Κόντεψαν κάποτε να βγάλουν τον Ricky Gervais τον αγγλόφωνο Μάρκο Σεφερλή επειδή και καλά κάνει διάφορα πειραχτικά αστεία για μειονότητες (ειδικά με τα τρανς άτομα το είχε βγάλει από τα μάτια) με...

Πλήρες Κείμενο:

Κόντεψαν κάποτε να βγάλουν τον Ricky Gervais τον αγγλόφωνο Μάρκο Σεφερλή επειδή και καλά κάνει διάφορα πειραχτικά αστεία για μειονότητες (ειδικά με τα τρανς άτομα το είχε βγάλει από τα μάτια) με εκείνο το παιδικό του πείσμα να βγαίνει από το παράθυρο όταν το political correctness του κλειδώνει την πόρτα.

Η διαφορά, όμως, δεν είναι στο μεμονωμένο αστείο που μπορεί ο καθένας να το χρησιμοποιήσει για σπέκουλα, για ιντερνετικό ξεφώνημα και ναρκισσιστικά cancel σε διασήμους.

Για να εντοπίσει κανείς τον στόχο ενός καλλιτέχνη πρέπει να ανοίξει όλο το πλάνο και να δει το σύμπαν του, πώς κινούνται τα ηλιακά συστήματα της δημιουργίας του μετά την Μεγάλη Έκρηξη της Έμπνευσης.

Αν έχει κάτι να δώσει κι αν θέλει να δουλέψει για να το δώσει.

Κι εδώ έρχεται μια από τις καλύτερες σειρές που έχω δει ποτέ. Το After Life.

Λες στανταπάς είναι, θα έχει πολύ και καλό χιούμορ.

Ό,τι χρειαζόμουν.

Την έβαλα έτσι για κάτι χαλαρό.

Τρομάρα να μου ‘ρθει.

Τόσο κλάμα δεν παίζει να έχω ρίξει ξανά για σειρά.

Η υπόθεση απλή, ο πρωταγωνιστής, ο Ricky Gervais έχει μόλις χάσει την γυναίκα του πολύ νέα από καρκίνο του μαστού και προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τον χώρο του μετά από αυτήν την απώλεια.

Η σειρά παίζει ανάμεσα σε 2 πραγματικότητες.

Την ευτυχισμένη ζωή του όταν ήταν η γυναίκα του ζωντανή, όπως την βλέπει από διάφορα βιντεάκια στον υπολογιστή του, και την καταθλιπτική του ύπαρξη στο παρόν ανάμεσα στα γραφεία μιας τοπικής δωρεάν εφημερίδας, μιας μικρής κοινότητας που δε συμβαίνει ποτέ κάτι σημαντικό και τις επισκέψεις στον ηλικιωμένο πατέρα του που πάσχει από άνοια και ζει σε ένα τοπικό γηροκομείο.

Υπάρχουν πολλά πράγματα να αναφέρει κανείς, όμως, δυο πράγματα την κάνουν αριστούργημα.

Σε πρώτη φάση η διαχείριση του πένθους και της κατάθλιψης που ακολούθησε.

Επιτέλους δε βλέπουμε μια σειρά που έστω κι ασυνείδητα στιγματίζει κι αγχώνει τους ανθρώπους που βιώνουν τέτοιες καταστάσεις με επικολυρικές feeling good και λαιφκοουτσινγκ μπούρδες που λες μεγαλόστομα έξω από τον χορό.

Όχι δε γίνεται κάποιο μεγάλο γεγονός που θα ανατρέψει τον πόνο του, όχι ο έρωτας δεν είναι η λύση για κάθε στεναχώρια, όχι δεν βρήκε από την αρχή όλα τα νοήματα της ζωής, όχι δε βγήκε από την κατάθλιψη εν ριπή οφθαλμού επειδή πήγε ένα ταξίδι, επειδή κάποιος του είπε μια τεράστια θυμοσοφία, ύστερα από έναν πύρινο λόγο ενός φίλου του, επειδή τον φίλησε μια όμορφη κοπέλα. Ο Ricky Gervais ως μεγάλος εχθρός της μεταφυσικής δε βρίσκει ούτε στο θείο τη λύτρωση.

Ορμάει στην ύλη, στην πραγματικότητα.

Κι ας χάσει.

Η κατάθλιψη μπήκε σαν ξενιστής μέσα στο βαρύ του πένθος κι όταν αυτό πέταξε το δέρμα του αυτή τον είχε πια αγκαλιάσει, είχε ακινητοποιήσει το μυαλό, τα συναισθήματα, τις πράξεις του.

Είναι μια συγκατοίκηση που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο διαρκεί για πάντα.

Δε θα την τσεκουρώσεις ποτέ, απλώς στην καλύτερη περίπτωση θα την μάθεις να κοιμάται σαν αδέσποτο ζωάκι έξω από το σπίτι σου.

Η κατάθλιψη δε νικιέται με πολύ γρήγορες κινήσεις που θα σε αποδεσμεύσουν μια για πάντα από την εξουσία της.

Θέλει λεπτές, αργές, χειρουργικές κινήσεις που θα οδηγούν λίγο πιο δίπλα τα πλοκάμια της να ελευθερωθούν ξανά κάπως το μυαλό και τα συναισθήματά σου.

Είναι καθημερινές μικρές νίκες.

Ακόμα κι οι ισοπαλίες σου κάνουν μερικές φορές.

Είναι ένας μαραθώνιος που κάθε μέτρο κοστίζει πολύ ιδρώτα και κόπο.

Αυτή ακριβώς είναι κι η εξέλιξη του ήρωα.

Περνάει από διάφορα στάδια, οι νίκες είναι μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες και μόνο κοιτάζοντας από σεζόν σε σεζόν καταλαβαίνεις κάποιες ουσιαστικές διαφορές.

Ποτέ δε θα γίνει κάποιος άλλος, δε θα αφήσει τίποτα πίσω του.

Ναι, κάτι τον κρατάει στη ζωή χωρίς όμως να απαξιώνεται ο θάνατος και να χλευάζεται η αυτοχειρία, ναι βρίσκονται διάφορα μικρά νοήματα και στόχοι στην καθημερινότητά του χωρίς να μπορούν να μετριάσουν την απώλεια, ναι η ανθρώπινη επαφή του δίνει ξανά το κίνητρο, όμως ο πόνος δε βγαίνει ποτέ από την κεντρική σκηνή.

Όλα τα μαθήματα ανθρωπιάς που περνάνε από αυτήν την σειρά είναι παιδιά μιας σκληρής και θλιβερής πραγματικότητας.

Δεν κοιτάζουν από ένα παράθυρο έξω από αυτήν, αλλά είναι αποτέλεσμα ενδοσκόπησης στο σκοτάδι μέσα από την κοινωνική αλληλεπίδραση και την ανθρωπιά που υπάρχει στον κόσμο.

Το άλλο που αγάπησα είναι οι άνθρωποι που τον πλαισιώνουν.

Ναι, αυτός που δήθεν προσβάλλει τις μειονότητες, έχει γύρω του σχεδόν μόνο ανθρώπους του περιθωρίου.

Εμπρός της γης οι κολασμένοι.

Αυτοί γίνονται το δίχτυ να τον προστατέψουν κάθε φορά που χάνει την ισορροπία και πέφτει από το σκοινί.

Μια μεγαλόσωμη σεξεργάτρια, μια μετανάστρια δεύτερης γενιάς από την Ινδία χωρίς προσωπική ζωή που ζει μίζερα και καταπιεστικά σε ένα μικρό σπίτι με την τεράστια οικογένειά της, ένας άστεγος ταχυδρόμος, ένας ρακοσυλλέκτης που αναπολεί την πρώην του που τον παράτησε για έναν τσιγγάνο, μια δυστυχισμένη συνάδελφος που δεν έχει κανέναν άνθρωπο να την αγαπήσει, ένας μπούλης χαμηλών νοητικών δεξιοτήτων που ζει ακόμα με την μαμά του, ένας νο λάιφερ συνάδελφος που βρίσκει την ευτυχία στο φαγητό.

Ακόμα κι οι συνεντεύξεις της εφημερίδας είναι σχεδόν αποκλειστικά από λούμπεν στοιχεία που ψάχνουν μέσα από τη δημοσιότητα μια σανίδα σωτηρίας από τη μιζέρια τους.

Ένα έργο χωρίς καυτές παρουσίες, χωρίς γυμνασμένα σώματα, χωρίς όμορφα πρόσωπα, χωρίς σέξι σκηνές.

Είναι άνθρωποι που βλέπουμε στην καθημερινότητά μας.

Είναι ίσως η πρώτη φορά που είδα σειρά και δεν αισθάνθηκα την απόσταση που δημιουργεί η κάμερα από την πραγματική ζωή μας.

Είναι αστείο που μπορεί μια σειρά γεμάτο μοντέλα να σου κάνει κήρυγμα για την χοντροφοβία και να κουνά το δάκτυλο, ενώ αναπαράγει ένα ένα όλα τα πρότυπα ομορφιάς κι αυτή η σειρά να μην χρειάζεται να πει τίποτα, γιατί γίνεται ολόκληρη κάτι extreme για τα πρότυπα της καπιταλιστικής τέχνης, γίνεται φυσιολογική, δε σε βλέπει από πάνω να σε γοητεύσει, αλλά σε κοιτά ίσια στα μάτια για να ακούσει. Ο Ricky Gervais τους πειράζει τρυφερά, τους κάνει ένα πειραχτικό χιούμορ που θυμίζει σχεδόν αυτοσαρκασμό, όμως σε καμία περίπτωση δεν τους κάνει τσίρκο, δεν είναι η Αννίτα Πάνια κι αυτοί δε γίνονται τα ζωάκια του.

Ψάχνει να βρει την αλήθειά τους, θέλει να τους δικαιώσει, να τους δώσει μια θέση στον ήλιο, να τους βάλει ισότιμα στο μοίρασμα της ευτυχίας και της διεκδίκησης των ονείρων.

Ακούμε τα συναισθήματά τους κι όσα έχουν να μας πουν, ταυτιζόμαστε, δεν τους λυπόμαστε, τους δίνει ορατότητα, δίνει νόημα στις ζωές που συνήθως προσπερνάμε δίχως δεύτερη ματιά.

Ναι, στην τελευταία σεζόν κάποιοι ήρωες καταπίνονται από την πανδημία κι εξαφανίζονται άγαρμπα, όμως, το νόημα παραμένει εκεί ακέραιο, ειλικρινές, βαθιά ανθρώπινο. Θα σου αφήσει κάτι γλυκό στην άκρη της γλώσσας αλλά και δυο μάτια κόκκινα. Εξαιρετική σειρά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους