολιτική ανικανότητα, χωρίς συγκεκριμένους στόχους και υλοποιήσιμο πρόγραμνα.

Με όλους αυτούς τους πολιτικούς "λεβέντες", και με τη "συνταγή" των πολιτικών διλημμάτων και των επικοινωνιακών τεχνασμάτων, δεν διαμορφώνονται πολιτικές και δεν υπηρετείται το εθνικό συμφέρον.

Το κακό ωστόσο είναι ότι ο λαός αντικρύζει το πρόβλημα χωρίς να υποπτεύεται την πραγματική του ουσία, απατημένος από την πολιτική παραμυθία, τους θεωρητικούς σχηματισμούς, που παραπλανούν το πολιτικό του αισθητήριο και θολώνουν την κρίση του.

Κι έτσι τα πολιτικά "εγκλήματα", η πολιτική ανικανότητα "εξαγνίζονται" με αναπαλαίωση ή ανασχηματισμό του πολιτικού προσωπικού.

Έτσι συντηρείται ο παραλογισμός της "δεσποτείας" της γραφειοκρατικής εξουσίας, με προσδιορισμένη πολιτική τάξη πραγμάτων, που παρουσιάζονται μάλιστα ως "προοπτική", ως πρόοδος, ως "μεταρρυθμίσεις" και ανέλιξη της κοινωνίας.

Πάμε για εκλογές με όλον αυτόν τον "συφερτό" πολιτικών προσώπων, με νέα "προσωπεία". Θα προκύψει μια "νέα" κυβέρνηση, με τις όποιες συνεργασίες, υπόγειες ή μη, αλλά η ουσία θα παραμείνει αναλλοίωτη: Τίποτα δεν θα αλλάξει μέσα στην ενεστώσα πολιτική κονίστρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους