Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Δουλικό Δεν γεννήθηκε δούλα. Έγινε. Ένα κορίτσι από τη σκληρή πέτρα της Μάνης, εκεί όπου οι άνθρωποι μάθαιναν από μικροί να αντέχουν περισσότερο κι από τις ελιές.

Κι όμως, η μοίρα της δεν ήταν η λευτεριά.

Ήταν το καράβι.

Στα μέσα του 19ου αιώνα φτάνει στη Σύμη ως ψυχοκόρη.

Μια λέξη που ακούγεται τρυφερή, μα πολλές φορές έκρυβε μια άλλη πραγματικότητα.

Χωρίς μισθό.

Χωρίς δικαιώματα.

Χωρίς παιδική ηλικία. «Την πήραμε σαν παιδί μας», έλεγαν.

Ναι... μόνο που το δικό τους παιδί δεν έτριβε πατώματα από τα χαράματα, ούτε κοιμόταν τελευταίο.

Η ιστορία της δεν γράφτηκε σε επίσημα έγγραφα.

Γράφτηκε στα σκασμένα χέρια της.

Στις σιωπές της.

Στα δάκρυα που δεν έπρεπε να φανούν.

Κάποια στιγμή όμως αποφάσισε πως δεν γεννήθηκε για να υπηρετεί μια ζωή τους άλλους.

Ξέφυγε από την εκμετάλλευση, αψήφησε τα «έτσι είναι τα πράγματα» και διεκδίκησε αυτό που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο: την αξιοπρέπειά της.

Γιατί οι μεγαλύτερες επαναστάσεις δεν γίνονται πάντα με όπλα.

Μερικές φορές αρχίζουν με μια γυναίκα που λέει για πρώτη φορά: «Ως εδώ.» Μια αληθινή ιστορία.

Μια ιστορία που φωτίζει μια σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας του 19ου αιώνα.

Εκεί όπου η φτώχεια, η ανάγκη και η υποκρισία περπατούσαν χέρι-χέρι.

Σήμερα το βράδυ.

Μια αφήγηση που δεν χαϊδεύει αυτιά.

Γιατί η Ιστορία δεν είναι μόνο οι ήρωες.

Είναι και οι αόρατοι άνθρωποι που πάλεψαν να πάψουν να είναι... το δουλικό. Υστερόγραφο εαν δεν κάνετε likes θα ειναι και η τελευταία ιστορία! #pavlis_kypraios

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους