Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Στην αρχή υπάρχει πάντα μια κρίση». Η κρίση ήταν ένας οικειοθελής εγκλεισμός και μια αίσθηση ματαιότητας.

Ποια όμως ήταν η απάντηση σε αυτήν: ο νεαρός θλιμμένος βγήκε στους δρόμους και άρχισε να βλέπει και άρχισε να φωτογραφίζει.

Με μια μικρή μηχανή τσέπης.

Η πρώτη του φωτογραφία είναι από τον ναό του Απόλλωνα.

Σούνιο 1984, Μάρτιος.

Ένα ζευγάρι, ο άντρας πλάτη, η γυναίκα σε ένα πολύ παράξενο γάμα έτσι όπως είναι σκυμμένη.

Και ο Κωνσταντίνος Πίττας σχολιάζει: «Πήρα τη φωτογραφία χωρίς να σκεφτώ τίποτα και, όταν εμφανίστηκε το φιλμ, κατάλαβα ότι υπήρχε κάτι.

Κάτι υπήρχε στις αρχαίες κολόνες». Κάθομαι και σκέφτομαι: ναι, κάτι πολύ παράξενο υπάρχει «στις αρχαίες κολόνες»… Και ξαφνικά μου έρχεται: οι κολόνες αυτές είναι πιο ζωντανές, πιο παλλόμενες από το πετρωμένο ζευγάρι! Ο φωτογράφος συνέλαβε ανεπαίσθητα μια μεταλλαγή… Συνήθως όμως ο Κωνσταντίνος Πίττας εστιάζει στο βλέμμα.

Και τι βλέμματα είναι αυτά της δεκαετίας του 1980! Πόση θλίψη κουβαλούν! Πώς βρέθηκε τόση θλίψη στην Αθήνα του 1980; Μια γηραιά ταξιθέτρια, ένα αγοράκι σε συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ, μια κοπελίτσα στο μετρό.

Ο θλιμμένος φωτογράφος είναι άραγε που φέρνει στην επιφάνεια όλη αυτή τη θλίψη; «Κοίταξέ με, μου έλεγαν εκείνα τα μάτια», σχολιάζει ο Πίττας, και όπως κοιτάζει ο φωτογράφος και απαθανατίζει διά παντός, κοιτάζουμε κι εμείς, και δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε τα μάτια, έως ότου συλλάβουμε όλη τη μορφή: το κουρασμένο χέρι, το πηγούνι που ακουμπά πάνω του, την καμπουρίτσα, τη φουσκωμένη τσέπη, τα πασουμάκια με τα δαχτυλάκια που περισσεύουν.

Έχει αγάπη αυτός που φωτογραφίζει.

Όλο το λεύκωμα του Κωνσταντίνου Πίττα ψιθυρίζει «κοίταξέ με». Και όλα τα αντικρυστά κείμενα «διάβασέ με». Βλέμματα ες αεί, λέξεις λιτές και ουσιαστικές. (To λεύκωμα "φωτογραφία" μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κίχλη.)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους