Ο Παγκόσμιος Ιωάννης Καποδίστριας🏛️🇬🇷 📷Πορτραίτο του Ιωάννη Καποδίστρια, έργο του Τόμας Λώρενς μεταξύ των σημαντικότερων προσωπογράφων του 19ου αιώνα και τέταρτος πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας των...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπήρξε μια εποχή που η Ευρώπη κλυδωνιζόταν από επαναστάσεις, πολέμους και διπλωματικά παίγνια.Οι ισχυροί της εποχής αυτοκράτορες, βασιλείς και πρωθυπουργοί αναζητούσαν το δίκιο, τη δύναμη και την επιρροή, αλλά ανάμεσά τους εμφανίστηκε ένας άνθρωπος που δεν είχε ανάγκη ούτε από σπαθιά ούτε από στρατιωτικά στρατεύματα για να επιβληθεί.Αυτός ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, Κερκυραίος,Κυβερνήτης και συνάμα φιλόσοφος, ο άνθρωπος που όλος ο κόσμος θαύμασε και φοβήθηκε ταυτόχρονα. Ο Γκαίτε, ο μεγαλύτερος Γερμανός όλων των εποχών, έγραψε για την Ελλάδα και τον νέο Κυβερνήτη: «Μακάρι οι άριστοι άνδρες των Ελλήνων να συσπειρωθούν γύρω από τον φανόν του ευγενούς Κυβερνήτου Καποδίστρια». Ο Καποδίστριας δεν ήταν απλώς πολιτικός ή διπλωμάτης ήταν η ζωντανή ενσάρκωση της ελληνικής ψυχής, του πολιτικού ήθους και της ανιδιοτέλειας.

Όπως σημείωνε πολύ αργότερα ο δαιμόνιος Χένρι Κίσινγκερ, μοναδικό και άσβεστο πάθος του ήταν η απελευθέρωση της Ελλάδος, «χωρίς να υπολογίζει καθόλου τις συνέπειες για τον εαυτό του». Οι σύγχρονοί του τον περιέγραφαν ως άνδρα που επεσκίαζε όλους τους άλλους ψηλός για τα δεδομένα της εποχής, ευγενής, με βλέμμα διαπεραστικό, μελαγχολικό, μαγνήτης σε κάθε συνάντηση. Ο Mέτερνιχ, ο ισχυρότερος διπλωμάτης της Ευρώπης, παραδεχόταν σε επιστολές του προς την κόμησσα Δωροθέα Λιέβεν ότι «Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος, και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας». Ο ίδιος επίσης είχε πει: «Με το υπολειπόμενο 15% της επιρροής του, ο Καποδίστριας κερδίζει τα πάντα». Ο Ρώσος επίσης υπουργός εξωτερικών Nεσέλροντ έμοιαζε πολιτικά ανύπαρκτος μπροστά του.

Στα ευρωπαϊκά σαλόνια, η παρουσία του προκαλούσε δέος και θαυμασμό.

Οι αυτοκράτορες χόρευαν, οι πρίγκιπες διασκέδαζαν, και μόνο ο Καποδίστριας δεν χόρευε.

Ήταν η προσωποποίηση της σοφίας, της ευγένειας και της αθωότητας.

Η κόμησσα Λυδία Βλούδωφ τον περιέγραφε σαν αρχαίο θεό: «Τα ωραία χαρακτηριστικά του, το ευγενικό ήθος του, η ευφυΐα και η διορατικότητα, η γλυκύτητα στα μάτια του, κατέθελγαν τους πάντες». Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι τον θαύμαζαν και τον φοβόντουσαν, ενώ οι γυναίκες των υψηλών σαλόνιων θυσίαζαν ακόμη και την άνεσή τους χωνόντουσαν στη λάσπη ή εγκατέλειπαν τις σανίδες των δρόμων(πεζοδρόμια της εποχής)μόνο για να τον πλησιάσουν.

Ως διπλωμάτης, ήταν ακαταμάχητος. Ο Χέτς τον χαρακτήριζε «το υπόδειγμα της τελειότητας στη διπλωματία». Ο "Δούκας του Μπρολί " και ο Σαρλ Πικτέ ντε Ροσεμόν εξηγούσαν πώς η παρουσία του, η γλώσσα του και η γνώση του υποχρέωναν ακόμη και τους πιο δύσπιστους να τον ακούσουν και να τον σεβαστούν. Ο Κάστλερηγ, υπουργός των Εξωτερικών της Αγγλίας, παρατηρούσε ότι ο Καποδίστριας «είναι αποφασισμένος να δαμάσει τον αντίπαλό του προτού εκείνος κινηθεί». Όταν ανέλαβε την εξουσία στην Ελλάδα το 1828, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια χώρα κατακερματισμένη πειρατεία, αισχροκέρδεια, κοτζαμπάσηδες που αψηφούσαν τους νόμους, στρατιωτικοί που αμφισβητούσαν κάθε εντολή, και βαθιά εσωτερική αναρχία.

Παρ’ όλα αυτά, ο Καποδίστριας προσπάθησε να φτιάξει έναν κόσμο δικαίου και τάξης, πιστεύοντας ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν τόσο τίμιοι όσο ήταν ο ίδιος.

Ο σπουδαίος Γκαίτε και μεγάλος θιασώτης του σχολίαζε με πόνο αλλά και θαυμασμό: «Στην προσπάθειά του αυτή θα δοκίμαζε τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις και θα συναντούσε τις πιο βαθιές αντιδράσεις». Η προσωπικότητά του ήταν τόσο φωτεινή που όλοι φίλοι, σύμμαχοι, πολιτικοί αντίπαλοι αναγνώριζαν το μέγεθός του. Ο Γαλλοελβετός τραπεζίτης Εϋνάρδος και προσωπικός του φίλος υπενθύμιζε: «Ο κακούργος όστις εδολοφόνησε τον Καποδίστριαν, εδολοφόνησε την πατρίδα του». Και όντως, ο θάνατός του ήταν όχι μόνο εθνική τραγωδία, αλλά και παγκόσμια απώλεια για την ηθική και την ανθρωπότητα.

Ίσως όμως ακριβώς γι’ αυτό η μοίρα να τον καταδίκασε. Ο Καποδίστριας ήταν πολύ μεγαλύτερος όχι σε ηλικία, αλλά σε ήθος, γνώση, αρετή και ηγετική μεγαλοσύνη από το μικρόκοσμο της πολιτικής, από τη φθορά της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Δεν χωρούσε στους περιορισμούς των συμφερόντων, της ματαιοδοξίας και της απληστίας των ανθρώπων γύρω του.

Όσο δίκαιος και ελεύθερος, τόσο και επικίνδυνος.

Κι έτσι, η δολοφονία του δεν ήταν απλώς έγκλημα αλλά το προφανές αντίδραμα ενός κόσμου που δεν μπορούσε να χωρέσει την αψεγάδιαστη ηθική. Ο Παγκόσμιος Ιωάννης Καποδίστριας δεν ήταν απλώς άνθρωπος της εποχής του.

Ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι η αρετή, η γνώση και η αγάπη για τον άνθρωπο μπορούν να υπερβούν κάθε στρατιωτική δύναμη ή πολιτική συνθήκη.

Και ίσως ακριβώς γιατί ήταν μεγαλύτερος από τη λογική, από τη μικροψυχία και από τη μισαλλοδοξία της εποχής του, δεν μπορούσε να ζήσει ανάμεσά τους.

Ζει όμως αιώνια στις καρδιές όσων βλέπουν πέρα από τα στενά όρια της ανθρώπινης αδυναμίας ως το μέτρο του ιδανικού, της τιμής και της αγάπης για τον άνθρωπο.🌿 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους